Στην πρόσφατη περιοδεία των Pulp, το setlist τους έκλεινε πάντα με μια ατάκα του Jarvis Cocker: «Αυτό ήταν, νομίζω τα παίξαμε όλα». Το κοινό γελούσε και ζητωκραύγαζε, γνωρίζοντας πως υπάρχει ένα τραγούδι που ξεχωρίζει ανάμεσα στα υπόλοιπα: το ‘Common People’.

Το τραγούδι αυτό έχει γίνει ύμνος για την εργατική τάξη, αφηγούμενο την ιστορία μιας πλούσιας κοπέλας που θέλει να ζήσει σαν «απλός άνθρωπος», αγνοώντας το πόσο προσβλητική είναι η στάση της. Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί το κομμάτι, με τη σταδιακή του ένταση και την απελευθέρωση στο ρεφρέν, το καθιστά το απόλυτο indie pop τραγούδι – ιδανικό για να τραγουδιέται δυνατά σε μπαρ και συναυλίες.

Ποια ήταν η μυστηριώδης κοπέλα;

Το ερώτημα που απασχολεί τους fans εδώ και δεκαετίες είναι: Ποια είναι η κοπέλα που ενέπνευσε το τραγούδι; Η μόνη περιγραφή που δίνει ο Jarvis στους στίχους είναι: «Ήρθε από την Ελλάδα, διψούσε για γνώση, σπούδαζε γλυπτική στο St Martins College».

Η πιο διαδεδομένη θεωρία είναι ότι το τραγούδι αναφέρεται στη Δανάη Στράτου, σύζυγο του πρώην υπουργού Οικονομικών της Ελλάδας, Γιάνη Βαρουφάκη. Εκείνη σπούδαζε όντως στο St Martins την ίδια περίοδο με τον Cocker, όμως ο ίδιος ποτέ δεν το επιβεβαίωσε. Σε ένα ντοκιμαντέρ του BBC3, μάλιστα, οι ερευνητές εντόπισαν όλες τις Ελληνίδες φοιτήτριες εκείνης της εποχής, αλλά ο τραγουδιστής δήλωσε πως καμία δεν ήταν αυτή που είχε γνωρίσει.

Το πραγματικό νόημα του τραγουδιού

Παρόλο που η ιστορία του κομματιού φαίνεται ξεκάθαρη, πολλοί θεωρούν ότι ο Cocker στην πραγματικότητα εξωτερικεύει έναν δικό του εσωτερικό διχασμό. Ο ίδιος δεν προέρχεται από αμιγώς εργατική τάξη, κάτι που του δημιουργούσε αμφιβολίες για το πόσο αυθεντικά μπορούσε να μιλήσει γι’ αυτήν.

Ο ίδιος είχε δηλώσει πως η έμπνευση για το τραγούδι ήρθε όταν έπαιξε μια ακολουθία συγχορδιών σε ένα νέο του συνθεσάιζερ, η οποία του θύμισε το ‘Fanfare for the Common Man’. «Η λέξη ‘common’ είναι ενδιαφέρουσα» είπε. «Σε μερικά πλαίσια είναι τίτλος τιμής, ενώ στο Σέφιλντ ήταν προσβολή να σε πουν ‘common’. Έτσι θυμήθηκα εκείνη την κοπέλα που είχα γνωρίσει στη σχολή».

Ο Cocker συνέχισε: «Ήθελε να ζήσει στο Hackney και να είναι με τους απλούς ανθρώπους. Προερχόταν από πλούσιο περιβάλλον, κι εγώ της εξηγούσα ότι αυτό δε γίνεται. Πάντα μισούσα αυτή τη φάση όπου οι πλούσιοι ‘παίζουν’ για λίγο τους φτωχούς και μετά επιστρέφουν στις ανέσεις τους. Μόλις σχημάτισα αυτή την ιστορία στο μυαλό μου, οι στίχοι βγήκαν πολύ εύκολα».