Στις αρχές Ιανουαρίου του 2025, το βουνό έμοιαζε ακίνητο. Το χιόνι είχε καλύψει τις κορυφές των Άλπεων με μια σχεδόν απόκοσμη ησυχία. Στα 3.798 μέτρα, στην κορυφή του Grossglockner, ο αέρας δεν συγχωρεί λάθη. Δεν συγχωρεί καθυστερήσεις. Και σίγουρα δεν συγχωρεί την εξάντληση.

Η 33χρονη Kerstin G. και ο σύντροφός της, ο 37χρονος Thomas P., είχαν ξεκινήσει την ανάβαση με στόχο την κορυφή της υψηλότερης κορυφής της Αυστρίας. Εκείνος ήταν πιο έμπειρος. Πιο γρήγορος. Πιο σίγουρος. Εκείνη τον εμπιστευόταν.

Καθώς ανέβαιναν, το πρόγραμμα άρχισε να ξεφεύγει. Ο χρόνος πίεζε. Το φως της ημέρας λιγόστευε. Και το σώμα της Kerstin άρχισε να προδίδει την προσπάθεια. Η εξάντληση έγινε βαριά ανάσα. Η βαριά ανάσα έγινε αδυναμία. Λίγα μόλις μέτρα κάτω από τον μεταλλικό σταυρό της κορυφής, εκεί όπου πολλοί φωτογραφίζονται χαμογελαστοί, εκείνη δεν είχε πια δυνάμεις.

Η θερμοκρασία έπεφτε. Ο άνεμος δυνάμωνε.

Ο Thomas αργότερα θα πει ότι ήταν μια «πολύ αγχωτική στιγμή». Θα πει ότι έπρεπε να πάρει απόφαση. Θα πει ότι έφυγε για να ζητήσει βοήθεια. Αυτό που έμεινε, όμως, είναι το γεγονός: την άφησε μόνη της. Σε υψόμετρο 3.798 μέτρων. Εκτεθειμένη στον αέρα και στο σκοτάδι που έπεφτε.

Δεν την τύλιξε με την ισοθερμική κουβέρτα που είχαν μαζί τους. Δεν έμεινε δίπλα της μέχρι να φτάσει βοήθεια. Κατέβηκε μόνος.

Το επόμενο πρωί, η Kerstin βρέθηκε νεκρή. Η αιτία: υποθερμία.

Η υπόθεση δεν έμεινε στο βουνό. Έφτασε στις αίθουσες του δικαστηρίου στο Ίνσμπρουκ και προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον. Γιατί οι τραγωδίες στο βουνό συνήθως καταγράφονται ως ατυχήματα. Ως ρίσκο που όλοι αποδέχονται. Αυτή τη φορά, όμως, το ερώτημα ήταν διαφορετικό: πότε η κακή κρίση γίνεται ποινική ευθύνη;

Το δικαστήριο έκρινε ότι ο Thomas P. δεν ήταν δολοφόνος. Αλλά ήταν αμελής. Ότι ως πολύ πιο ικανός ορειβάτης — "γαλαξίες μπροστά", όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά — είχε ευθύνη απέναντί της. Εκείνη είχε θέσει τον εαυτό της υπό τη φροντίδα του. Εκείνος όφειλε να αναγνωρίσει ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει. Ότι δεν έπρεπε να μείνει μόνη.

Καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία εξ αμελείας σε πέντε μήνες φυλάκιση με αναστολή και πρόστιμο 9.400 ευρώ. Μια ποινή που νομικά θεωρήθηκε επαρκής. Ηθικά, όμως, η συζήτηση δεν σταμάτησε εκεί.

Στη δίκη κατέθεσε και πρώην σύντροφός του. Το 2023, είπε, είχε ζήσει κάτι παρόμοιο. Είχε μείνει πίσω σε ανάβαση. Και εκείνος είχε φύγει μπροστά. Εκείνη στάθηκε τυχερή. Η Kerstin όχι.

Στην αίθουσα προβλήθηκε υλικό από κάμερα ασφαλείας. Το ζευγάρι ανεβαίνει μαζί. Και λίγο αργότερα, ο Thomas κατεβαίνει μόνος.

Η απόφαση δημιούργησε προηγούμενο. Στην ορειβατική κοινότητα άνοιξε ένας δύσκολος διάλογος. Μέχρι πού φτάνει η προσωπική ευθύνη στο βουνό; Είναι η εγκατάλειψη πράξη επιβίωσης ή πράξη αδιαφορίας; Όταν ο πιο έμπειρος οδηγεί, έχει και νομικό βάρος για τον λιγότερο έμπειρο;

Το βουνό δεν απαντά. Το βουνό απλώς υπάρχει.

Στα 3.798 μέτρα, ο αέρας συνεχίζει να φυσά. Ο σταυρός της κορυφής συνεχίζει να στέκεται. Οι ορειβάτες συνεχίζουν να ανεβαίνουν.

Αλλά κάπου εκεί, λίγα μέτρα κάτω από την κορυφή του Grossglockner, μια ιστορία έμεινε χαραγμένη στο χιόνι.