Ο Άγγελος Ποστέκολγου ξέρει να κρατά τις υποσχέσεις του απ' ότι φάνηκε με την κατάκτηση του Europa League με την Τότεναμ. Στην αρχή της σεζόν είχε πει ότι «Πάντα κερδίζω κάτι στην δεύτερη χρονιά μου».

Και παρά την απογοητευτική σεζόν της Τότεναμ στο πρωτάθλημα της Αγγλίας, κατάφερε να κατακτήσει ευρωπαϊκό τρόπαιο για την ομάδα του ανατολικού Λονδίνου, για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια και τον πρώτο οποιονδήποτε τίτλο της Τότεναμ από το 2008.

Λίγο πριν ο Σον σηκώσει το τρόπαιο στον ουρανό του Μπιλμπάο, ο Ποστέκολγου καθόταν στην άκρη, θέλοντας να αφήσει τους παίκτες του να το πανηγυρίσουν μόνοι τους. Δυο παίκτες του είπαν να πάει κοντά τους. Ο Βικάριο, ο τερματοφύλακας της Τότεναμ, επέμεινε πολύ και τότε ο Ποστέκογλου πήγε ανάμεσα τους, και χαμογέλασε. Ήταν και ένας δικό τους θρίαμβος άλλωστε, το μεγαλύτερο τρόπαιο που έχει κερδίσει μέχρι στιγμής στη ζωή του, μέχρι το επόμενο. Έγινε και ο πρώτος Έλληνας προπονητής που κερδίζει ευρωπαϊκό τίτλο.

Τα «Παραιτήσου θα μας ρίξεις στην Τσάμπιονσιπ», μετατράπηκαν σε «Ήρωας» για τον Ελληνοαυστραλό προπονητή. Ο ίδιος ήταν φανερά συγκινημένος. Ίσως, αυτό το τρόπαιο τον κρατήσει στο Λονδίνο, ίσως και όχι. Αλλά πλέον το όνομα Άγγελος Ποστέκογλου μεγάλωσε στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο.

Ο ίδιος πριν το ματς είχε πει πολλές φορές πόσο περήφανος αισθάνεται που είναι Έλληνας. Γεννήθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια, αλλά την εποχή της χούντας, οι γονείς του δεν τα πήγαιναν καλά οικονομικά, όπως πολλά μικρομεσαία μαγαζιά και αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στην Αυστραλία, χωρίς να γνωρίζουν κανέναν εκεί. Ούτε καν τη γλώσσα.

Στη Μελβούρνη βέβαια, η παρουσία πολλών Ελλήνων τους βοήθησε. Ο Άγγελος Ποστέκογλου μεγάλωσε, μιλώντας και τις δυο γλώσσες και επέλεξε να ακολουθήσει ένα άθλημα το οποίο δεν είναι δημοφιλές στη χώρα των καγκουρό. Το ποδόσφαιρο. Κόντρα στο ρεύμα, παίρνοντας την αγάπη για το άθλημα από τον πατέρα του, ακολούθησε το όνειρό του και έπαιξε επαγγελματικά στη South Melbourne για 10 χρόνια, ενώ είχε και 4 συμμετοχές στην Εθνική Αυστραλίας. Το όνομα του το μάθαμε όλοι όμως όταν κρέμασε τα παπούτσια του και αφοσιώθηκε στην προπονητική.

Ξεκίνησε από την ομάδα της South Melbourne και μετά το τρένο τον πήγε μακριά. Πήγε αρχικά στις ομάδες νέων της Εθνικής Αυστραλίας, είχε ένα σύντομο πέρασμα από την Παναχαϊκή, επέστρεψε στην Αυστραλία, προπόνησε τρεις ακόμα ομάδες, μέχρι που το 2013 και για μια τετραετία, έγινε ομοσπονδιακός προπονητής των καγκουρό.

Το 2018 έφυγε για την Ιαπωνία και τη Γιοκοχάμα Μαρίνος, όπου έμεινε τρία χρόνια και το 2019 της χάρισε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 15 χρόνια.

Εκεί μπήκε κάπως στα ρανταρ της Σέλτικ, με την οποία πήρε δυο πρωταθλήματα και μετά ήρθε η Τότεναμ. Την πρώτη χρονιά η Τότεναμ δεν τα πήγε άσχημα τερματίζοντας στην 5η θέση, χάνοντας τη συμμετοχή στο Champions League για δυο βαθμούς.

Φέτος στο πρωτάθλημα τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά, αφού η Τότεναμ είναι 17η. Ωστόσο υπήρξαν πάρα πολλοί τραυματισμοί. Στο Λιγκ Καπ έφτασε μέχρι τα ημιτελικά αλλά το καλύτερο το άφησε για το τέλος. Η ομάδα του Ποστέκογλου κέρδισε με 1-0 τη Μάντσεστερ Γιουναϊτεντ στον τελικό του Europa League και όχι μόνο τελείωσε μια ξηρασία 17 ετών, αλλά η Τότεναμ παρότι 17η, την επόμενη χρονιά θα αγωνιστεί στην League Phase του Champions League.

Ο Ποστέκογλου κράτησε τον λόγο του. Αν η Τότεναμ τον διώξει τώρα θα έχει άδικο. Γιατί του χρόνου αν αποφύγει τους τραυματισμούς και με μερικές προσθήκες, θα είναι και πάλι στα ψηλά του πρωταθλήματος. Κι αν στην αρχή της χρονιάς, ο Ποστέκογλου υποσχεθεί κάτι, οι φίλαθλοι των Σπερς θα πρέπει πλέον να είναι σίγουροι ότι θα το κάνει...