Όταν ακούς τη λέξη burnout, το μυαλό σου πάει σε υπερβολική δουλειά, άπειρες υποχρεώσεις και “δεν αντέχω άλλο”. Όμως το burnout δεν έρχεται ξαφνικά. Έρχεται σιωπηλά, στήνεται μέσα σου σαν σκιά και σου κλέβει την ενέργεια λίγο λίγο. Και το πιο τρομακτικό; Συνήθως δεν το καταλαβαίνεις, γιατί νομίζεις ότι “απλά περνάς μια φάση”.

Υπάρχει όμως ένα κρυφό σημάδι που εμφανίζεται πριν ξεκινήσει η πραγματική κατάρρευση — και αν το αναγνωρίσεις εγκαίρως, μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου.

Το “κρυφό σημάδι”: Δεν σε νοιάζει πια τίποτα

Το πιο επικίνδυνο σημάδι ότι πας για burnout δεν είναι η εξάντληση. Είναι η απάθεια. Εκείνη η περίεργη αίσθηση ότι όλα σου φαίνονται ίδια, βαριά και ανούσια. Όχι επειδή τεμπελιάζεις, αλλά επειδή το μυαλό σου έχει κουραστεί να προσπαθεί. Ξυπνάς και δεν έχεις όρεξη, όχι επειδή δεν κοιμήθηκες αρκετά, αλλά επειδή μέσα σου έχει αρχίσει να σβήνει η σπίθα. Ακόμα και πράγματα που κάποτε σε ενθουσίαζαν, τώρα σε αφήνουν αδιάφορη. Κι αυτό είναι το καμπανάκι που οι περισσότεροι δεν ακούν.

Σταματάς να νιώθεις ενθουσιασμό για το μέλλον

Ένα άλλο ύπουλο σημάδι είναι ότι δεν μπορείς να φανταστείς κάτι ωραίο να έρχεται. Δεν κάνεις σχέδια, δεν ονειρεύεσαι, δεν ανυπομονείς. Ακόμα κι αν έχεις λόγους να χαρείς, το σώμα σου δεν συνεργάζεται. Είναι σαν να έχεις μπει σε λειτουργία επιβίωσης, όπου απλά “βγάζεις τη μέρα”. Αυτό είναι το burnout που χτίζεται σιγά σιγά, σαν να σου κλείνει το διακόπτη χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Γίνεσαι πιο ευερέθιστη χωρίς λόγο

Αν αρχίζεις να εκνευρίζεσαι με τα πάντα — από ένα μήνυμα μέχρι το ότι κάποιος μασάει δυνατά — μην το αγνοήσεις. Το νευρικό σου σύστημα δεν είναι “υπερβολικό”. Είναι υπερφορτωμένο. Όταν ο οργανισμός είναι σε μόνιμη ένταση, δεν έχει χώρο για υπομονή. Και τότε, ακόμα και το παραμικρό γίνεται αφορμή για ξέσπασμα ή για κλάμα.

Νιώθεις συνεχώς ότι δεν κάνεις αρκετά

Το burnout δεν κάνει μόνο το σώμα να κουράζεται. Κάνει και το μυαλό να σε κατηγορεί. Ακόμα κι όταν κάνεις πολλά, μέσα σου υπάρχει μια φωνή που λέει “δεν είσαι αρκετή”, “θα μπορούσες κι άλλο”, “οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα”. Αυτός ο εσωτερικός διάλογος είναι ένα από τα πιο κλασικά σημάδια εξουθένωσης, γιατί δείχνει ότι έχεις χάσει την ισορροπία ανάμεσα σε προσπάθεια και αυτοφροντίδα.

Το σώμα σου αρχίζει να στέλνει μικρά SOS

Πονοκέφαλοι, αϋπνία, τσιμπήματα στο στομάχι, ταχυκαρδίες, αυχενικό, κούραση που δεν φεύγει. Το burnout δεν είναι “ψυχολογικό” μόνο. Είναι σωματικό. Το σώμα σου φωνάζει πριν καταρρεύσει, απλά εσύ έχεις μάθει να το αγνοείς γιατί “δεν έχεις χρόνο”.

Το burnout δεν ξεκινά όταν δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι. Ξεκινά όταν σταματάς να νιώθεις. Όταν δεν σε νοιάζει, όταν δεν χαίρεσαι, όταν λειτουργείς μηχανικά. Αν αναγνώρισες τον εαυτό σου σε αυτά τα σημάδια, μην το προσπεράσεις. Δεν είσαι αδύναμη. Είσαι κουρασμένη. Και το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις αυτή τη στιγμή, είναι να σταματήσεις λίγο πριν σε σταματήσει το σώμα σου από μόνο του.