Η Καθαρά Δευτέρα είναι ταυτισμένη με μια εικόνα: ουρανοί γεμάτοι πολύχρωμους χαρταετούς. Για τους περισσότερους από εμάς είναι μια παιδική –και όχι μόνο– ανάμνηση. Λιγότεροι όμως γνωρίζουν από πού ξεκίνησε αυτή η συνήθεια και τι πραγματικά συμβολίζει.

Το πέταγμα του χαρταετού δεν είναι απλώς ένα εποχικό παιχνίδι. Σύμφωνα με παλαιότερες αντιλήψεις, το ανέβασμά του στον ουρανό εκφράζει την πνευματική ανάταση και την εσωτερική κάθαρση που ακολουθεί το ξέφρενο κλίμα της Αποκριάς. Είναι μια μετάβαση. Από το γλέντι στη νηστεία. Από τη γη στον ουρανό.

Στη χριστιανική παράδοση, ο χαρταετός συμβολίζει την ψυχή και το ανθρώπινο πνεύμα που «ανεβαίνει» προς τον Θεό. Καθώς ανοίγει η Σαρακοστή, η κίνηση αυτή λειτουργεί σαν μια συμβολική υπενθύμιση: να στραφούμε προς τα μέσα, αλλά και προς τα ψηλά.

Οι ρίζες στην Ανατολή

Η ιστορία του χαρταετού ξεκινά χιλιάδες χρόνια πίσω, στην αρχαία Κίνα. Εκεί, πριν από περίπου 2.400 χρόνια, οι πρώτοι «αετοί» κατασκευάζονταν όχι από χαρτί αλλά από ξύλο και μπαμπού. Χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές τελετές και μυστικιστικά δρώμενα, ακόμα και για την απομάκρυνση του κακού. Πίστευαν πως όσο πιο ψηλά ανέβαινε, τόσο περισσότερη τύχη έφερνε.

Μάλιστα, ο Κινέζος αυτοκράτορας Γουέν Χσουν λέγεται πως έκανε πειράματα πτήσης με αετούς από μπαμπού, βάζοντας πάνω τους κρατούμενους. Όσοι κατάφερναν να επιζήσουν, κέρδιζαν την ελευθερία τους.

Στη Βόρεια Ινδία, εδώ και αιώνες, διοργανώνονται εντυπωσιακές γιορτές χαρταετών για τον ερχομό της άνοιξης, με ρίζες στην ινδουιστική μυθολογία. Αντίστοιχα, στη Λαχώρη του Πακιστάν, κάθε Φεβρουάριο ο ουρανός γεμίζει αετούς σε γιορτές που θυμίζουν παγανιστικές παραδόσεις.

Ο χαρταετός στην αρχαιότητα και την Ευρώπη

Και στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν αναφορές σε παρόμοιες κατασκευές. Ο Αρχύτας ο Ταραντίνος, τον 4ο αιώνα π.Χ., φέρεται να αξιοποίησε αρχές αεροδυναμικής που σχετίζονται με τον «αετό», ενώ σε αγγεία της κλασικής εποχής απεικονίζονται μορφές να κρατούν μικρές σαΐτες δεμένες με νήμα. Πιθανότατα, οι κατασκευές γίνονταν από ύφασμα, καθώς το χαρτί δεν ήταν διαδεδομένο.

Στην Ευρώπη ο χαρταετός έφτασε πολύ αργότερα, χάρη στα ταξίδια του Μάρκο Πόλο, ο οποίος τον περιέγραψε επιστρέφοντας από την Ανατολή. Από τον 15ο και 16ο αιώνα υπάρχουν καταγραφές σε Γερμανία και Ισπανία, όπου χρησιμοποιούνταν ακόμη και ως παιχνίδι χαράς την περίοδο του Πάσχα.

Από το έθιμο στην επιστήμη

Με το πέρασμα των αιώνων, ο χαρταετός απέκτησε και επιστημονική χρήση. Το 1752 ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, στις Ηνωμένες Πολιτείες, πραγματοποίησε το διάσημο πείραμά του με χαρταετό και απέδειξε ότι ο κεραυνός είναι μορφή ηλεκτρισμού, οδηγώντας στην εφεύρεση του αλεξικέραυνου. Αργότερα, το 1880, ο Αυστραλός Hargrave σχεδίασε μεγάλους αετούς για μετεωρολογικές παρατηρήσεις.

Υπάρχει ακόμη και μια θρυλική αφήγηση ότι το πρώτο σχοινί για τη γέφυρα του Νιαγάρα πέρασε απέναντι με τη βοήθεια ενός χαρταετού.