Η εικόνα του πολυτελούς επαγγελματικού γεύματος —εκεί όπου τα deals κλείνονταν ανάμεσα σε ένα ποτήρι κρασί και ένα φιλέτο σολωμού— αρχίζει να ξεθωριάζει. Όχι λόγω ύφεσης ή νέων επαγγελματικών τάσεων, αλλά εξαιτίας των ενέσεων Ozempic και Mounjaro.

Σε μητροπόλεις όπως το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη, όλο και περισσότεροι υψηλόβαθμοι επαγγελματίες επιλέγουν πλέον πιο λιτές συνήθειες: λιγότερο φαγητό, λιγότερο αλκοόλ, πιο σύντομα ραντεβού. Τα φάρμακα απώλειας βάρους που περιορίζουν την όρεξη μεταμορφώνουν αθόρυβα όχι μόνο τα σώματα, αλλά και την ίδια την επιχειρηματική κουλτούρα.

Οι εστιάτορες το βλέπουν ήδη στους αριθμούς. Οι λεγόμενοι Ozempic diners παραγγέλνουν ένα ορεκτικό αντί για πλήρες μενού, αποφεύγουν τα κρασιά και φεύγουν πριν το επιδόρπιο. Ο σεφ Tom Brown έχει ήδη προσαρμόσει το μενού του σε «ευέλικτες» εκδοχές, ενώ ο Heston Blumenthal εισήγαγε το Mindful Experience Menu — μικρότερες ποσότητες, χαμηλότερες τιμές, περισσότερη συνείδηση.

«Ο κόσμος δεν θέλει πια να νιώθει γεμάτος, αλλά ικανοποιημένος», λέει χαρακτηριστικά ο Blumenthal.

Μεγάλες αλυσίδες, όπως η Hawksmoor, σκέφτονται να λανσάρουν πιο μικρά πιάτα, καθώς το κοινό τους συνεχίζει να βγαίνει έξω — απλώς τρώει λιγότερο. Η επικεφαλής της UK Hospitality, Kate Nicholls, το συνοψίζει: «Δεν είναι το τέλος του επαγγελματικού γεύματος· είναι η αρχή μιας νέας εποχής».

Παράλληλα, ο επιχειρηματίας Charlie Gilkes σημειώνει μια ανατροπή: οι πελάτες μπορεί να ξοδεύουν λιγότερα στο φαγητό, αλλά τα ραντεβού αυξάνονται. «Ίσως επειδή νιώθουν πιο σίγουροι με τον εαυτό τους», σχολιάζει.

Το φαινόμενο Ozempic δεν αλλάζει μόνο το πιάτο, αλλά και τον τρόπο που οι άνθρωποι συνδέονται. Οι αναλυτές μιλούν ήδη για ένα business culture reboot, όπου η συζήτηση επιστρέφει στο κέντρο της εμπειρίας και όχι το φαγητό.