Για μια ολόκληρη εποχή, το πρόσωπό του ταυτίστηκε με τον ρομαντικό, ευγενικό νέο του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης μπορεί να εμφανίστηκε σε μόλις δώδεκα ταινίες, ωστόσο άφησε αποτύπωμα δυσανάλογο του αριθμού τους.

View this post on Instagram

A post shared by Past Memories - Cinema & Theatre (@christina_terzi_archive)

 Ψηλός, κομψός, με αριστοκρατική φυσιογνωμία και ιδιαίτερη άρθρωση, ξεχώρισε αμέσως ανάμεσα στους συνομηλίκους του και θεωρήθηκε από νωρίς ο επόμενος μεγάλος ζεν πρεμιέ.

Γεννημένος το 1940, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου και έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 16 ετών στην ταινία Νύχτες στο Μιραμάρε, δίπλα στη Ζωζώ Σαπουντζάκη και τη Σμαρούλα Γιούλη. Η πορεία του απογειώθηκε όταν τον επέλεξε ο Γιάννης Δαλιανίδης για ρόλους που έγραψαν ιστορία.

Στον Κατήφορος και στο Νόμος 4000 έγινε το πρόσωπο μιας γενιάς που αμφισβητούσε και ερωτευόταν με πάθος. Στο πλευρό της Αλίκη Βουγιουκλάκη και της Ζωή Λάσκαρη ενσάρκωσε άλλοτε τον ρομαντικό σύντροφο και άλλοτε το «καλό παιδί» που παρασύρεται. Το κοινό τον αγάπησε για τη λεπτότητα και τη σεμνότητά του, στοιχεία σπάνια για την εποχή.

Κι όμως, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν ο ελληνικός κινηματογράφος άρχισε να φθίνει, εκείνος πήρε μια απόφαση που ελάχιστοι θα τολμούσαν: αποσύρθηκε. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το Τανγκό 2001 το 1973. Δεν επεδίωξε τη συνεχή παρουσία ούτε συμβιβάστηκε με ρόλους που δεν τον εξέφραζαν. Όπως είχε δηλώσει, προτιμούσε να μείνει άνεργος παρά να κοροϊδέψει το κοινό με πρόχειρες επιλογές.

View this post on Instagram

A post shared by Ζωή Λάσκαρη / Zoe Laskari (@zoe_laskari)

Τα τελευταία 35 χρόνια έχει επιλέξει μια ζωή μακριά από τα φώτα, σε χωριό, με ηρεμία και απόσταση από τη δημοσιότητα. Σπάνια δίνει συνεντεύξεις και ακόμη πιο σπάνια εμφανίζεται δημόσια. Όταν το έκανε, το 2019, μίλησε με συγκίνηση για την απώλεια της Ζωής Λάσκαρη, αποκαλύπτοντας πόσο τον είχε αγγίξει ο θάνατός της, αλλά και ένα μικρό παράπονο που κουβαλούσε: ότι δεν τον ανέφερε ποτέ όταν μιλούσε για τις κοινές τους ταινίες. Παρά την πικρία, τα λόγια του παρέμειναν γεμάτα σεβασμό.

Σήμερα, στα 82 του χρόνια, ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης ζει μακριά από τη λάμψη που κάποτε τον περιέβαλλε. Δεν επεδίωξε την υστεροφημία ούτε τη διαρκή έκθεση. Έμεινε πιστός σε μια προσωπική αρχή: λιγότερα, αλλά ουσιαστικά. Ίσως γι’ αυτό το πρόσωπό του παραμένει χαραγμένο στη μνήμη όσων έζησαν τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Γιατί δεν ήταν απλώς ένας όμορφος πρωταγωνιστής· ήταν μια διακριτική παρουσία που επέλεξε τη σιωπή αντί της φθοράς.