Ο Αλ Καπόνε είναι ένας από τους πιο διαβόητους Αμερικανούς γκάνγκστερ του 20ου αιώνα και έχει αποτελέσει το κύριο θέμα πολλών άρθρων, βιβλίων και ταινιών.

Συγκεκριμένα, από το 1925 έως το 1929, λίγο μετά τη μετεγκατάστασή του στο Σικάγο, απολάμβανε τη θέση του πιο διαβόητου μαφιόζου της χώρας. Καλλιέργησε μια συγκεκριμένη εικόνα του εαυτού του στα μέσα ενημέρωσης, που τον έκανε αντικείμενο γοητείας.

Η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του έχουν χρησιμοποιηθεί στη μυθοπλασία ως πρότυπο για άρχοντες του εγκλήματος και εγκέφαλους εγκληματιών από τον θάνατό του. Η στερεότυπη εικόνα ενός μαφιόζου που φοράει ένα κοστούμι με ρίγες και το γερμένο fedora βασίζεται σε φωτογραφίες του Καπόνε.

Η προφορά του, οι τρόποι, η μορφή του προσώπου του, το φυσικό του ανάστημα και οι παρωδίες του ονόματός του έχουν χρησιμοποιηθεί για πολλούς γκάνγκστερ σε κόμικς, ταινίες, μουσική και λογοτεχνία.

Το 1931 ο Αλ Καπόνε καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή.

Προσπάθειες όπως αυτή της δωροδοκίας των ενόρκων δεν πέτυχαν και έτσι ο δικαστής Ουίλκερσον τον καταδίκασε σε δέκα χρόνια φυλάκιση επιβάλλοντάς του επιπλέον και πρόστιμα 50.000 δολαρίων.

Το 1932 μεταφέρθηκε στις φυλακές της Ατλάντα και στη συνέχεια σε αυτές του Αλκατράζ. Λίγο μετά το 1935 άρχισε να δείχνει συμπτώματα συφιλιδικής παράνοιας και άρχισε να νοσηλεύεται σε νοσοκομείο. Τον τελευταίο χρόνο της ποινής του βρισκόταν στο Τέρμιναλ Άιλαντ της Καλιφόρνια. 

Λόγω της κακής υγείας του, ο Aλ Καπόνε  αποφυλακίστηκε στις 16 Νοεμβρίου 1939, και παρέπεμψε στο νοσοκομείο Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη για τη θεραπεία της συφιλιδικής πάρεσης.

Λόγω της δυσάρεστης φήμης του, ο Τζονς Χόπκινς αρνήθηκε να τον περιθάλψει, ωστόσο το κοντινό Νοσοκομείο Union Memorial ήταν ακόμα πρόθυμο να τον περιθάλψει.

Ο Καπόνε ήταν ευγνώμων για τη συμπονετική φροντίδα που έλαβε και δώρισε δύο ιαπωνικές κερασιές στο Union Memorial Hospital το 1939.

Μετά από μερικές εβδομάδες νοσηλείας σε εσωτερικούς και εξωτερικούς ασθενείς, στις 20 Μαρτίου 1940 ένας πολύ άρρωστος Capone άφησε τη Βαλτιμόρη και ταξίδεψε στην έπαυλή του στο Palm Island της Φλόριντα.

Το 1942, αφότου ξεκίνησε η μαζική παραγωγή πενικιλίνης στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καπόνε ήταν ένας από τους πρώτους Αμερικανούς ασθενείς που ξεκίνησε θεραπεία με το νέο φάρμακο. Αν και ήταν πολύ αργά για να αναστρέψει τη βλάβη στον εγκέφαλό του, επιβράδυνε την εξέλιξη της νόσου.

Το 1946, ο γιατρός του και ένας ψυχίατρος της Βαλτιμόρης τον εξέτασαν και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο Καπόνε είχε τη νοοτροπία ενός 12χρονου παιδιού. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην έπαυλή του στο Palm Island της Φλόριντα, περνώντας χρόνο με τη γυναίκα και τα εγγόνια του.

Στις 21 Ιανουαρίου 1947, ο Καπόνε έπαθε εγκεφαλικό.

Ανέκτησε τις αισθήσεις του και άρχισε να βελτιώνεται, αλλά προσβλήθηκε από βρογχοπνευμονία. Υπέστη καρδιακή ανακοπή στις 22 Ιανουαρίου και στις 25 Ιανουαρίου, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του στο σπίτι του, ο Καπόνε πέθανε αφού η καρδιά του σταμάτησε ως αποτέλεσμα αποπληξίας.

Το σώμα του μεταφέρθηκε πίσω στο Σικάγο μια εβδομάδα αργότερα και πραγματοποιήθηκε ιδιωτική κηδεία.

Αρχικά θάφτηκε στο νεκροταφείο Mount Olivet στο Σικάγο.

Το 1950, τα λείψανα του Καπόνε, μαζί με εκείνα του πατέρα του, Γκαμπριέλε, και του αδερφού, Σαλβατόρε, μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο Mount Carmel στο Hillside του Ιλινόις.