Το Longyearbyen είναι ο μεγαλύτερος οικισμός και διοικητικό κέντρο του Svalbard, ενός αρχιπελάγους που διαχειρίζεται η Νορβηγία.

Βρίσκεται στον Αρκτικό Ωκεανό, περίπου στο μέσο της ηπειρωτικής Νορβηγίας και του Βόρειου Πόλου, το Longyearbyen είναι ο βορειότερος οικισμός του μεγέθους του στον κόσμο. Παρά τον μικρό πληθυσμό του, περίπου 2.000 άτομα, λειτουργεί ως ο κύριος κόμβος για δραστηριότητες έρευνας, τουρισμού και εξόρυξης στο Svalbard.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1906 από τον Αμερικανό επιχειρηματία John Munro Longyear, ο οποίος ίδρυσε την Arctic Coal Company και ξεκίνησε τις εργασίες εξόρυξης άνθρακα στην περιοχή. Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από τη βιομηχανία εξόρυξης άνθρακα, η οποία ήταν ιστορικά η κύρια οικονομική δραστηριότητα στο Svalbard. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, ο τουρισμός και η έρευνα αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία για την τοπική οικονομία.

Το Longyearbyen διαθέτει ανέσεις όπως καταστήματα, σχολεία, νοσοκομείο και πανεπιστημιακό κέντρο. Λόγω της απομακρυσμένης του θέσης και του σκληρού αρκτικού κλίματος, βιώνει πολική νύχτα το χειμώνα, με 24 ώρες σκοτάδι και μεταμεσονύκτιο ήλιο το καλοκαίρι, με 24 ώρες φως της ημέρας.

Η πόλη είναι γνωστή για τα εκπληκτικά φυσικά της τοπία, συμπεριλαμβανομένων των παγετώνων, των φιόρδ και των απόκρημνων βουνών, γεγονός που την καθιστά δημοφιλή προορισμό για τους λάτρεις της υπαίθριας φύσης και της περιπέτειας. Ωστόσο, οι επισκέπτες πρέπει να προσέχουν τις μοναδικές προκλήσεις και τις προφυλάξεις ασφαλείας που απαιτούνται όταν ταξιδεύουν σε τέτοιες ακραίες συνθήκες.

Το 1950, η νορβηγική κυβέρνηση θέσπισε νόμο, καθιστώντας παράνομο τον θάνατο και την ταφή στο Longyearbyen. Για να αποθαρρύνουν τους ανθρώπους να πεθάνουν εντός των ορίων της πόλης, η είσοδος στα υπάρχοντα νεκροταφεία έκλεισαν όλες. Αλλά όπου υπάρχει ζωή, υπάρχει και θάνατος. Οι άνθρωποι του Longyearbyen που πεθαίνουν μεταφέρονται στην ηπειρωτική χώρα της Νορβηγίας, πάνω από 2000 χιλιόμετρα μακριά.

Η πόλη απαγορεύει όχι μόνο το θάνατο, αλλά και τη γέννηση. Ναι, το διάβασες σωστά. Οι έγκυες γυναίκες δεν επιτρέπεται να γεννούν στην πόλη καθώς δεν υπάρχουν κατάλληλες ιατρικές εγκαταστάσεις για τον τοκετό. Και για αυτό, οι έγκυες ενθαρρύνονται να εγκαταλείψουν την πόλη και να μετακομίσουν στην ηπειρωτική χώρα, ένα μήνα πριν από την ημερομηνία του τοκετού.