Απαγωγή από εξωγήινους, δολοφονία από τη μαφία, χαμένος στην έρημο ή περιπλανώμενος σε μια νέα ζωή, το μυστήριο του τι συνέβη στον Jim Sullivan παραμένει ένα από τα πιο αινιγματικά στην ιστορία της μουσικής. Το 1975, καθοδόν για το Νάσβιλ, ο τραγουδιστής-τραγουδοποιός μπήκε σε ένα μοτέλ στη Σάντα Ρόζα. Λίγο αργότερα, τον είδαν να αγοράζει ένα μπουκάλι βότκα και στη συνέχεια δεν τον είδαν ξανά.

Το τι έγινε παραμένει μυστήριο. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της φασαρίας γύρω από τις ιδιαιτερότητες της εξαφάνισής του τροφοδοτείται από τον ίδιο. Το ντεμπούτο του άλμπουμ, U.F.O., το 1969, ξεχάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κυκλοφόρησε αρχικά σε ιδιωτική εταιρεία, με μικρή επιτυχία. Αυτή η περιορισμένη κυκλοφορία κάνει ένα πρωτότυπο αντίγραφο ένα από τα πιο περιζήτητα σπάνια άλμπουμ στον κόσμο.

Ευτυχώς, ωστόσο, η εταιρεία Light in the Attic κατάφερε να βάλει στα χέρια της το υλικό του Sullivan και βοήθησε να επιστήσει την προσοχή στο έργο του. Με αυτό, έχει δοθεί επίσης μεγαλύτερη προσοχή στο μυστήριο της εξαφάνισής του, και το ένα εμποτίζει το άλλο με μια μεγαλύτερη αύρα αινίγματος. Τα ρεκόρ του πλέον δικαίως γιορτάζονται, αλλά και το γεγονός ότι αρχικά απέτυχαν λέει πολλά και για τον Sullivan. Κυρίως, το γεγονός ότι επέμενε, προσπαθώντας ακούραστα να τελειοποιήσει τη μουσική του σε τέτοιο βαθμό που η επιμονή μόλις και μετά βίας τον δικαιώνει, με τόσο περιορισμένη επιτυχία, αλλά μια εμμονική προσπάθεια να κάνει τη μουσική του λίγο πιο εναλλακτική αντί να τηρεί δημοφιλείς τάσεις φωτίζει τον χαρακτήρα του.

Οι περισσότεροι καλλιτέχνες που είναι προφανώς ικανοί και αποφασισμένοι να επιτύχουν, τελικά λυγίζουν την καλλιτεχνική τους βούληση προς κάτι που λειτουργεί εμπορικά. Ο Sullivan δεν ήταν έτσι. Στην πραγματικότητα, από κάθε άποψη, δεν ήταν σαν κανέναν. Ήταν ικανός και αποφασιστικός, αλλά η θέλησή του ήταν προσηλωμένη στο παράξενο. Αυτός είναι επίσης ο λόγος που έλαβε μεγάλη υποστήριξη και στρατοπέδευσε αιώνια στα περίχωρα της επιτυχίας.

Ωστόσο, φαινόταν επίσης να προτιμά τη μυστικιστική πλευρά της ζωής που υπάρχει στα σκοτεινά μπαρ παρά τη λάμψη του κόσμου των στούντιο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η προσπάθειά του να τα καταφέρει με τους δικούς του όρους συχνά παρεμποδιζόταν από την έλλειψη επαφών και σχέσεων στους μουσικούς κύκλους. Έτσι, αναζητώντας μια νέα πνοή στη μουσική σκηνή του Νάσβιλ, άφησε πίσω του τα παιδιά του και τον γάμο του για να κυνηγήσει το όνειρο. Δεν τα κατάφερε ποτέ. Αλλά το παράξενο είναι ότι η μουσική του πλέον τα κατάφερε. Οι λυσσασμένες μελωδίες του και τα βαρύτονα φωνητικά της μάλλον ιδιόμορφης απόγνωσης έχουν βρει το κοινό τους. Αλλά δυστυχώς, το τι έγινε με τον Sullivan είναι ακόμα άγνωστο.

Η πρώτη ένδειξη στο μυστήριο μπορεί κάλλιστα να προκύψει από το γεγονός ότι οι αναφορές δείχνουν ότι τον σταμάτησε η αστυνομία. Ωστόσο, κρίθηκε νηφάλιος ενώ ανακρίθηκε στο τμήμα, με την κούραση πίσω από το τιμόνι να ήταν η προφανής εξήγηση για την οδήγησή του. Έτσι, του δόθηκε εντολή να πάει στο μοτέλ για να ξεκουραστεί πριν συνεχίσει. Ξέρουμε από τα αρχεία του μοτέλ ότι το έκανε. Ωστόσο, το δωμάτιό του ήταν ανέγγιχτο, όπως και η κιθάρα, τα μετρητά, τα ρούχα του, ένα κιβώτιο με τα απούλητα άλμπουμ του και το αυτοκίνητό του, το οποίο εγκαταλείφθηκε κοντά σε ένα ράντσο που ανήκε στην οικογένεια Gennitti, σχεδόν 26 μίλια μακριά από το μοτέλ.

Περαιτέρω αναφορές της αστυνομίας για το θέμα αναφέρουν ότι οι πιο κοντινοί ερευνητές που έχουν έρθει στην επίλυση της υπόθεσης είναι όταν ένα πτώμα που έμοιαζε με τον Sullivan βρέθηκε αρκετά μίλια από την τελευταία γνωστή τοποθεσία του, αλλά αργότερα κρίθηκε ότι δεν ήταν αυτός. Ωστόσο, δόθηκε προσοχή στη θεωρία ότι μπορεί κάλλιστα να εξαφανίστηκε στην έρημο όταν ο πρώην μάνατζερ του, Ρόμπερτ 'Μπάστερ' Γκίντερ, θυμήθηκε μια συνομιλία σε μια μεγάλη διαδρομή με τον Sullivan, όταν σκέφτονταν πώς θα εξαφανιζόταν, αν αυτό χρειαζόταν, και η απάντησή του ήταν ότι απλώς θα κατευθυνόταν στην έρημο και δεν θα τον έβλεπαν ποτέ ξανά κανένας. Το ερώτημα γιατί θα εξαφανιζόταν ο ίδιος έχοντας μια τελευταία ευκαιρία στη μουσική βιομηχανία που τόσο ήθελε, αλλά έχοντας και μια οικογένεια που τον περίμενε στο σπίτι δεν έχει ποτέ απαντηθεί πλήρως.

Άλλοι επισημαίνουν το γεγονός ότι η οικογένεια Gennitti μετακόμισε στη Χαβάη λίγο μετά την εξαφάνιση και ο τοπικός σερίφης δικάστηκε ως ύποπτος. Εδώ βέβαια υπάρχει το μείζον πρόβλημα να εξηγηθεί πώς ένας ταπεινός μουσικός θα έβρισκε κατά κάποιο τρόπο τον εαυτό του ως θύμα μιας συνωμοσίας εγκλήματος.

Και λόγω της συντριπτικής έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων, το γεγονός ότι το ντεμπούτο του είχε τίτλο U.F.O. και περιείχε μερικούς μυστικιστικούς ήχους και μηνύματα, και επειδή πολλοί άνθρωποι είναι τρελοί, υπάρχουν μερικοί άνθρωποι εκεί έξω που προσπαθούν να ισχυριστούν ότι τον απήγαγαν εξωγήινοι.

Ίσως η πιο συναρπαστική θεωρία αφορά την ασυνήθιστη οδήγησή του νωρίτερα την ίδια μέρα. Ενώ η νηφαλιότητα του επιβεβαιώθηκε προφανώς από τους αξιωματικούς της αστυνομίας, μπορεί κάλλιστα να ήταν είχε έναν νευρικό κλονισμό. Αυτό αργότερα είχε ως αποτέλεσμα να αποπροσανατολιστεί σε ένα εχθρικό περιβάλλον και να προέκυψε ένα ατύχημα.

Δυστυχώς, αυτό το μυστήριο παραμένει μυστήριο, που μπορεί να μην λυθεί ποτέ. Αλλά θέμα πλέον είναι ότι η μουσική του ζει και, πράγματι, τα κατάφερε με τους δικούς του όρους. Η μοναδική folk μουσική του υπάρχει στη δική της σφαίρα, κατακλύζει τη φαντασία, αλλά εκείνος δεν το έμαθε ποτέ.