Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Βρετανία έχτισε μεγάλα θαλάσσια οχυρά στις άκρες των χωρικών της υδάτων, τρία ναυτικά μίλια από την ακτή, για να προστατευτεί από μια θαλάσσια εισβολή από τη Γερμανία.

Ωστόσο, έχτισαν το Fort Roughs Tower πέρα από τα χωρικά τους ύδατα, αναμφίβολα ανυποψίαστοι για τη «διεθνή» κρίση που θα επακολουθούσε τελικά.

Το 1967 ο Ταγματάρχης Paddy Roy Bates κατέλαβε το «νησί» και το ανακήρυξε ανεξάρτητο πριγκιπάτο, με την κατάλληλη ονομασία «Sealand». Τις επόμενες δεκαετίες, ο Bates (πέθανε το 2012) και η οικογένειά του, με εναλλασσόμενους επισκέπτες, κατέλαβαν το νησί, ονόμασαν τους εαυτούς τους Βασιλικά μέλη και έκαναν τις δουλειές τους σαν αρχηγοί κρατών.

Το 1978 ένας Γερμανός πολίτης που ισχυριζόταν ότι ήταν ο «Πρωθυπουργός της Sealand» προσπάθησε να καταλάβει το νησί ενώ ο Bates έλειπε. Ο Bates ανέκτησε το νησί με επίθεση από ελικόπτερο και κράτησε τον Γερμανό αιχμάλωτο. Πρώτα η Γερμανία προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τη Βρετανία, η οποία είπε ότι η Sealand δεν ανήκε στη χώρα τους. Στη συνέχεια, οι Γερμανοί διαπραγματεύτηκαν απευθείας με τον Bates και μετά από μερικές εβδομάδες, ο συμπατριώτης τους επέστρεψε στην πατρίδα του. Αυτή η συνάντηση ενισχύει τον ισχυρισμό του Bates ότι η Sealand είναι ένα έθνος, καθώς η Γερμανία το αναγνώρισε στη διαπραγμάτευση.

Από τότε η Sealand έχει εκτοξεύσει πυρά κατά του Βρετανικού Ναυτικού, έχει εκδώσει διαβατήρια, έκοψε νομίσματα και συμμετείχε σε διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις. Τα περισσότερα από αυτά τα γεγονότα έχουν πάει στραβά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Για παράδειγμα, επειδή υπήρχαν τόσα πολλά πλαστά διαβατήρια της Sealand, η βασιλική οικογένεια ακύρωσε την ισχύ όλων των διαβατηρίων της Sealand το 1997, συμπεριλαμβανομένων αυτών που είχαν εκδώσει οι ίδιοι.

Υπήρξε μια πυρκαγιά στο νησί το 2006, καταστρέφοντας την κύρια γεννήτρια ρεύματος. Η βασιλική οικογένεια άρχισε να ζητά δωρεές για την ανοικοδόμηση του σπιτιού της στο νησί. Πάντως η Sealand υφίσταται μέχρι και σήμερα.