Η αποστροφή για το νερό είναι ένα από τα πιο γνωστά χαρακτηριστικά των οικιακών γατών. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει για όλα τα αιλουροειδή.

Ορισμένες μεγάλες γάτες, όπως οι τίγρεις, συνήθως κάνουν μια βουτιά για να δροσιστούν ή για να κυνηγήσουν κάποιο θήραμα, ενώ ακόμη και ορισμένες εξημερωμένες ράτσες είναι γνωστό ότι απολαμβάνουν το κολύμπι όταν τους παρουσιαστεί η ευκαιρία.

Ωστόσο, οι οικόσιτες γάτες θα καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποφύγουν να βραχούν και οι συμπεριφοριστές έχουν αναπτύξει μια σειρά από θεωρίες για να εξηγήσουν το γιατί. Κάποιοι πιστεύουν ότι επειδή το είδος εξελίχτηκε σε ξηρά κλίματα και είχε μικρή έκθεση σε ποτάμια ή λίμνες, το νερό (εκτός από το πόσιμο) είναι ένα στοιχείο με το οποίο δεν είναι εξοικειωμένο και επομένως το αποφεύγει.

Πιθανότατα, ωστόσο, στις γάτες δεν αρέσει να βρέχονται εξαιτίας αυτού που κάνει το νερό στη γούνα τους. Οι γάτες είναι επιθετικά ζώα που περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας τους περιποιούμενες τον εαυτό τους. Η υγρή γούνα είναι εξαιρετικά άβολη για μια γάτα και συχνά χρειάζεται πολύ χρόνο για να στεγνώσει, ενώ είναι επίσης πιο βαριά από την ξηρή και έτσι κάνει μια γάτα λιγότερο ευκίνητη και πιο εύκολη για τα αρπακτικά να την πιάσουν.

Υπάρχει και ο παράγοντας σοκ. Το να πέσει κατά λάθος σε μια γεμάτη μπανιέρα, για παράδειγμα, μπορεί να είναι μια τρομακτική εμπειρία για μια γάτα και μπορεί να την κάνει να φοβάται το νερό για το υπόλοιπο της ζωής της.

Ορισμένες ράτσες εξημερωμένων γατών, όπως το Maine Coon, η Bengal και το Turkish Van, φοβούνται λιγότερο το νερό και πραγματικά απολαμβάνουν το περιστασιακό κολύμπι. Αυτό που κάνει αυτές τις ράτσες μοναδικές είναι η υφή της γούνας τους, που τις κάνει πιο ανθεκτικές στο νερό από άλλες ράτσες.