Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, η Δανία αποφάσισε ότι η Γροιλανδία έπρεπε να εκσυγχρονιστεί. Όχι με δρόμους ή νοσοκομεία. Με παιδιά. Η ιδέα ήταν απλή και τρομακτική μαζί: αν αλλάξεις τη νέα γενιά, αλλάζεις έναν ολόκληρο λαό.

Έτσι γεννήθηκε το σχέδιο «Little Danes». Είκοσι δύο παιδιά Ινουίτ, ηλικίας έξι έως δέκα ετών, επιλέχθηκαν από χωριά της Γροιλανδίας. Στόχος; Να μεταφερθούν στη Δανία, να ζήσουν σε ανάδοχες οικογένειες, να μάθουν τη γλώσσα, τα ήθη, τη νοοτροπία. Να επιστρέψουν ως «πρότυποι πολίτες», έτοιμοι να γίνουν οι φορείς ενός νέου μέλλοντος για την πατρίδα τους.

Οι γονείς δίστασαν. Κάποιοι είπαν «όχι» ξανά και ξανά. Αλλά οι αρχές πίεσαν. Υποσχέθηκαν μόρφωση, ευκαιρίες, ένα καλύτερο αύριο. Σε μια εποχή φτώχειας, ασθενειών και κοινωνικής απομόνωσης, οι λέξεις αυτές είχαν βάρος. Τελικά, 21 οικογένειες λύγισαν.

Τα παιδιά μπήκαν πρώτα σε «κατασκήνωση». Στην πραγματικότητα, ήταν καραντίνα. Τα θεωρούσαν πιθανούς φορείς ασθενειών. Έπειτα διασκορπίστηκαν σε δανικά σπίτια. Εκεί, έμαθαν να μιλούν δανέζικα και, σχεδόν ασυναίσθητα, ξέχασαν τη μητρική τους γλώσσα. Μαζί της, έχασαν και ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Όταν, μετά από πάνω από έναν χρόνο, κάποια από αυτά επέστρεψαν στη Γροιλανδία, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Δεν μπορούσαν πια να επικοινωνήσουν με τις οικογένειές τους. Πολλά οδηγήθηκαν σε ορφανοτροφεία, αποκομμένα και από τους δικούς τους ανθρώπους και από τον τόπο τους. Τα αποτελέσματα ήταν βαριά: ψυχικές διαταραχές, μοναξιά, πρόωροι θάνατοι. Μισές ζωές.

Η Helene Thiesen ήταν μία από αυτές. Θυμόταν τη μέρα που την πήραν από το σπίτι της. Τη μικρή βαλίτσα. Το λιμάνι. Το βλέμμα της μητέρας της να μικραίνει όσο το πλοίο απομακρυνόταν. Στη Δανία δεν μιλούσε. Έγνεφε μόνο. Δεν εμπιστευόταν κανέναν. Όταν επέστρεψε, έτρεξε στην αγκαλιά της μητέρας της και κατάλαβε κάτι χειρότερο από την απόσταση: δεν μπορούσαν πια να μιλήσουν. Δύο άνθρωποι, δύο γλώσσες, ένας δεσμός κομμένος στη μέση.

Για δεκαετίες δεν ήξερε το «γιατί». Ζούσε με μια μόνιμη θλίψη, χωρίς όνομα. Μέχρι που, στα 52 της, δέχτηκε ένα τηλεφώνημα. «Κάθεσαι; Συμμετείχες σε ένα πείραμα». Εκείνη κάθισε στο πάτωμα και έκλαψε. Όχι μόνο για το παιδί που υπήρξε. Αλλά για όλα όσα της είχαν αφαιρεθεί χωρίς ποτέ να ρωτηθεί.

Εβδομήντα χρόνια αργότερα, η Δανία ζήτησε συγγνώμη. Μια λέξη απέναντι σε μια χαμένη παιδική ηλικία. Το «Little Danes» δεν ήταν απλώς μια λανθασμένη πολιτική. Ήταν μια απόπειρα να ξαναγραφτεί η ταυτότητα ανθρώπων από τα έξι τους χρόνια.