Σήμερα, μια απευθείας πτήση από τη Νέα Υόρκη στο Χιούστον του Τέξας, διαρκεί περίπου τέσσερις ώρες. Το 1973, η ίδια πτήση θα διαρκούσε λίγο περισσότερο από δυόμισι ώρες.

Αλλά αυτό δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση: οι χρόνοι πτήσης μεγαλώνουν.

Η πτήση από το Λονδίνο προς το Εδιμβούργο διαρκεί, κατά μέσο όρο, 10 λεπτά περισσότερο από ό,τι στα μέσα της δεκαετίας του '90. Η πτήση από Μαδρίτη για Βαρκελώνη διαρκεί έως και 20 λεπτά περισσότερο, ενώ η πτήση από τη Νέα Υόρκη για το Σικάγο είναι πιθανό να διαρκέσει δύο ώρες και 50 λεπτά αντί για τις δυόμισι ώρες που χρειάζονταν το 1996.

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να πετάξουν οι αεροπορικές εταιρείες από το μέρος Α στο μέρος Β, αλλά ένας που διερευνήθηκε πρόσφατα είναι το κόστος των καυσίμων.

Σύμφωνα με το Business Insider, καθώς η τιμή του καυσίμου αυξήθηκε, από 0,70 $ ανά γαλόνι σε πάνω από $3, οι αεροπορικές εταιρείες συνειδητοποίησαν ότι μπορούσαν να εξοικονομήσουν εκατομμύρια ετησίως πετώντας τα αεροπλάνα τους πιο αργά, χρησιμοποιώντας λιγότερα καύσιμα και φτάνοντας στον προορισμό αργότερα. Ένα γαλόνι καυσίμου αεροσκαφών κόστιζε 1,59 δολάρια ΗΠΑ στα τέλη του 2016.

Για παράδειγμα, το 2008, το Associated Press ανέφερε ότι η αμερικανική αεροπορική εταιρεία JetBlue εξοικονομούσε 13,6 εκατομμύρια δολάρια ετησίως προσθέτοντας δύο λεπτά στη διάρκεια κάθε πτήσης.

Δεν είναι μια ιδιαίτερα νέα τακτική.

Το 2013, η βρετανική Telegraph ανέφερε ότι η οικονομική αεροπορική εταιρεία Ryanair είπε στους πιλότους της να πετούν πιο αργά για να εξοικονομήσουν καύσιμα, και επομένως χρήματα, αλλά να προσθέτουν δύο λεπτά στον χρόνο κάθε ώρας πτήσης.

Το 2014, το Reuters ανέφερε ότι η κατανάλωση καυσίμου αεροσκαφών στις ΗΠΑ, αφού κορυφώθηκε το 2005, μειώθηκε περισσότερο από 15% σε 10 χρόνια, που ισοδυναμεί με περισσότερα από 200.000 βαρέλια την ημέρα.

Παραδοσιακά, η τυπική ταχύτητα πτήσης (878χλμ/ω - 925χλμ/ω) είναι μια αντιστάθμιση μεταξύ της εμπορικής πίεσης και της κατανάλωσης καυσίμου – το να φτάσουν στον προορισμό πιο γρήγορα δεν είναι μόνο πιο ελκυστικό για τους πελάτες, αλλά και ελαχιστοποιεί το κόστος του πληρώματος και εξασφαλίζει νέο φορτίο επιβατών πιο γρήγορα.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο πιστεύεται ότι οι χρόνοι πτήσεων αυξάνονται οφείλεται σε μια πρακτική που είναι γνωστή ως «προγραμματισμός συμπλήρωσης».

«Η κατηγορία είναι ότι οι αεροπορικές εταιρείες δέχονται αυξανόμενη πίεση για να έχουν όσο το δυνατόν υψηλότερο βαθμό απόδοσης στην ώρα τους (OTP) και, κατά συνέπεια, αφήνουν στον εαυτό τους άφθονο χώρο όταν κατανέμουν χρόνους πτήσης», αναφέρει το άρθρο.

Μια έκθεση από αναλυτές αεροπορίας της OAG, έδειξε πώς αυξήθηκαν οι προγραμματισμένοι χρόνοι πτήσεων για έναν αριθμό διαφορετικών δρομολογίων μεταξύ 1996 και 2015.

Ο Jim Paton, ανώτερος λέκτορας στο Τμήμα Αερομεταφορών στο Πανεπιστήμιο Cranfield, είπε στο BBC: «Η πρακτική της προσωρινής αποθήκευσης των ωρών στα δρομολόγια των αεροπορικών εταιρειών είναι κάτι πολύ συνηθισμένο, σχεδόν καθολικό στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου».

Ωστόσο, οι αεροπορικές εταιρείες αρνούνται την ύπαρξη αυτής της πρακτικής.​

Ο John Grant, ανώτερος αναλυτής στην OAG, λέει ότι είναι πιο περίπλοκο.

«Δεν είναι τόσο απλό να υποθέσουμε ότι οι αεροπορικές εταιρείες έχουν αυξήσει τα block times για να μειώσουν τον κίνδυνο να καθυστερήσουν», είπε.

Η έκθεση της OAG επεσήμανε επίσης πώς η συμφόρηση στα αεροδρόμια σήμαινε ότι χρειαζόταν περισσότερος χρόνος για να απογειωθεί το αεροσκάφος μετά την έξοδο από την πύλη, χρόνος που περιλαμβάνεται στον προγραμματισμό.