Σε κάποιους ανθρώπους εξακολουθούν να αρέσουν τα αθλήματα αίματος. Οι κυνομαχίες, οι κοκορομαχίες, οι ταυρομαχίες και το κυνήγι αλεπούς εξακολουθούν να εξακολουθούν να εξασκούνται από ανθρώπους που τους αρέσει να λένε ότι υποστηρίζουν μια μακρά και ένδοξη παράδοση, αλλά στην πραγματικότητα είναι βάρβαρο.

Τούτου λεχθέντος, στους περισσότερους από εμάς θα ήταν παράξενο να βλέπουμε αθλήματα αίματος σε δημόσιους χώρους, επειδή έχουν τεθεί ως επί το πλείστον εκτός νόμου και επίσης επειδή η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων δεν απολαμβάνει να παρακολουθεί ζώα να σκοτώνουν το ένα το άλλο. 

Πριν από έναν αιώνα, ωστόσο, τα αθλήματα αίματος εξακολουθούσαν να είναι δημοφιλη. Πιθανότατα δεν χρειάζεται να περιγράψουμε αυτά τα αθλήματα, πραγματικά, εκτός από το να πούμε ότι στις κοκορομαχίες οι κότες είχαν συνήθως ξυράφια κολλημένες στα πόδια τους και οι αλεπούδες συνήθως σκοτώνονταν από κυνηγόσκυλα στο τέλος του κυνηγιού.

Για τις κυνομαχίες γνωρίζετε ήδη.

Στα αθλήματα με τις αλεπούδες, συνέβαινε το εξής - δυο ομάδες στέκονταν σε απόσταση περίπου 5 μέτρων η μια από την άλλη, κρατώντας η καθεμία ενα σεντόνι!Ζώα όπως οι αλεπούδες απελευθερώνονταν στην αρένα και, καθώς έτρεχαν κοντά στους εκείνοι έπρεπε να τα πιάνουν κ να τα πετούν στον αέρα.

Το δόλωμα αρουραίων εξαφανίστηκε μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στη Βρετανία. Η δημοτικότητά του προκλήθηκε από μια πράξη του 1835 του Κοινοβουλίου που κατέστησε παράνομο το δόλωμα αρκούδων, ταύρων και άλλων μεγάλων ζώων.

Το αντικείμενο του αθλήματος ήταν κάποιος να στοιχηματίσει σε ένα σκυλί που πιάνει αρουραίους σε μια μικρή αρένα. Ο σκύλος που έπιανε τους περισσότερους αρουραίους κέρδιζε. Το άθλημα είχε και μεγάλο σταρ, ένα σκύλο ο οποίος κατείχε ρεκόρ σύλληψης 100 αρουραίων μέσα σε πεντέμισι λεπτά.