Παρά το γεγονός πως έγραψαν μόνο ένα μυθιστόρημα, αυτοί οι συγγραφείς άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στον λογοτεχνικό κόσμο.

Μπόρις Πάστερνακ: Δόκτωρ Ζιβάγκο

«Τι υπέροχο να είσαι ζωντανός», σκέφτηκε. «Μα γιατί πονάει πάντα;»

Ο Μπόρις Πάστερνακ ήταν ένας Ρώσος ποιητής, συγγραφέας και μεταφραστής του οποίου οι μεταφράσεις του Σαίξπηρ είναι και οι δύο εξαιρετικά αμφιλεγόμενες και εξακολουθούν να λατρεύονται από πολλούς Ρώσους αναγνώστες και θεατρολόγους. Αλλά το πιο γνωστό του έργο είναι το μοναδικό του μυθιστόρημα: Ο Δόκτωρ Ζιβάγκο, το έπος της ρωσικής ιστορίας.

Το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στον γιατρό και ποιητή Γιούρι Ζιβάγκο κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Ακολουθεί τον γιατρό και πολλούς από τους φίλους και συνεργάτες του, των οποίων η μοίρα παγιδεύεται στον ανεμοστρόβιλο της ταραχώδους ιστορίας της Ρωσίας του 20ού αιώνα. 

Όσκαρ Ουάιλντ: Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ

«Υπάρχει μόνο ένα πράγμα στον κόσμο χειρότερο από το να σε συζητούν, και αυτό δεν το συζητούν».

Ο Όσκαρ Ουάιλντ ήταν Ιρλανδός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας που εργάστηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.  Ο Ουάιλντ έγραψε πολλά δοκίμια, θεατρικά έργα και διηγήματα, αλλά μόνο ο Ντόριαν Γκρέυ ταιριάζει στα πρότυπα ενός μυθιστορήματος.  Το μυθιστόρημα ακολουθεί τον βικτωριανό ελευθεριακό Ντόριαν Γκρέι, ο οποίος πουλά την ψυχή του με αντάλλαγμα την αιώνια νιότη και ομορφιά. Αντί το σώμα του να φθείρεται σωματικά ή ηθικά, ένα πορτρέτο του γίνεται όλο και πιο γκροτέσκο και αποτρόπαιο. Απελευθερωμένος από το φόβο της φθοράς, εξερευνά μια ζωή ηδονιστικής ασέβειας.

Άννα Σιούελ: Mαύρη Καλλονή

«Αν είμαστε μάρτυρες ενός λάθους ή μιας βαναυσότητας, και ενώ έχουμε τη δύναμη να σταματήσουμε και δεν κάνουμε τίποτα, γινόμαστε κοινωνοί της ενοχής».

Η Άννα Σιούελ ήταν Αγγλίδα συγγραφέας στα μέσα του 19ου αιώνα. Τραυματισμένη στην εφηβεία της, δεν μπορούσε να σταθεί χωρίς υποστήριξη ή να περπατήσει με δική της δύναμη. Εξαρτημένη από τα άλογα για τη μεταφορά της, ανέπτυξε αγάπη και βαθιά κατανόηση των αλόγων και της φροντίδας τους.

Καθώς η υγεία της επιδεινώθηκε, έγραψε τη Μαύρη Καλλονή από το κρεβάτι της. Υπαγόρευσε το μυθιστόρημα στη μητέρα της όταν αρρώστησε πολύ για να μπορεί να γράφει. Η Σιούελ πέθανε πέντε μήνες μετά τη δημοσίευση του μοναδικού της μυθιστορήματος, το οποίο είχε πουλήσει περισσότερα από 50 εκατομμύρια αντίτυπα.

Σύλβια Πλαθ: Γυάλινος Κώδων

«Πήρα μια βαθιά ανάσα και άκουσα την καρδιά μου να καυχιέται: είμαι, είμαι, είμαι».

Η Σύλβια Πλαθ ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια και μυθιστοριογράφος που εργάστηκε στα μέσα του 20ού αιώνα. Τα ποιήματά της χαίρουν εξαιρετικής εκτίμησης και θεωρούνται από τα καλύτερα παραδείγματα εξομολογητικής ποίησης. Μια γυναίκα, που πάλευε με ψυχικές ασθένειες, τη φρίκη της φροντίδας ψυχικής υγείας στα μέσα του αιώνα και πιθανή κακοποίηση από τα χέρια του συζύγου της.

Αυτοκτόνησε ένα μήνα μετά την έκδοση του βιβλίου. Το The Bell Jar είναι ένα ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που ακολουθεί την Esther Greenwood. Μια εξαιρετικά φιλόδοξη και έξυπνη μαθήτρια, που δεν είναι ικανοποιημένη με τις επιλογές ζωής που δίνονταν σε νεαρές γυναίκες τη δεκαετία του 1950. Μετά από μια σειρά απογοητεύσεων, η ψυχική της υγεία αρχίζει να φθίνει. 

Εντγκαρ Άλλαν Πόε: Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ

«Eμφανίστηκε στο μονοπάτι μας μια ανθρώπινη φιγούρα, πολύ μεγαλύτερη στις αναλογίες της από οποιονδήποτε κάτοικο μεταξύ των ανθρώπων. Και η απόχρωση του δέρματος της φιγούρας ήταν αυτή της τέλειας λευκότητας του χιονιού».

Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε ήταν Αμερικανός συγγραφέας και κριτικός στις αρχές του 19ου αιώνα. Ενώ ο πιο διάσημος για τα ποιήματά του, το Κοράκι είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο γνωστά ποιήματα στον κόσμο. Εφηύρε επίσης τη σύγχρονη αστυνομική ιστορία, βελτίωσε το διήγημα και πολλά άλλα.

Η Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ του Ναντάκετ γράφτηκε αφού ο Πόε απέτυχε να πετύχει οικονομική επιτυχία γράφοντας τα διηγήματά του. Είναι το μόνο ολοκληρωμένο παράδειγμα που έχουμε πως ο Πόε προσπάθησε να εργαστεί με κείμενα μεγαλύτερης μορφής