Η δόξα είναι η σειρήνα που μαγεύει κάθε μουσικό, όμως το τίμημά της μπορεί να είναι μια ισόβια καλλιτεχνική «φυλάκιση». Φανταστείτε να γράφετε ένα κομμάτι στα 20 σας, απλά για να ικανοποιήσετε μια δισκογραφική, και αυτό να σας κυνηγάει για τα επόμενα 40 χρόνια σε κάθε συναυλία.

Για πολλούς rock stars, τα τραγούδια που εμείς λατρεύουμε να ακούμε στο repeat, για εκείνους αποτελούν υπενθύμιση μιας νεανικής αφέλειας ή μιας εμπορικής «απάτης» που πλέον δεν τους εκφράζει καθόλου.

Ενώ κάποιοι παίζουν τα μεγάλα hits τους με επαγγελματισμό, άλλοι χρειάζονται κυριολεκτικά σούρσιμο για να ανέβουν στη σκηνή όταν το setlist περιλαμβάνει το «καταραμένο» τραγούδι. Από τον Robert Plant μέχρι τον Kurt Cobain, οι παρακάτω θρύλοι δεν δίστασαν να εκφράσουν δημόσια την απέχθειά τους για τα κομμάτια που τους έκαναν πλούσιους, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στην περίπλοκη σχέση τους με τη φήμη.

Robert Plant (Led Zeppelin) – Stairway to Heaven

Μπορεί για τον υπόλοιπο πλανήτη το "Stairway to Heaven" να είναι ο απόλυτος rock ύμνος, για τον Robert Plant όμως είναι μια πηγή αμηχανίας. Με την καλλιτεχνική του ωρίμανση, ο Plant άρχισε να βλέπει το τραγούδι με μια κριτική ματιά που δεν είναι καθόλου κολακευτική. Ενώ αποθεώνει τη μουσική ιδιοφυΐα του Jimmy Page, δηλώνει πως στιχουργικά και φωνητικά δεν είναι πλέον σίγουρος για το αποτέλεσμα.

Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, οι στίχοι βγήκαν από το μυαλό ενός 23χρονου και πλέον νιώθει ότι η ζωή του έχει πολύ περισσότερη ουσία από εκείνη την περίοδο. «Όσο και αν μου αρέσει, δεν είμαι πια παντρεμένος με αυτό το concept», λέει χαρακτηριστικά, ξεκαθαρίζοντας ότι είναι έτοιμος να προχωρήσει μπροστά, αφήνοντας το «σκαλί για τον παράδεισο» στο παρελθόν.

Pete Townshend (The Who) – Pinball Wizard

Ο Pete Townshend δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του για το "Pinball Wizard", χαρακτηρίζοντας τους στίχους του ως «το πιο αδέξιο γράψιμο» που έχει κάνει ποτέ. Προς μεγάλη του φρίκη, το κομμάτι έγινε τεράστια επιτυχία, αναγκάζοντάς τον να το παίζει ζωντανά για δεκαετίες, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ένιωθε βαθιά ντροπή για το αποτέλεσμα που όλοι οι άλλοι θεωρούσαν τέλειο.

Το πιο ειρωνικό είναι πως το τραγούδι γράφτηκε ως μια «απάτη». Ο Townshend το συνέθεσε καθαρά για να εξευμενίσει έναν κριτικό μουσικής που είχε εμμονή με το φλίπερ (pinball), ελπίζοντας σε μια καλή κριτική. Η «θυσία» αυτή στον βωμό της δημοσιότητας του χάρισε ένα παγκόσμιο hit, αλλά και μια ισόβια καλλιτεχνική ενοχή που τον κατατρέχει μέχρι σήμερα.

Kurt Cobain (Nirvana) – Smells Like Teen Spirit

Για τον Kurt Cobain, το "Smells Like Teen Spirit" έγινε το σύμβολο μιας επιτυχίας που τον έπνιγε. Η ασταμάτητη αναπαραγωγή του στο MTV και η εμμονή του κοινού με αυτό τον έκαναν να νιώθει αφόρητη πίεση στη σκηνή. «Θέλω κυριολεκτικά να πετάξω την κιθάρα μου και να φύγω», είχε δηλώσει το 1994, παραδεχόμενος ότι δεν μπορούσε καν να προσποιηθεί ότι περνάει καλά παίζοντάς το.

Ο Cobain πίστευε ότι είχε γράψει πολύ καλύτερα τραγούδια που δεν έλαβαν την ανάλογη προσοχή και θεωρούσε ότι το "Teen Spirit" ήταν ένα κατασκεύασμα επηρεασμένο από τους Pixies για να αρέσει στις μάζες. Η αποστροφή του ήταν τέτοια που συχνά έκανε επίτηδες λάθη κατά την εκτέλεσή του, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο τραγούδι που έπαιξε ποτέ ζωντανά δεν ήταν αυτό, αλλά το "Heart-Shaped Box".

James Hetfield (Metallica) – Escape

Αν θέλετε να χαλάσετε τη διάθεση του James Hetfield, ζητήστε του να παίξει το "Escape". Το κομμάτι γράφτηκε βιαστικά για το άλμπουμ "Ride the Lightning" του 1984, μόνο και μόνο επειδή το στούντιο ζήτησε ένα ακόμα τραγούδι την τελευταία στιγμή. Η μπάντα το μισεί τόσο πολύ που το έχει παίξει ζωντανά ελάχιστες φορές, με τον Hetfield να προλογίζει την εκτέλεσή του το 2012 λέγοντας: «Το τραγούδι που δεν θέλαμε να παίξουμε ποτέ, είναι τώρα στο setlist... κάντε μας τη χάρη και τραγουδήστε μαζί».

Εκτός από τη βιαστική σύνθεση, το πρόβλημα είναι και τεχνικό, καθώς είναι γραμμένο σε μια κλίμακα που είναι ασυνήθιστη και άβολη για τους Metallica. Ενώ ο Lars Ulrich είναι πιο διαλλακτικός, ο Hetfield το θεωρεί μια «ραδιοφωνική» παραχώρηση που δεν ταιριάζει στο μέταλ προφίλ τους, καθιστώντας το "Escape" το μαύρο πρόβατο της δισκογραφίας τους.

Michael Stipe (R.E.M.) – Shiny Happy People

Για τον Michael Stipe, το "Shiny Happy People" είναι μια «χαζή pop επιτυχία γραμμένη για παιδιά». Παρά το γεγονός ότι το τραγούδι εκτόξευσε τις πωλήσεις του "Out of Time" το 1991, ο frontman των R.E.M. δήλωσε χρόνια μετά ότι δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση αυτό το κομμάτι να εκπροσωπεί την κληρονομιά της μπάντας στο σύμπαν.

Αν και αρχικά το έγραψε ως μια νότα χαράς μέσα στο ζοφερό κλίμα του Πολέμου του Κόλπου, σύντομα άρχισε να νιώθει αμηχανία για την τεράστια εμπορική του επιτυχία. Το "Shiny Happy People" εξαφανίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τις ζωντανές εμφανίσεις τους, με τον Stipe να παραδέχεται ότι, παρά την ειρήνη που προσπάθησε να κάνει με το παρελθόν του, η επιτυχία αυτού του τραγουδιού παραμένει ένα από τα πιο «ντροπιαστικά» σημεία της καριέρας του.