Τα μυρμήγκια μπορεί να είναι μικρά, αλλά όλα μαζί να κάνουν θαύματα. Πολλά είδη μυρμηγκιών απελευθερώνουν χημικές ουσίες με έντονη οσμή όταν είναι θυμωμένα, απειλούμενα ή στριμωγμένα.

Τα μυρμήγκια trap-jaw απελευθερώνουν μια μυρωδιά σοκολάτας όταν ενοχλούνται, ενώ τα μυρμήγκια citronella κερδίζουν το όνομά τους από τη μυρωδιά λεμονιού που αναδύουν.

Το άρωμα του σπιτικού μυρμηγκιού, εν τω μεταξύ, έχει παρομοιαστεί με το μπλε τυρί ή τις καρύδες. Αυτό συμβαίνει επειδή οι χημικές ουσίες που απελευθερώνει, οι μεθυλκετόνες, παράγονται επίσης από τα βακτήρια Penicillium που ωριμάζουν το μπλε τυρί και αναπτύσσονται σε σάπιες καρύδες.

Το οξύ είναι μια άλλη ουσία που εκπέμπεται από πολλά είδη μυρμηγκιών. Τα μυρμήγκια του ξύλου, για παράδειγμα, παράγουν μεγάλες ποσότητες ξυδιού στον δηλητηριώδη αδένα τους για να ψεκάσουν στα θηράματα και τους επιτιθέμενους.

Και όταν τα μυρμήγκια πεθαίνουν από φυσικά αίτια, απελευθερώνουν ελαϊκό οξύ, το κύριο λιπαρό οξύ που βρίσκεται στο ελαιόλαδο. Αυτό δίνει στα νεκρά μυρμήγκια μια μυρωδιά «σαλάτας», η οποία λειτουργεί ως χημικό σύνθημα για την υπόλοιπη αποικία για να καθαρίσει τα σώματα πριν αρχίσουν να αποσυντίθενται.

Οι μυρωδιές, ωστόσο, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου αφού τα μυρμήγκια έχουν μια ολόκληρη γλώσσα που βασίζεται στη μυρωδιά.

Είναι δυνατόν να μιλάμε αυτή τη γλώσσα; Μια ad-hoc δημοσκόπηση σε περίπου 700 άτομα στο X, αποκάλυψε ότι μόνο το 20% των ερωτηθέντων ισχυρίστηκε ότι είχε την ικανότητα να μυρίζει μυρμήγκια. Οι υπόλοιποι ήταν λίγο μπερδεμένοι.

Αυτή η ανισορροπία μπορεί απλώς να αντανακλά την έλλειψη περιέργειας, σε τελική ανάλυση, πολλοί άνθρωποι δεν προσπάθησαν ποτέ να μυρίσουν ένα μυρμήγκι, αλλά η γενετική είναι επίσης πιθανό να παίζει ρόλο.

Ακριβώς όπως μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να μυρίσουν τα «ούρα σπαραγγιού» ​​λόγω μιας μετάλλαξης σε ένα βασικό γονίδιο που σχετίζεται με τη μυρωδιά, έτσι και μια απόκλιση στον γενετικό κώδικα μπορεί να εμποδίσει ορισμένους ανθρώπους να ανιχνεύσουν βασικές μυρωδιές μυρμηγκιών.