Ο Μικ Μίνι ήταν γνωστός για τα μεγάλα κατορθώματα του και τη δύναμη που είχε, για την αγάπη του για την πυγμαχία και για την επιθυμία του να γίνει επαγγελματίας μαχητής. Αλλά σίγουρα δεν είχε σκεφτεί να θαφτεί ζωντανός.

Τον Φεβρουάριο του 1968, ο Μίνι ξάπλωσε σε ένα φέρετρο σε μια παμπ. Οι φίλοι του, πήραν το φέρετρο και το πέρασαν από ένα ανοιχτό παράθυρο στον κάτω όροφο, μετά  το φέρετρο μεταφέρθηκε σε μια κοντινή αυλή, και εκεί οι εργάτες άρχισαν να το κατεβάζουν στο έδαφος.

Μέσα από μια τρύπα στο κουτί, ο Μίνι έκανε ένα χαιρετισμό στο συγκεντρωμένο πλήθος. Δεν ήταν σε καμία περίπτωση νεκρός. Αντίθετα, ο Μίνι σκόπευε να ταφεί ζωντανός, με το όνομά του να έχει αναγνωριστεί πολύ πέρα από τα σύνορα του Κίλμπερν και σε όλο τον κόσμο.

Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι δεν θα πέθαινε στη διαδικασία. 

Πολύ πριν ο μάγος Ντέιβιντ Μπλέιν κρεμαστεί σε διάφανα κουτιά ή σε κομμάτια πάγου, ο πολιτισμός του 20ου αιώνα είχε μια μικρή ομάδα ανθρώπων και μια υποκουλτούρα που προοριζόταν για κατορθώματα ανθρώπινης αντοχής.

Υπήρχαν οι διαγωνισμοί τηλεφωνικού θαλάμου της δεκαετίας του 1950, με τους διοργανωτές να βλέπουν πόσοι άνθρωποι μπορούσαν να χωρέσουν σε έναν, ή διαγωνισμοί καθίσματος σε κοντάρι σημαίας.

Οι άνθρωποι έκαναν Hula Hoop μέχρι να τους πονέσουν οι γοφοί τους. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, χόρευαν μέχρι να λιποθυμήσουν. Τα θεάματα, πολλά από τα οποία τιμωρούν, συνήθως προσέλκυαν ένα νοσηρά περίεργο κοινό που ηθελε κάτι για να ξυπνήσει τη βαρεμάρα του.

Το φέρετρο του Μινι είχε ενα αρκετά μεγάλο μέγεθος. Ήταν επίσης επενδεδυμένο με αφρό, πιθανώς για όποια άνεση μπορούσε να προσφέρει, και μια τρύπα στην οποία ο Μίνι μπορούσε να κάνει την ανάγκη του. Κοντά στην τρύπα μετά την τουαλέτα του, έριχνε εκεί ασβέστη που βοηθούσε στη μείωση οσμών. Κάθε πρωί, ο Μίνι ξυπνούσε και ακολουθούσε μια ρουτίνα. Έκανε κάποιες ασκήσεις, για να τονώσει τους μυς του. Το πρωινό και τα άλλα γεύματα κατέβαιναν μέσω του σωλήνα. Η μόνη του παραχώρηση στην άνεση ήταν ένα φως, το οποίο χρησιμοποιούσε για να διαβάσει την εφημερίδα ή τα βιβλία του.

Άντεξε 40 ημέρες, μετά 50, μετά 55. Σε εκείνο το σημείο, δήλωσε ότι θα μπορούσε να αντέξει άλλες 45 ημέρες αλλά η στιγμή είχε φτάσει για να επιστρέψει στους ζωντανούς. Με χιλιάδες παρατεταγμένους κατά μήκος των δρόμων, ο Μίνι κούνησε το χέρι του μέσα από μια τρύπα στο καπάκι. Προς σοκ του πάντως, κανένας από τα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες δεν είχε παρευρεθεί για να τον δει, πράγμα που σήμαινε ότι η οργάνωση δεν μπορούσε να δώσει καμία επίσημη αναγνώριση του άθλου του.