Η Νάνσυ Ζαμπέτογλου συγκινήθηκε on air για την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων
Αφορμή για τα δάκρυά της αποτέλεσε το Ποντιακό τραγούδι «Την πατρίδαμ` έχασα» και τον στίχο «Λύομαι και αροθυμώ»
Δημοσίευση 19/5/2025 | 18:43
106 χρόνια πέρασαν από την «μαύρη» επέτειο της 19ης Μαΐου 1919 και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, των οποίων οι απόγονοι, ανάμεσά τους η Νάνσυ Ζαμπέτογλου και ο Σάκης Τανιμανίδης, θυμούνται αφηγήσεις συγγενών τους και συγκινούνται ακόμη και σήμερα.
Στην εκπομπή «Στούντιο 4» το μεσημέρι της Δευτέρας (19.05.2025) ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος και η Νάνσυ Ζαμπέτογλου υποδέχτηκαν στο πλατό τον πατέρα του Σάκη Τανιμανίδη και Πρόεδρο Ευξείνου Λέσχης Ευρωπαίων Πολιτών, Στέφανο Τανιμανίδη, ο οποίος μίλησε για την σημερινή ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Μετά την προβολή ενός βίντεο Ελλήνων Ποντίων και μελών της Ευξείνου Λέσχης Ευρωπαίων Πολιτών, τόσο η Νάνσυ Ζαμπέτογλου και ο Στέφανος Τανιμανίδης, που όπως αποκάλυψαν είναι συγγενείς, συγκινήθηκαν και δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους στον αέρα της εκπομπής.
Αφορμή για τα δάκρυά τους αποτέλεσε το Ποντιακό τραγούδι «Την πατρίδαμ’ έχασα» και τον στίχο «Λύομαι και αροθυμώ» που σημαίνει «κλαίω και νοσταλγώ».
«Μόλις το ακούμε εμείς οι Πόντιοι τι μας πιάνει και κλαίμε. Δεν μπορώ. Γιατί το έχουμε τόσο έντονο μέσα μας. Νομίζω κάθε ελληνικό σπίτι μεγάλωσε με αυτό το τραγούδι. Γιατί μεγαλώσαμε με αυτο το τραγούδι; Η μητέρα μου δεν το έζησε αλλά το έχει πολύ έντονο», είπε η Νάνσυ Ζαμπέτογλου.
«Είναι λογικό να κλαίμε τέτοια μέρα, χάσαμε τον τόπο μας, χάσαμε ανθρώπους. Είναι καλό να μην ξεχνάμε, τόσο εμείς όσο και οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι. Για 70 χρόνια το ελληνικό κράτος δεν μας άφηνε να θυμηθούμε, λησμονιά ούτε στα σχολεία ούτε πουθενά. Ο πρώτος που έβγαλε στα ΜΜΕ το θέμα της γενοκτονίας ήταν ο πατέρας μου, ο Ηλίας Τανιμανίδης.
Από τότε έγιναν πολλά βήματα, ο κόσμος τιμά αυτή τη μέρα, την έκανε κτήμα του. Εμείς ζητάμε να γίνει αναγνώριση της γενοκτονίας από την Τουρκία και τον ΟΗΕ, πότε θα έρθει αυτή η ώρα; Η πατρίδα χάθηκε, εμείς έχουμε μόνο τη μνήμη.
Εγώ είμαι πρώτης γενιάς πρόσφυγας. Και οι δύο μου οι γονείς ήρθαν πρόσφυγες. Συγγενείς και συμπατριώτες ήρθαν το 1990 από τη Σοβιετική Ένωση και τους γνώρισα τότε. Μόνιμα άκουγα “έχουμε στη Ρωσία συγγενείς” και δεν τους γνώριζα», αποκάλυψε ο Στέφανος Τανιμανίδης.
