Σε ένα απομονωμένο νησί της Ιαπωνίας, το Ακουσεκίτζιμα, οι κάτοικοι ζουν εδώ και εβδομάδες μέσα στον φόβο, καθώς η γη δεν σταματά να τρέμει.

Πάνω από 1.800 σεισμοί έχουν καταγραφεί μέσα σε τρεις εβδομάδες, με την πιο δυνατή δόνηση να χτυπά στις 3 Ιουλίου. Οι περισσότεροι κάτοικοι εγκατέλειψαν το νησί, ωστόσο ο διευθυντής του μοναδικού σχολείου, ο Γιοσίρο Τόμπο, επέλεξε να μείνει πίσω, λέγοντας ότι έχει αναλάβει ευθύνη να προστατεύσει το κτίριο που τώρα λειτουργεί ως κέντρο εκκένωσης.

Η καθημερινότητα στην κόψη του σεισμού

Ο Τόμπο περιγράφει τη ζωή του ως αγχωτική και χωρίς ύπνο, καθώς οι συνεχείς δονήσεις δεν του επιτρέπουν να χαλαρώσει. Ακόμα και στον ύπνο του, λέει ότι μπορεί να νιώσει τους σεισμούς να πλησιάζουν. Όταν οι δονήσεις δυναμώνουν, ο ίδιος μαζί με τους 19 εναπομείναντες κατοίκους και πέντε εργολάβους μεταφέρονται στην αυλή του σχολείου για λόγους ασφαλείας. Η καθημερινότητα είναι γεμάτη ετοιμότητα και συνεργασία με τις τοπικές αρχές.

Τα παιδιά συνεχίζουν μαθήματα υπό δύσκολες συνθήκες

Οι μαθητές, παρότι διασκορπισμένοι, συνεχίζουν τα μαθήματά τους είτε με φυσική παρουσία είτε μέσω διαδικτύου. Μέχρι και πρόσφατα, τα παιδιά φορούσαν κράνη πηγαίνοντας στο σχολείο, από φόβο για κάποιον ξαφνικό σεισμό. Παρά τις δυσκολίες, ο Τόμπο προσπαθεί να διατηρήσει το ηθικό τους ψηλά και να τα ενθαρρύνει. Στο διπλανό νησί, Κοντακαρατζίμα, η κατάσταση είναι παρόμοια, με αρκετούς κατοίκους να έχουν επίσης εκκενώσει.

Η περιοχή των Τοκάρα, όπου ανήκει το Ακουσεκίτζιμα, βρίσκεται στο «Δαχτυλίδι της Φωτιάς», εκεί όπου συγκρούονται τεκτονικές πλάκες και προκαλούν συχνά σεισμούς. Αν και οι κάτοικοι είναι εξοικειωμένοι με τέτοια φαινόμενα, η ένταση και η διάρκεια αυτής της δραστηριότητας έχουν εξαντλήσει τη μικρή κοινότητα. Οι αρχές προειδοποιούν ότι ο κίνδυνος δεν έχει περάσει, καθώς το έδαφος παραμένει ασταθές και υπάρχει πιθανότητα κατολισθήσεων και ζημιών σε κτίρια. Παρά τις αντιξοότητες, η αίσθηση καθήκοντος, η συνεργασία και η πίστη των κατοίκων τους κρατούν όρθιους.