Οι χωρισμοί σπάνια είναι ανώδυνοι και τα social media, αντί να απαλύνουν το σοκ, συχνά ρίχνουν αλάτι στην πληγή.

Ένα τυχαίο scroll μπορεί να φέρει μπροστά σου φωτογραφίες, αναρτήσεις ή στιγμές που δεν έχεις πια, κρατώντας ζωντανά συναισθήματα που σε εμποδίζουν να γυρίσεις σελίδα. Έτσι γεννιέται το γνωστό δίλημμα: να κρατήσεις τον/την πρώην στο feed σου ή να πατήσεις το κουμπί της διαγραφής;

Η ψυχολόγος Φρόσω Φωτεινάκη ξεκαθαρίζει: η διαγραφή δεν είναι ούτε πράξη εκδίκησης ούτε σημάδι αδυναμίας. Αντίθετα, είναι ένας τρόπος να θέσεις όρια και να φροντίσεις τον εαυτό σου. «Δεν μπορώ να επουλωθώ όσο εκτίθεμαι συνεχώς σε ερεθίσματα που με πονάνε», λέει το άρρητο μήνυμα αυτής της επιλογής.

Η θεραπεία του χωρισμού, τονίζει, συχνά περνά μέσα από την απομάκρυνση. Κάθε like, κάθε story, κάθε εμφάνιση του ονόματος του/της πρώην μπορεί να ανατροφοδοτεί την προσκόλληση, να ξυπνά τραύματα ή να καθυστερεί το κλείσιμο του κύκλου. Η ψυχολογική αποδέσμευση, λοιπόν, είναι και ψηφιακή υπόθεση.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «πρέπει να τον/την διαγράψω;» αλλά «μου κάνει καλό να τον/την βλέπω καθημερινά στη ροή μου;». Αν η απάντηση είναι «όχι», τότε το unfollow ή το block δεν είναι μικροπρεπής χειρονομία, είναι ένα δώρο στον εαυτό σου, μια αναπνοή ελευθερίας.

Βέβαια, η ίδια κίνηση δεν ταιριάζει σε όλους. Για κάποιους, η διαγραφή είναι το τέλος μιας εποχής και το πρώτο βήμα προς μια νέα αρχή. Για άλλους, η παραμονή στη λίστα φίλων δεν κουβαλά συναισθηματικό βάρος και μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Το ουσιαστικό είναι να ορίσεις τα δικά σου όρια, χωρίς ενοχές. Η επιλογή να κρατήσεις απόσταση ή όχι δεν είναι κοινωνικό μήνυμα, είναι μια προσωπική απόφαση που καθορίζεται μόνο από το τι σε βοηθά να βρεις ξανά την ισορροπία σου.