Σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει θορυβώδης και απόμακρος, η ταινία «Tråder» (Threads) καταφέρνει να χωρέσει όλη την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης σε λίγα λεπτά.

Η ιστορία μας μεταφέρει σε ένα σύμπαν όπου μια γυναίκα και ένα μικρό παιδί συναντιούνται για να ανακαλύψουν από την αρχή τους ρόλους της μητέρας και της κόρης. Μέσα σε μια προστατευτική «φούσκα», το παιδί βιώνει για πρώτη φορά τη σταθερότητα, εκείνη την ιερή ησυχία όπου δεν χρειάζεται να προσπαθήσει για τίποτα, παρά μόνο να αφεθεί στην ασφάλεια μιας παρουσίας που υπόσχεται να μη φύγει ποτέ.

Οι αόρατες κλωστές που μας κρατούν όρθιους

Η σκηνοθέτιδα Torill Kove, μέσα από τη λιτή αλλά βαθιά συγκινητική αφήγησή της, υφαίνει τις λεπτές «κλωστές» που συνδέουν δύο ψυχές. Η αγάπη εδώ δεν περιγράφεται με μεγάλες κουβέντες, αλλά με μια αγκαλιά που καθησυχάζει και μια φωνή που διώχνει κάθε φόβο.

Αυτός ο πρώτος, ακλόνητος δεσμός εμπιστοσύνης γίνεται το θεμέλιο πάνω στο οποίο το παιδί θα χτίσει τον εαυτό του. Είναι η ασφάλεια που του επιτρέπει, σιγά-σιγά, να κάνει τα πρώτα του βήματα προς τον έξω κόσμο, έχοντας πλέον τη δύναμη να δημιουργήσει και το ίδιο τις δικές του «κλωστές» με τους ανθρώπους που θα συναντήσει.

Με την ατμοσφαιρική μουσική του Kevin Dean να ντύνει κάθε κάδρο, το «Threads» δεν είναι απλώς μια ταινία για τη μητρότητα· είναι ένας ύμνος στο καταφύγιο που προσφέρει ο ένας άνθρωπος στον άλλον. Μια υπενθύμιση ότι οι πιο δυνατοί δεσμοί είναι εκείνοι που ξεκινούν από την απλή, σιωπηλή υπόσχεση: «Είμαι εδώ».