Το Scream του Γουές Κρέιβεν (1996) θεωρείται σήμερα μια από τις ταινίες που άλλαξαν την πορεία του horror cinema. Έφερε ξανά το είδος στο προσκήνιο με φρέσκια, μετα-κινηματογραφική ματιά και έγινε σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά.

Ωστόσο, πίσω από την επιτυχία της ταινίας κρύβεται μια απρόσμενη απόφαση της Ντρου Μπάριμορ, που ανατρέπει όσα ξέραμε για το πώς φτιάχνεται μια ταινία τρόμου.

Από πρωταγωνίστρια… σε θύμα

Όταν η παραγωγή του Scream ξεκίνησε, η Ντρου Μπάριμορ είχε επιλεγεί να παίξει τον κεντρικό ρόλο της Σίντνεϊ Πρίσκετ, της νεαρής που θα έπρεπε να επιβιώσει από τον μασκοφόρο Ghostface. Η Μπάριμορ, ήδη πασίγνωστη σαν παιδί - θαύμα στο E.T. και με φρέσκια καριέρα στα 90s, ήταν το απόλυτο «όνομα» που θα έδινε λάμψη στο φιλμ.

Όμως λίγο πριν αρχίσουν τα γυρίσματα, η ίδια πρότεινε κάτι αδιανόητο: να μην παίξει τη Σίντνεϊ, αλλά την Κέισι, το κορίτσι της εναρκτήριας σκηνής. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να σκοτωθεί άγρια μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά.

Γιατί το έκανε;

Η Μπάριμορ είχε μια στρατηγική σκέψη: «Αν ο πιο διάσημος ηθοποιός της ταινίας πεθάνει στην πρώτη σκηνή, το κοινό θα τρομάξει πραγματικά. Δεν θα ξέρει τι να περιμένει στη συνέχεια». Ήθελε να ανατρέψει την προβλεψιμότητα των ταινιών τρόμου, όπου συνήθως ήξερες ποιος θα επιβιώσει.

Η ιδέα της ήταν τόσο τολμηρή που ενθουσίασε τον Γουές Κρέιβεν. Το αποτέλεσμα ήταν μια από τις πιο σοκαριστικές εισαγωγές στην ιστορία του κινηματογράφου τρόμου: η σκηνή όπου η Κέισι μιλάει στο τηλέφωνο με τον Ghostface, πριν βρει τραγικό θάνατο στον κήπο του σπιτιού της.

Το σοκ στο κοινό

Η προβολή του Scream το 1996 άφησε θεατές και κριτικούς άφωνους. Οι περισσότεροι περίμεναν ότι η Μπάριμορ θα ήταν η ηρωίδα που θα επιζούσε ως το τέλος, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στα horror φιλμ. Το γεγονός ότι εξαφανίστηκε από το σενάριο τόσο νωρίς έφερε ένα αληθινό σοκ και καθόρισε την ατμόσφαιρα της ταινίας.

Η κίνηση αυτή έδωσε στο Scream τη φήμη της «ανατρεπτικής ταινίας τρόμου» και έγινε σημείο αναφοράς σε ολόκληρο το είδος. Χωρίς αυτήν, ίσως η ταινία να ήταν απλώς ένα ακόμα slasher των 90s.

Η κληρονομιά της σκηνής

Η απόφαση της Μπάριμορ δεν ήταν απλά μια καλλιτεχνική επιλογή. Άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο γράφονται και γυρίζονται οι ταινίες τρόμου. Έδειξε ότι το απροσδόκητο είναι το πιο δυνατό όπλο για να κρατήσεις τον θεατή στην άκρη του καθίσματος του.

Σήμερα, η σκηνή με την Ντρου Μπάριμορ στο τηλέφωνο θεωρείται κλασική. Σινεφίλ, σκηνοθέτες και ηθοποιοί τη μνημονεύουν ως μία από τις πιο έξυπνες ανατροπές στην ιστορία του είδους.

Το μάθημα πίσω από το σοκ

Το Scream δεν έγινε απλά επιτυχία. Έγινε πολιτισμικό φαινόμενο. Και όλα ξεκίνησαν από την απόφαση μιας ηθοποιού να… αυτοκτονήσει κινηματογραφικά στην πρώτη σκηνή. Η Ντρου Μπάριμορ απέδειξε ότι καμιά φορά η μεγαλύτερη δύναμη βρίσκεται όχι στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά στην ανατροπή που μένει αξέχαστη.