Μπορεί να μιλάμε συχνά για το πρόβλημα των αδέσποτων στην Ελλάδα, όμως τα στοιχεία δείχνουν ότι η Ρουμανία θεωρείται ευρέως η ευρωπαϊκή χώρα με το σοβαρότερο πρόβλημα αδέσποτων ζώων, κυρίως σκύλων. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για εκατοντάδες χιλιάδες έως και πάνω από 600.000 αδέσποτα, αριθμός που την κατατάσσει στην κορυφή της λίστας.

Το φαινόμενο έχει βαθιές ρίζες. Στη Ρουμανία, η αναγκαστική αστικοποίηση της δεκαετίας του ’80 άφησε πίσω της χιλιάδες εγκαταλελειμμένα ζώα, τα οποία πολλαπλασιάστηκαν ανεξέλεγκτα. Σήμερα, φιλοζωικές οργανώσεις πιέζουν για ανθρωπιστικές λύσεις, όπως τα προγράμματα περισυλλογής, στείρωσης, εμβολιασμού και επανένταξης (CNVR), ώστε να περιοριστεί ο πληθυσμός χωρίς βία.

Στη δεύτερη γραμμή του προβλήματος βρίσκεται η Τουρκία, με εκατομμύρια αδέσποτους σκύλους, ιδιαίτερα σε μεγάλες πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη. Ένας από τους βασικούς λόγους είναι ο νόμος του 2004 που απαγορεύει τη θανάτωση και την απομάκρυνση των ζώων, με αποτέλεσμα αυτά να στειρώνονται και να επιστρέφουν στους δρόμους, διογκώνοντας συνεχώς τον αριθμό τους.

Η Ελλάδα, δυστυχώς, δε μένει εκτός. Οι εκτιμήσεις μιλούν για σχεδόν 3 εκατομμύρια αδέσποτα σκυλιά και γάτες, με τη διαχείριση να ανήκει στους δήμους. Ωστόσο, η έλλειψη πόρων, υποδομών και υιοθεσιών οδηγεί συχνά στην επιστροφή των ζώων στο δρόμο, διαιωνίζοντας το πρόβλημα.

Ανησυχητική είναι και η κατάσταση στο Κόσοβο, όπου, παρά το μικρό μέγεθος της χώρας, το πρόβλημα των αδέσποτων αυξάνεται ραγδαία, αναγκάζοντας φιλοζωικές οργανώσεις να παρεμβαίνουν με μαζικές στειρώσεις και εμβολιασμούς.

Αντίθετα, στη Γαλλία το ζήτημα έχει διαφορετική μορφή. Εκεί, το πρόβλημα εστιάζεται κυρίως στην εγκατάλειψη κατοικίδιων που αγοράστηκαν παρορμητικά, και όχι σε τεράστιους πληθυσμούς ημιάγριων ζώων, όπως συμβαίνει σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ή στην Τουρκία.

Το κοινό συμπέρασμα; Ιστορία, νομοθεσία και κουλτούρα ιδιοκτησίας παίζουν καθοριστικό ρόλο. Χωρίς αυστηρούς ελέγχους, μαζικές στειρώσεις και υπεύθυνη στάση από τους ανθρώπους, το πρόβλημα των αδέσποτων δεν είναι απλώς φιλοζωικό, είναι ζήτημα δημόσιας υγείας και κοινωνικής ευθύνης.