Οι Γιαγκίνηδες επιστρέφουν για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στον Σταυρό του Νότου και μιλούν για την εξέλιξή τους από τα πεζοδρόμια της Θεσσαλονίκης μέχρι τα sold out στην Τεχνόπολη. Το μουσικό δίδυμο εξηγεί τη μετάβασή του από το ρεμπέτικο στο λαϊκό και προαναγγέλλει νέα κομμάτια.
Πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στον Σταυρό του Νότου. Τι σας κάνει να επιστρέφετε κάθε φορά και τι αλλάζει από χρονιά σε χρονιά;
Ο Σταυρός του Νότου είναι πλέον ένα από τα σταθερά μας ραντεβού στην Αθήνα και ένας χώρος με τον οποίο έχουμε συνδεθεί πολύ. Κάθε χρόνο επιστρέφουμε με περισσότερες εμπειρίες, καινούργια τραγούδια και λίγο διαφορετικές μουσικές ανησυχίες. Αν συγκρίνει κάποιος την πρώτη μας εμφάνιση με το φετινό πρόγραμμα, θα δει μεγάλη διαφορά, τόσο στο ρεπερτόριο όσο και στον ήχο μας. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η διάθεσή μας να στήσουμε ένα μεγάλο γλέντι με τον κόσμο.
Τι υπόσχεται ο τίτλος της βραδιάς
«Οι Γιαγκίνηδες της νύχτας»: τι υπόσχεται ο τίτλος σε όποιον έρθει να σας δει ένα Σάββατο του Νοεμβρίου;
Ο τίτλος προέκυψε από την επιθυμία μας να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα που να θυμίζει περισσότερο παλιό λαϊκό πάλκο, όπου το γλέντι ξεκινάει το βράδυ και κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει. Θέλουμε ο κόσμος να έρθει με την παρέα του, να πιει, να τραγουδήσει, να χορέψει και να ξεχαστεί λίγο από την καθημερινότητα. Το σίγουρο είναι πως δεν ετοιμάζουμε μια συναυλία στην οποία ο κόσμος θα κάθεται απλώς να μας ακούει!
Η στροφή στο παλιό λαϊκό τραγούδι
Φέτος δίνετε έμφαση στο παλιό λαϊκό τραγούδι. Γιατί τώρα; Ποια τραγούδια ανυπομονείτε περισσότερο να πείτε;
Η αλήθεια είναι πως η μετάβαση από το ρεμπέτικο στο λαϊκό έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό. Μεγαλώνοντας μουσικά, ανακαλύπτουμε συνεχώς καινούργια πράγματα και θέλουμε να τα εντάσσουμε στο πρόγραμμά μας. Το παλιό λαϊκό τραγούδι έχει έναν τεράστιο πλούτο, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, και με τη μεγάλη μπάντα που έχουμε πλέον μπορούμε να το προσεγγίσουμε με διαφορετικό τρόπο. Έχουμε ιδιαίτερη αδυναμία σε τραγούδια όπως το «Δεν θα ξαναγαπήσω» και το «Δεν ξέρω πόσο σ’ αγαπώ», αλλά φέτος θέλουμε να παρουσιάσουμε και αρκετά κομμάτια που δεν μας έχει συνηθίσει ο κόσμος να τραγουδάμε.
Η μεγάλη βραδιά στην Τεχνόπολη
Η Τεχνόπολη ήταν η μεγαλύτερη συναυλία σας μέχρι σήμερα. Ποια στιγμή εκείνης της βραδιάς θα κρατήσετε;
Νομίζουμε πως η πιο δυνατή στιγμή ήταν όταν συνειδητοποιήσαμε πόσος κόσμος είχε έρθει για να γλεντήσουμε όλοι μαζί. Να βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν και να χορεύουν σε μια συναυλία που έχεις οργανώσει από την αρχή μέχρι το τέλος είναι πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα. Ειδικά αν σκεφτούμε ότι πριν από λίγα χρόνια παίζαμε οι δυο μας σε μια γωνιά της Τσιμισκή. Ήταν ένας μεγάλος στόχος που καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε και σίγουρα μια βραδιά που μας έδωσε πολλή όρεξη για τη συνέχεια.
Από τα μεγάλα live στη μικρή σκηνή
Μετά από ένα καλοκαίρι με συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, πώς είναι να επιστρέφετε σε μια σκηνή όπου η παρέα είναι σχεδόν δίπλα σας;
Έχουν και οι δύο συνθήκες τη χάρη τους. Στις μεγάλες συναυλίες υπάρχει μια πολύ δυνατή ενέργεια όταν βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν μαζί σου. Στους μικρότερους χώρους, όμως, η επικοινωνία γίνεται πολύ πιο άμεση. Βλέπεις πρόσωπα, ακούς τις παρέες, μπορεί κάποιος να σου φωνάξει μια παραγγελιά και να αλλάξει ολόκληρο το πρόγραμμα. Άλλωστε, από τον δρόμο ξεκινήσαμε, οπότε αυτή η κοντινή επαφή με τον κόσμο είναι κάτι που το έχουμε μέσα μας.
Τα πρώτα βήματα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης
Ξεκινήσατε το 2019 παίζοντας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Τι σας έμαθε ο δρόμος που δεν θα μαθαίνατε αλλιώς;
Ο δρόμος ουσιαστικά μας διαμόρφωσε σαν μουσικούς. Εκεί δεν υπάρχει κάποιος που έχει πληρώσει εισιτήριο για να σε ακούσει. Ο κόσμος περπατάει, κάνει τις δουλειές του και εσύ έχεις ελάχιστα δευτερόλεπτα για να του τραβήξεις την προσοχή. Μάθαμε λοιπόν να παίζουμε με ένταση, εξωστρέφεια και να αντιλαμβανόμαστε αμέσως την ανταπόκριση του κόσμου. Πέρα από το μουσικό κομμάτι, όμως, ο δρόμος μάς έμαθε και να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις. Δεν περιμέναμε να μας δώσει κάποιος μια ευκαιρία να παίξουμε. Παίρναμε τα όργανά μας, κατεβαίναμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και φτιάχναμε μόνοι μας την ευκαιρία.
Από πού προέκυψε το όνομα «Γιαγκίνηδες»
Το όνομά σας βγαίνει από το «γιαγκίνι», τη μικρασιατική λέξη για τη φωτιά. Πώς καταλήξατε σε αυτό;
Στην αρχή παίζαμε απλώς ως Σπύρος και Παναγιώτης. Όταν αποφασίσαμε να ασχοληθούμε πιο σοβαρά με το σχήμα, ξεκινήσαμε να ψάχνουμε ένα όνομα που να έχει σχέση με τη μουσική μας, χωρίς όμως να είναι κάτι τετριμμένο. Το «γιαγκίνι» είναι μια λέξη που συναντάμε και στα παλιά ρεμπέτικα, με την έννοια της φωτιάς αλλά και της ερωτικής κάψας. Μας άρεσε πολύ και κάπως έτσι προέκυψαν οι Γιαγκίνηδες. Για την ιστορία, μια άλλη επιλογή που είχαμε σκεφτεί ήταν το «Ναυαγοί», οπότε μάλλον κάναμε τη σωστή επιλογή!
Η γνωριμία και οι ρόλοι στο σχήμα
Σπύρο, Παναγιώτη: πώς γνωριστήκατε και πώς μοιράζεστε τους ρόλους στο σχήμα; Σε τι διαφωνείτε συνήθως;
Γνωριστήκαμε το 2018 στη Θεσσαλονίκη, όταν ήμασταν πρωτοετείς φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, μέσω μιας κοινής γνωστής. Ο Παναγιώτης έπαιζε μπουζούκι και έψαχνε κιθαρίστα, ενώ ο Σπύρος ήθελε να ασχοληθεί περισσότερο με το ρεμπέτικο. Στην αρχή ήμασταν απλώς δύο μουσικοί που έψαχναν κάποιον για να παίξουν μαζί. Στην πορεία γίναμε πολύ καλοί φίλοι και συνεργάτες. Ο Παναγιώτης ασχολείται περισσότερο με τη σύνθεση των δικών μας τραγουδιών, αλλά στις αποφάσεις για το σχήμα συμμετέχουμε και οι δύο. Διαφωνίες φυσικά υπάρχουν, ειδικά όταν περνάς τόσο πολύ χρόνο με έναν άνθρωπο. Το σημαντικό είναι ότι έχουμε μάθει να κάνουμε αμοιβαίες υποχωρήσεις και να βρίσκουμε μια κοινή γραμμή.
Η αναγέννηση του ρεμπέτικου στη νέα γενιά
Το ρεμπέτικο και το λαϊκό ζουν μια αναγέννηση στη νέα γενιά. Γιατί πιστεύετε ότι μιλάνε ξανά τόσο δυνατά σε 20άρηδες και 30άρηδες;
Πιστεύουμε πως ο σημαντικότερος λόγος είναι η αμεσότητα και η ειλικρίνεια αυτών των τραγουδιών. Μιλάνε για τον έρωτα, τη φτώχεια, την αδικία, τις δυσκολίες της ζωής, πράγματα δηλαδή που απασχολούν τους ανθρώπους ανεξαρτήτως εποχής. Παράλληλα, το ρεμπέτικο έχει και έναν αντισυμβατικό χαρακτήρα που θεωρούμε πως ελκύει τους νέους. Σίγουρα έχουν βοηθήσει και τα social media, αλλά και οι πολλές νέες μπάντες που παίζουν αυτή τη μουσική. Το σημαντικό είναι πως δεν πρόκειται απλώς για μια περαστική μόδα. Βλέπουμε όλο και περισσότερα νέα παιδιά να ασχολούνται ουσιαστικά με το είδος, να μαθαίνουν όργανα και να δημιουργούν τα δικά τους σχήματα.
Viral και παράδοση: η ισορροπία
Τα social media έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην πορεία σας. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στο viral και στον σεβασμό στην παράδοση;
Δεν θεωρούμε ότι αυτά τα δύο έρχονται απαραίτητα σε σύγκρουση. Τα social media είναι ένα εργαλείο που μας επιτρέπει να παρουσιάσουμε τη μουσική μας σε πολύ περισσότερο κόσμο. Άλλωστε, και οι παλιοί ρεμπέτες χρησιμοποιούσαν τα μέσα της εποχής τους για να διαδώσουν τα τραγούδια τους. Εμείς δεν προσπαθούμε να παριστάνουμε τους ρεμπέτες του 1930. Είμαστε δύο νέοι άνθρωποι που αγαπούν αυτή τη μουσική και ζουν στο 2026. Το σημαντικό για εμάς είναι αυτό που παρουσιάζουμε να μας εκφράζει πραγματικά και να μην αλλοιώνουμε τη μουσική μας απλώς για να πετύχει ένα βίντεο. Στο κάτω κάτω, τα social media μάς έδωσαν τη δυνατότητα να γνωριστούμε με τον κόσμο, αλλά η ουσιαστική σχέση χτίζεται στα live.
Τα δικά τους τραγούδια και τα νέα σχέδια
Πώς είναι να γράφετε δικά σας τραγούδια, όπως η «Καταφερτζού» και ο «Αντάμης», σε ένα είδος με τόσο βαριά κληρονομιά; Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;
Είναι σίγουρα μεγάλη πρόκληση. Όταν παίζεις τραγούδια του Τσιτσάνη ή του Βαμβακάρη, είναι αναπόφευκτο να μπαίνεις στη διαδικασία της σύγκρισης όταν παρουσιάζεις μια δική σου δημιουργία. Εμείς, βέβαια, δεν ισχυριζόμαστε ότι γράφουμε ρεμπέτικα. Γράφουμε σύγχρονα τραγούδια, αντλώντας έμπνευση από το ρεμπέτικο και το λαϊκό, τόσο μουσικά όσο και στον τρόπο που προσεγγίζουμε τον στίχο. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δώσει πολύ μεγάλη έμφαση στις ζωντανές εμφανίσεις, αλλά πλέον θέλουμε να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο και στη δική μας δισκογραφία. Υπάρχουν πολλές ιδέες και στόχος μας είναι να αρχίσουμε να παρουσιάζουμε περισσότερο δικό μας υλικό.
Ένα φανταστικό ντουέτο με τους μεγάλους του παρελθόντος
Αν μπορούσατε να μοιραστείτε τη σκηνή με έναν ρεμπέτη ή λαϊκό τραγουδιστή του παρελθόντος, ποιος θα ήταν και ποιο τραγούδι θα λέγατε μαζί του;
Εδώ μάλλον θα δυσκολευτούμε να συμφωνήσουμε! Ο Σπύρος έχει μεγάλη αδυναμία στον Μάρκο Βαμβακάρη, οπότε σίγουρα θα ήθελε να παίξει μαζί του τη «Φραγκοσυριανή». Ο Παναγιώτης θα επέλεγε τον Βασίλη Τσιτσάνη. Βέβαια, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, το πιθανότερο είναι πως θα αφήναμε τα όργανα κάτω και θα καθόμασταν να τους ακούσουμε!
Οι εκπλήξεις του φετινού προγράμματος
Το πρόγραμμα υπόσχεται και εκπλήξεις. Μπορείτε να μας αποκαλύψετε κάτι;
Καταρχάς, έχουμε ετοιμάσει αρκετές αλλαγές στο ρεπερτόριο και στις ενορχηστρώσεις, οπότε ακόμα και κάποιος που μας έχει δει πολλές φορές θα ακούσει καινούργια πράγματα. Η μεγάλη μας μπάντα μάς δίνει τη δυνατότητα να πειραματιστούμε περισσότερο με τον ήχο και να προσεγγίσουμε τραγούδια που παλαιότερα δεν χωρούσαν τόσο εύκολα στο πρόγραμμά μας. Από εκεί και πέρα, ένα σημαντικό στοιχείο των εμφανίσεών μας είναι ο αυθορμητισμός. Δεν θέλουμε να είναι τέσσερα πανομοιότυπα Σάββατα. Πάντα αφήνουμε χώρο για όσα μπορεί να προκύψουν εκείνη τη στιγμή.
Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος
Τι δεν ξέρει ο κόσμος για τους Γιαγκίνηδες;
Ίσως ότι στην αρχή δεν ήμασταν καν φίλοι! Γνωριστήκαμε καθαρά με σκοπό να παίξουμε μουσική και στην πορεία αναπτύχθηκε η φιλία μας. Είμαστε δύο αρκετά διαφορετικοί χαρακτήρες, που όμως έχουν περάσει μαζί πάρα πολλά πράγματα τα τελευταία χρόνια. Από τις πρώτες πρόβες και τα μεροκάματα στον δρόμο μέχρι τις περιοδείες και τις μεγάλες συναυλίες, έχουμε μεγαλώσει ουσιαστικά μαζί μέσα από αυτό το σχήμα. Και το πιο ωραίο είναι πως, παρά τα όσα έχουν αλλάξει, εξακολουθούμε να κάνουμε σχέδια με τον ίδιο ενθουσιασμό που είχαμε όταν ξεκινήσαμε.
