Σε μια εποχή όπου οι μετακινήσεις πληθυσμών γίνονται αναγκαστικές και όχι επιλογή, η Ευρώπη –και μαζί της η Βρετανία– φαίνεται να παγιδεύεται ξανά σε έναν επικίνδυνο φαύλο κύκλο: φόβος, οργή, στοχοποίηση.

Το πρόσφατο περιστατικό στο Έπινγκ, προάστιο του Λονδίνου, με διαδηλωτές να φωνάζουν «στείλτε τους σπίτια τους» και να εκσφενδονίζουν αντικείμενα προς το ξενοδοχείο που στεγάζει αιτούντες άσυλο, είναι απλώς το πιο πρόσφατο σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης.

Αφορμή στάθηκε η κατηγορία εις βάρος ενός 38χρονου αιτούντος ασύλου για σeξουαλική παρενόχληση ανήλικης. Παρότι η υπόθεση εξετάζεται από τη Δικαιοσύνη, και ο κατηγορούμενος αρνείται τα πάντα, η δημόσια αντίδραση ήταν άμεση, βίαιη και ελάχιστα συγκρατημένη. Ομάδες πολιτών συγκεντρώθηκαν έξω από τη δομή φιλοξενίας, κρατώντας πλακάτ με μηνύματα όπως «Διώξτε τους ξένους εγκληματίες» και «Υπερασπιστείτε τις κόρες μας».

Absolutely astonishing. THOUSANDS of people peacefully protesting at the Bell Hotel in Epping.

Worried parents and locals are NOT going to give up until the gov't close this Hotel. Good for them.

We need to see MUCH more of this!
H/T @EssexPRpic.twitter.com/wv4AYCsx9P

— Lee Harris (@addicted2newz) July 20, 2025

Το πρόβλημα όμως δεν είναι απλώς ένα ξέσπασμα οργής. Είναι η σύνδεση μιας ατομικής ποινικής υπόθεσης με μια ολόκληρη πληθυσμιακή ομάδα. Είναι η ευκολία με την οποία μια κοινωνία μετατρέπει την ανησυχία σε ρατσισμό. Είναι η ταχύτητα με την οποία μια κατηγορία –δικαιολογημένη ή μη– οδηγεί σε μαζικές καταδίκες χωρίς δίκη, χωρίς σκέψη.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Οι ταραχές του καλοκαιριού του 2024 μετά από την άγρια δολοφονία τριών κοριτσιών στο Σάουθπορτ –με δράστη που αποδείχθηκε τελικά Βρετανός– είχαν πάλι στρέψει τη δημόσια οργή στους πρόσφυγες. Ξενοδοχεία πυρπολήθηκαν, δομές απειλήθηκαν και άνθρωποι τρομοκρατήθηκαν. Και κάθε φορά που η πραγματικότητα διαψεύδει το αφήγημα, είναι ήδη αργά: η ζημιά έχει γίνει.

Σε μια κοινωνία που φοβάται, οι πιο ευάλωτοι γίνονται οι πιο βολικοί στόχοι. Οι αιτούντες άσυλο, που έχουν διαφύγει από πολέμους, κατατρεγμούς και ακραία φτώχεια, βρίσκονται συχνά ανάμεσα σε εχθρικά βλέμματα, ύποπτα σχόλια και προληπτικά μέτρα αστυνόμευσης.

Η λύση δεν μπορεί να είναι η βία, ούτε η γενίκευση. Η λύση είναι η πληροφόρηση, η νηφαλιότητα και η πολιτική ευθύνη. Η λύση είναι να εξετάζουμε γεγονότα με δικαιοσύνη και όχι με ένστικτα όχλου.