Ο Φάνης Δέλλιος ξέρει τη ζωή από την καλή και την ανάποδη. Πρώην χρήστης ναρκωτικών, ο Φάνης άλλαξε τη ζωή του και σήμερα αλλάζει και τη ζωή των γύρω του με τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση που δημιούργησε.

Ο ίδιος μίλησε στη Lifo για την περιπέτειά του: «Εκεί γύρω στα 15 μου άρχισα να νιώθω αυτό το ανικανοποίητο κενό, που άρχισε να γίνεται αβάσταχτο και ανέτρεψε την καθημερινότητά μου. ¶ρχισα να αντιδρώ, παράτησα το διάβασμα, άρχισα τις κοπάνες και τις επισκέψεις στις τουαλέτες του σχολείου. Πρώτα για τσιγάρο, μετά για βενζίνες. Κάποια μέρα κάποιος έφερε «ψημένο» από τη Γερμανία. Μου άρεσε. Ακολούθησαν τα χάπια, οι ουσίες και η ηρωίνη».

«Εμμονή και καταναγκασμός. Δεν γνωρίζει κάτι άλλο ένα πρεζάκι. Αλόγιστη χρήση, όλα τα άλλα περιττεύουν. Τα τελευταία τέσσερα από τα δέκα χρόνια που ήμουν χρήστης ήταν εφιαλτικά. ¶ρχισε να τρελαίνομαι, να ζω επικίνδυνα, παραβατικά, να λιποθυμώ. Είχε έρθει η ώρα να κάνω κάτι. Δεν υπήρχε γυρισμός. Απευθύνθηκα σε έναν οικογενειακό φίλο ιατροδικαστή και με παρέπεμψε στις ομάδες αυτοβοήθειας των 12 βημάτων. Από τότε μπήκα στην πλήρη αποχή από όλα. Είμαι 14 χρόνια καθαρός».  

Ο Φάνης σπούδασε Ψυχολογία σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού και γύρισε στην Ελλάδα, ιδρύοντας την «Αρωγή», μια οργάνωση στήριξης και ενημέρωσης σε πολλαπλά πεδία. Στα πλαίσια αυτού υπάρχει και η συστηματική ενημέρωση σε ζητήματα εθισμού, συμβουλευτικές υπηρεσίες σε φίλους και συγγενείς, σεμινάρια αντιμετώπισης εξαρτήσεων και δωρεάν συναντήσεις κάθε Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη (20.30–22.00 στο ξενοδοχείο Park στην Ίωνος Δραγούμη 81) και κάθε Τρίτη στην Αθήνα (17.00–18.30 Αίαντος και Αγχιλλέως 22, Ταύρος ).

«Η θεραπεία είναι οκτάμηνη και κατά μέσο όρο οι ομάδες αποτελούνται από δέκα άτομα. Αυτό επαναλαμβάνεται τα τελευταία εφτά χρόνια, καταφέρνοντας να βοηθήσουμε αρκετά παιδιά να μπουν ξανά σε μία φυσιολογική ζωή, μακριά από εθισμούς. Πρέπει ο κόσμος να κατανοήσει ότι έχουμε να πολεμήσουμε ένα τέρας, που σκοτώνει καθημερινά δεκάδες ανθρώπους, άρα κάθε εθισμένος σε ανάρρωση είναι ένα ζωντανό θαύμα, ένα θαύμα ζωής».

Ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνει ένας εθισμένος; «Αφού δει βελτίωση το πρώτο τρίμηνο και αρχίσει να πατάει στα πόδια του σωματικά, συνήθως αποχωρεί από τα κέντρα βοήθειας και πιστεύει ότι πλέον μπορεί να συνεχίσει και μόνος του. Θεωρεί ότι δεν χρειάζεται κανέναν. Ότι η ψυχολογική βοήθεια και η συμμετοχή στα γκρουπ είναι ανούσια. Με αποτέλεσμα να κυλήσει σε πολλές περιπτώσεις ξανά στις ουσίες και να επιστρέψει στο κέντρο σε χειρότερη κατάσταση από αυτήν που είχε έρθει την πρώτη φορά. Πρέπει ο εθισμένος να πατάει στα πόδια του όχι μόνο σωματικά, αλλά και συναισθηματικά. Να βρει αυτό το κενό που τον οδήγησε στις ουσίες. Να πολεμήσει την ίδια τη διαταραχή του εθισμού».