Στην Ινδία έχει σημάνει συναγερμός, γιατί τους τελευταίους μήνες πολλαπλασιάζονται τα κρούσματα από την γρίπη της ντομάτας, ενός ιού που προσβάλει κυρίως τα παιδιά και μπορεί να μην είναι θανατηφόρος, όμως ενδέχεται να αφήνει μόνιμα σημάδια και παραμορφώσεις.

Όπως αναφέρει το ABC που αναδημοσίευσε άρθρο που κυκλοφόρησε αρχικά στο Lancet Respiratory Medicine, οι πρώτες μολύνσεις εντοπίστηκαν τον περασμένο Μάιο στο νότιο κρατίδιο της Κεράλα, ενώ έως τις 26 Ιουλίου, 82 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών είχαν διαγνωστεί θετικά.

Παρόλα αυτά, εντοπίστηκαν κρούσματα στο γειτονικό κρατίδιο Ταμίλ Ναντού και στην Οντίσα της ανατολικής Ινδίας. Μάλιστα, ο ιός μπορεί να μολύνει κυρίως παιδιά κάτω των πέντε ετών, όμως τα νέα κρούσματα αφορούσαν ηλικίες έως και εννέα ετών.

Η προέλευση της γρίπης και τα σημάδια που δημιουργεί

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η γρίπη της ντομάτας παρουσιάζει συμπτώματα κοινά με εκείνα του κορονοϊού, της νόσου chikungunya -που πήρε το όνομά της από τη διάλεκτο Kimakonde της Τανζανίας και σημαίνει «αυτός που παραμορφώνεται»- και του δάγκειου πυρετού.

Έτσι, θεωρούν πως μπορεί να είναι επακόλουθο της chikunguya ή του δάγκειου πυρετού σε παιδιά, παρά μια άλλη ιογενής λοίμωξη. «Ο ιός θα μπορούσε επίσης να είναι μια νέα παραλλαγή της ιογενούς νόσου των χεριών, των ποδιών και του στόματος, μιας κοινής λοιμώδους νόσου, η οποία επηρεάζει κυρίως παιδιά ηλικίας ενός έως πέντε ετών και ανοσοκατεσταλμένους ενήλικες», αναφέρει χαρακτηριστικά το Lancet.

Μέχρι στιγμής, οι επιστήμονες προσπαθούν να προσδιορίσουν τι είναι ο συγκεκριμένος ιός, ενώ με βάση όσα γνωρίζουν, προκαλεί επώδυνες κόκκινες φουσκάλες στο σώμα και είναι λίαν μεταδοτικός. Μάλιστα, τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα επειδή ο ιός μεταδίδεται εύκολα μέσω στενής επαφής, όπως μέσω της πάνας, ή με το άγγιγμα ακάθαρτων επιφανειών και την τοποθέτηση αντικειμένων στο στόμα.

Όπως σημειώνουν, μπορεί να μην θεωρείται θανατηφόρος, όμως ενδέχεται να αφήνει μόνιμα σημάδια στο σώμα, ή ακόμα και παραμορφώσεις, οπότε και με δεδομένη την εμπειρία από την πανδημία συνιστούν επιφύλαξη και επαγρύπνηση, ειδικά για τις ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες.