¶κυρη χαρακτηρίζει ο ¶ρειος Πάγος τη συμφωνία εργοδότη–εργαζoμένου για εργασία και το Σάββατο, εφόσον πρόκειται για επιχείρηση όπου εφαρμόζεται η πενθήμερη εργασία, με αποτέλεσμα ο εργαζόμενος να δικαιούται αποζημίωσης στο ύψος της αμοιβής που θα έπρεπε να καταβάλει ο εργοδότης για την απασχόληση άλλου μισθωτού και μάλιστα με τα ίδια προσόντα του εργαζομένου που απασχολήθηκε παρανόμως το Σάββατο.

Η απόφαση αυτή, με αφορμή υπόθεση που αφορά εμπορικό κατάστημα στις Σέρρες, φέρνει ουσιαστικά τα πάνω–κάτω, καθώς βάζει φρένο στις πρακτικές εργοδοτών, οι οποίοι ερμηνεύοντας κατά το δοκούν την ευελιξία των ωραρίων, στη πραγματικότητα εφαρμόζουν 6ήμερο και όχι 5νθήμερο εργασίας.

Είναι ενδεικτικό ότι ο εργοδότης των 3 εμποροϋπαλλήλων στις Σέρρες ισχυρίστηκε, ότι κατά τη σύναψη της σύμβασης εργασίας με την κάθε μία από τις εργαζόμενες συμφωνήθηκε η εργασία επί εξαήμερο και όχι πενθήμερο και ότι με τη σταθερή και συνεχή απασχόλησή τους επί εξαήμερο ανατράπηκε στην πράξη το σύστημα της προβλεπόμενης εκ του νόμου πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας, γεγονός που συνεπαγόταν ευνοϊκότερους όρους για τις εργαζόμενες.

Αυτό γιατί με την εξαήμερη απασχόλησή τους συμπληρώνονταν 40 ώρες εβδομαδιαίας εργασίας και αμείβονταν με πλήρεις και όχι μειωμένες αποδοχές, ενώ σύμφωνα με το πενθήμερο σύστημα απασχόλησης η λειτουργία του καταστήματος κατά τις εργάσιμες ημέρες Δευτέρα έως Παρασκευή δεν υπερβαίνει τις σαράντα ώρες και το μειωμένο ωράριο εργασίας συνεπάγεται μειωμένες αποδοχές για τις εργαζόμενες.

Ο ¶ρειος Πάγος απάντησε, όμως, ότι η αναγραφή των ανωτέρω ημερών δεν έχει την έννοια ότι συμφωνήθηκε η εξαήμερη εργασία, αλλά ότι εντός του πενθημέρου θα μπορούσε να περιλαμβάνεται ως ημέρα εργασίας, κατά περίπτωση, και η ημέρα του Σαββάτου, κατά την οποία λειτουργούσαν τα εμπορικά καταστήματα.

Εξάλλου, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι ο σχετικός όρος περί χρόνου απασχόλησης στη γνωστοποίηση ατομικών όρων εργασίας αφορούσε εξαήμερη απασχόληση, η σχετική συμφωνία για απασχόληση των εργαζομένων και έκτη ημέρα την εβδομάδα είναι άκυρη, διότι πρόκειται για εργασία παρεχομένη εκτός των ημερών της πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας, δηλαδή σε ημέρα ανάπαυσης, δοθέντος ότι οι διατάξεις περί πενθημέρου είναι αναγκαστικού δικαίου και ιεραρχικά ανώτερες από την ιδιωτική βούληση ή την τακτική της επιχείρησης.