Τα Χριστούγεννα είναι για πολλούς συνώνυμα θαλπωρής, ξεκούρασης και οικογενειακής γιορτής. Για άλλους όμως, είναι μια ακόμη μέρα εργασιακής ευθύνης, γεμάτη με προκλήσεις και θυσίες.

Από τους εργαζόμενους στη λιανική, τα εστιατόρια και τα καφέ μέχρι τους οδηγούς ταξί και τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ - οι “αφανείς ήρωες” δουλεύουν ασταμάτητα για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες των άλλων. Αντί να γιορτάζουν με τους δικούς τους, βρίσκονται στον χώρο εργασίας τους. Μιλήσαμε με μια ιδιοκτήτρια μαγαζιού, με μια τεχνήτρια νυχιών, έναν σερβιτόρο, μια πωλήτρια και μια μπαρίστα για να μάθουμε πώς είναι πραγματικά να εργάζεσαι όταν οι άλλοι γιορτάζουν και ξεκουράζονται.

«Από τη μία μου αρέσει που δουλεύω τις γιορτές γιατί κάνω πιο πολλά πράγματα και πιο ιδιαίτερα, δημιουργώ πολύ όμορφα αντικείμενα για τα Χριστούγεννα, δεν με πειράζει που δουλεύω γιατί βλέπεις κόσμο, βλέπεις γνωστούς και φίλους γιατί θα περάσουν από το μαγαζί να πουν έστω και μια καλημέρα, απλά θα ήταν ωραία την παραμονή να μη δουλεύει κανείς μας και να ήμασταν όλοι για βόλτες χωρίς άγχος. Γιατί μέχρι τις 4 το απόγευμα εμείς είμαστε εγκλωβισμένοι στη δουλειά, και όταν τελειώνουμε είμαστε ήδη πολύ κουρασμένοι!» λέει η Μαρία Τ., ιδιοκτήτρια καταστήματος διακοσμητικών και αντικειμένων.

Φωτογραφία από Lisa Fotios

Η περίοδος των Χριστουγέννων σημαίνει αυξημένη κίνηση για πολλούς επαγγελματίες.  Αν και οι εργαζόμενοι αυτοί είναι ο πυλώνας της εορταστικής περιόδου, συχνά η οικονομική ανταμοιβή τους δεν ανταποκρίνεται στη συμβολή τους.

«Η εμπειρία μου στο να δουλεύω στις γιορτές είναι πλέον ρουτίνα, αρχικά δεν καταλαβαίνω γιορτές. Οι πελάτες στα μαγαζιά, αν όχι όλοι - πολλοί, μας θεωρούν δούλους, είναι πολύ απαιτητικοί και δε σέβονται τη δουλειά μας» λέει η Κατερίνα Καλαμπουρίδου, που εργάζεται ως barwoman. 

«Από τότε που ξεκίνησα να δουλεύω σε πολυκατάστημα, γιορτές σχεδόν έχασαν όλη τους τη μαγεία! Όσο βλέπω τους ανθρώπους να τρέχουν πανικόβλητοι για να προλάβουν τα δώρα των γιορτών εγώ η ίδια έχω αρχίσει να μπουχτίζω με όλη αυτή την αγοραστική κίνηση και να νιώθω πως έχω φτάσει στα όρια μου πριν καν φτάσουν τα Χριστούγεννα - εκεί γύρω στις 15 Δεκεμβρίου.

Νιώθω πως δε μου έχει μείνει καθόλου ενέργεια για καμιά κανένα πάρτυ το μόνο που θέλω να κάνω είναι να γυρίσω στο σπίτι μου και να κοιμηθώ - θέλω να πιστεύω πως όταν τελειώσω τις σπουδές μου, και αρχίσω να δουλεύω σε δουλειά γραφείου οι γιορτές θα αποκτήσουν ξανά νόημα» λέει η Αντωνία Μισαηλίδου, πωλήτρια.

Φωτογραφία από cottonbro studio

«Επειδή είναι έτσι φύση της δουλειάς μου τέτοια, το ήξερα και το ξέρω πως τέτοιες μέρες θα έχω πολύ δουλειά» λέει η Γιώτα Τ., τεχνήτρια νυχιών. «Βέβαια είναι η πρώτη χρονιά που έχω επιλέξει να μη δουλέψω παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς συνειδητά αφού έχω αυτή τη δυνατότητα και θα το κάνω! Δεν έχω πρόβλημα ωστόσο με τη δουλειά ακόμα και σε γιορτές, έχω δουλέψει και Κυριακές.

Έχει κι αυτό την ομορφιά του και τη γλύκα του γιατί όλοι άνθρωποι εκείνες τις ημέρες είναι πιο χαρούμενοι και θετικοι - εγώ με τις πελάτισσες μου συζητάμε τι θα φορέσουνε στις γιορτές, που θα πάνε, οπότε υπάρχει ένα πολύ ωραίο κλίμα».

«Εργάζομαι ως σερβιτόρος», λέει ο Θανάσης Γεωργιάδης. «Το καλό με τις γιορτές είναι ότι οι άνθρωποι είναι πιο εύκολοι στο να δώσουν πουρμπουάρ οπότε αυτό σημαίνει ότι βγάζεις περισσότερα χρήματα, αλλά τα τελευταία χρόνια μεγαλώνοντας θεωρώ ότι τίποτα δε συγκρίνεται με το να είσαι με την οικογένειά σου εκείνες τις ημέρες.

Δεν είναι καθόλου ευχάριστο όταν, ενώ έχει αλλάξει η χρονιά, εσύ είσαι στην πόρτα για να φύγεις από το σπίτι όταν όλοι είναι εκεί και ετοιμάζονται να φάνε και να γιορτάσουν κι εσύ να είσαι στο δρόμο για να δουλέψεις μέχρι τις 6 ας πούμε το πρωί».

Οι άνθρωποι που δουλεύουν τα Χριστούγεννα συχνά παραμένουν αόρατοι στη συνείδηση των περισσοτέρων. Ωστόσο, η συμβολή τους είναι αναντίρρητη. Μας επιτρέπουν να απολαύσουμε τις γιορτές.

«Κάποιες χρονιές το αφεντικό μας αποφάσιζε να κρατήσει ανοιχτό το μαγαζί του σε όλες τις γιορτές» λέει η Κατερινα Τσαούση που δουλεύει σε αλυσίδα καφέ. «Ετσι βρεθήκαμε 8 η ώρα το πρωί να κάνουμε βάρδια, όταν όλοι αυτή την ώρα ακόμα κοιμόντουσαν, ή ξυπνούσαν για να ανοίξουν τα δώρα με τα παιδιά τους. Μου κακοφάνηκε πολύ.

Το μόνο καλό είναι ότι οικογένεια μου εκείνες τις μέρες άλλαζαν το πρόγραμμα τους και το τραπέζι των γιορτών γινόταν όταν είχα ρεπό. Έχω δουλέψει και παραμονή Χριστουγέννων όπου οι γονείς μου με περίμεναν στο σπίτι στις 18.00 ενώ είχαμε μαζέψει παρέα, αλλά λόγω πολύ μεγάλου φόρτου εργασίας έφτασα 2 ώρες αργότερα».

«Είναι στενάχωρο να μη μπορώ να είμαι με την οικογένεια μου ή με τους φίλους μου. Βάζουμε τη μάσκα μας, λέμε πως είμαστε χαρούμενοι και πάμε για δουλειά» καταλήγει η Κατερίνα.

«Όλα τα μαγαζιά είναι ανοιχτά πρωί βράδυ, αλλά στις γιορτές θα κλείσουν. Εμείς στην εστίαση είμαστε ανοιχτά, ακριβώς για να έρθει ο κόσμος και να διασκεδάσει. Το μόνο που θα ήθελα να πω, όχι μόνο για μένα αλλά και για όσα παιδιά είναι στην εστίαση, ο κόσμος να μας σέβεται κ να μιλάει ευγενικά. Κι εμείς θα θέλαμε να είμαστε με τις οικογένειες μας και με τους φίλους μας, να βγούμε έξω για καφέ η για ποτό, αλλά αν το κάναμε αυτό κανένας δε θα δούλευε και τα μαγαζιά θα ήταν κλειστά...».