Τα παιδιά λένε όλο και λιγότερο τα κάλαντα. Κι όμως αυτή η ανάμνηση είναι τόσο σημαντική στις δικές μας ζωές, τόσο βασική στη νοσταλγία μας. Τα πεντοχίλιαρα από τον χουβαρδά θείο, οι τσιγκούνηδες της γειτονιάς και τα δώρα που παίρναμε με τον κόπο μας, όλα έγιναν αναμνήσεις που ίσως οι επόμενες γενιές δεν θα έχουν την ευκαιρία να βιώσουν!

Ένας βασικός παράγοντας είναι η αυξημένη ανησυχία των γονιών για την ασφάλεια, ειδικά στις πόλεις, που τους κάνει διστακτικούς να αφήνουν τα παιδιά να πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα. Παράλληλα, ο σύγχρονος τρόπος ζωής προσφέρει στα παιδιά πολλές εναλλακτικές δραστηριότητες, όπως το διαδίκτυο, τα βιντεοπαιχνίδια ή άλλες οργανωμένες δραστηριότητες, που συχνά θεωρούν πιο ενδιαφέρουσες. Επιπλέον, η νοοτροπία έχει αλλάξει και πολλά παιδιά μπορεί να βλέπουν τα κάλαντα ως κάτι "ξεπερασμένο", ειδικά σε περιοχές όπου η παράδοση έχει ατονήσει.

Η μείωση της κοινωνικότητας στις γειτονιές, όπου οι κάτοικοι δεν γνωρίζονται πια τόσο καλά, κάνει τα παιδιά πιο διστακτικά να χτυπήσουν πόρτες. Επίσης, σε κάποιες περιπτώσεις, η οικονομική κατάσταση μπορεί να φέρνει αμηχανία, είτε στα παιδιά που ζητούν χρήματα είτε στους γονείς που δεν θέλουν να τα ενθαρρύνουν. Η υποχώρηση της παράδοσης αυτή φαίνεται και από το γεγονός ότι ούτε τα σχολεία ούτε οι οικογένειες προωθούν πια τα κάλαντα με την ίδια θέρμη.

Παρόλα αυτά, στις πιο μικρές κοινότητες και στα χωριά, η παράδοση παραμένει ζωντανή. Ίσως, με λίγη ενθάρρυνση, να μπορέσει να αναζωπυρωθεί αυτό το όμορφο έθιμο που φέρνει χαρά και ζεστασιά σε όλους.