Πέφτεις από αεροπλάνο και είσαι πάνω από 4.000 μέτρα πάνω από το έδαφος. Η ταχύτητα της πτώσης θα πλησιάσει τα 200 χλμ. Κι αν δεν ανοίξει το αλεξίπτωτο και ούτε το εφεδρικό;
Σύμφωνα με το Beyond Facts, η πρώτη φυσιολογική αντίδραση θα ήταν να τα χάσουμε. Η ψυχραιμία είναι μια από τις πιο σημαντικές ανθρώπινες αρετές και σε αυτή την περίπτωση την χρειαζόμαστε πέραν του δέοντος. Είναι εύκολο; Καθόλου. Γι’ αυτό και είναι σπάνια αρετή. Και ειδικά εκείνη τη στιγμή που πέφτεις.
«Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ο εγκέφαλός μας θα αρχίσει να μας προετοιμάζει για το τι έρχεται και η πιθανότητα του θανάτου θα έρθει στο μυαλό μας αρκετές φορές. Είναι πολύ σημαντικό να ηρεμήσουμε και να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και να πάρουμε ανάσες. Ακόμα και τ χειρότερο να έρθει, το να αγχωθούμε δεν θα αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσης. Ο ευκολότερος τρόπος να ηρεμήσουμε είναι να ρυθμίσουμε την αναπνοή μας. Εισπνεύστε βαθιά από τη μύτη και εκπνεύστε από το στόμα. Κάντε το αρκετές φορές και είστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα», αναφέρει το βίντεο.
Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να επιχειρήσουμε να ρίξουμε την ταχύτητα της πτώσης. Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να απλώσουμε το σώμα μας όσο πιο πολύ μπορούμε, να τεντώσουμε τα πόδια και τα χέρια μας. Το στομάχι μας και το πρόσωπο μας πρέπει να κοιτούν προς το έδαφος, ενώ τα χέρια και τα πόδια πρέπει να είναι πάνω από το ύψος του κεφαλιού, το οποίο αν έχει κλίση προς τα πίσω τα πράγματα θα είναι ακόμα καλύτερα.
Το τρίτο βήμα είναι και το πιο σημαντικό. Πρέπει να κοιτάξουμε προς τα κάτω και να μελετήσουμε το έδαφος. Θεωρητικά θα πρέπει να αποφύγουμε το τσιμέντο και τις επίπεδες εκτάσεις και το μυαλό μας θα πάει στο ότι θα ήταν καλύτερα να πέσουμε σε νερό. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα.
Το νερό έχει επιφανειακή τάση μεγαλύτερη από τα περισσότερα υγρά. Αυτό εξηγείται από το ότι πολλά έντομα επιπλέουν στο νερό και δεν βυθίζονται. Αν πέσουμε με αυτή την ταχύτητα, ίσως να ήταν χειρότερο από το τσιμέντο. Επίσης ακόμα και να πέστε στο νερό και επιβιώσετε, είναι πολύ πιθανό να χάσετε τις αισθήσεις σας. Και το νερό είναι το τελευταίο μέρος που θα θέλαμε να συμβεί κάτι τέτοιο.
Τι πρέπει να ψάχνουμε; Βαλτώδεις περιοχές, δασικές εκτάσεις ή χιονισμένο έδαφος. Αν προσγειωθούμε σε χιόνι θα ήταν ιδανικό αφού το πάχος και η πυκνότητα θα απορροφήσουν την ισχύ της πρόσκρουσης και θα έχουμε τους λιγότερους τραυματισμούς. Ωστόσο η καλύτερη επιλογή θα ήταν να πέσουμε σε δάσος σε μια περιοχή με αρκετά δέντρα. Αν πέσουμε πάνω σε κλαδιά, αυτά θα σπάνε και θα μειώνουν διαρκώς την ταχύτητά μας και θα πέσουμε στο έδαφος με πολύ λίγα τραύματα.
Το τέταρτο βήμα είναι τα πόδια μας να κοιτάζουν προς το έδαφος. Όσο πλησιάζουμε στο έδαφος θα πρέπει να φέρουμε κοντά στο σώμα μας χέρι και πόδια σε κάθετη θέση και να βάλουμε σημάδι την περιοχή που θα προσγειωθούμε. Τα κόκαλα των ποδιών είναι τα πιο δυνατά του ανθρώπινου σώματος και θα πρέπει να είναι τα πρώτα που θα ακουμπήσουν στο έδαφος. Η καλύτερη πρώτη επαφή θα ήταν ιδανικά να γίνει με τα δάχτυλα των ποδιών.
Θα τραυματιστούμε σήμερα, αλλά «για να ζήσουμε θα πρέπει να θυσιάσουμε τα πόδια μας». Ορισμένοι επιζήσαντες μιας τέτοιας πτώσης ανέφεραν πως η πρόσκρουση πονάει πάρα πολύ, οπότε θα πρέπει να είμαστε ψυχολογικά προετοιμασμένοι και γι’ αυτό.
Υπάρχει και ένα τελευταίο βήμα. Πρέπει να έχουμε χαμηλά το κεφάλι, δηλαδή το σαγόνι να ακουμπά στο στήθος. Αν μπορούμε να δέσουμε και τα δάχτυλα πίσω από το κεφάλι ακόμα καλύτερα. Κι αυτό γιατί λογικά θα υπάρξει λιποθυμία από τον πόνο αλλά και το ισχυρό σοκ. Μέχρι εκεί καλά τα πήγαμε, μην τα χαλάσουμε στο τέλος.
