Ο Μεσαίωνας είναι εποχή που έχει γραφτεί στις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας μας. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να διαβάζουν και να μιλούν για το τι συνέβη τότε, ενώ προτιμούν να αναφέρονται στα Αναγεννησιακά χρόνια.

Οι άνθρωποι τότε έδειξαν πόσο κοντά είμαστε στην απάνθρωπη φύση μας και επιβεβαίωσαν πως χωρίς τον πολιτισμό και την παιδεία δεν διαφέρουμε καθόλου από τα χειρότερα αγρίμια. Συγκεκριμένα οι Ευρωπαίοι γύρω στον 10ο αιώνα ήταν κανίβαλοι.

Από τον Μεσαίωνα έως την ύστερη βικτωριανή εποχή, οι Ευρωπαίοι έτρωγαν σχεδόν κάθε μέρος του ανθρώπινου σώματος, για «ιατρικούς λόγους». Στην πραγματικότητα, για τους περισσότερους ανθρώπους στην εποχή του Σαίξπηρ ή του Καρόλου Β', το μεγάλο ερώτημα δεν ήταν: «Αν πρέπει να τρώνε ανθρώπους» τόσο όσο «Ποιον να επιλέξουν, ώστε να είναι πιο ενεργητικός για εκείνους».

Οι Αιγυπτιακές μούμιες και η τελετουργία

Το ιατρικό εμπόριο αυτών των ανθρώπινων υπολειμμάτων ξεκίνησε τον 15ο αιώνα. Αργότερα, τον 17ο αιώνα, όταν η προσφορά μειώθηκε και οι αιγυπτιακές αρχές περιόρισαν τη λεηλασία, ορισμένοι έμποροι στη Βόρεια Αφρική μετέτρεπαν τους νεκρούς λεπρούς, ζητιάνους ή τις καμήλες σε μια «πλαστή μούμια» για να ικανοποιήσουν τη συνεχιζόμενη ζήτηση.

Τα πράγματα είναι ακόμα πιο ακραία. Οι «συνταγές» όριζαν ως πιο ενεργητικό το να φάει κάποιος έναν άνθρωπο, όσο πιο σύντομα από τον θάνατό του. Μια συνταγή του 1609 συμβούλευε να «διαλέξετε το κουφάρι ενός κόκκινου άνδρα (αίμα), ολόκληρο, καθαρό χωρίς ψεγάδι, ηλικίας 24 ετών, που έχει κρεμαστεί, έχει σπάσει σε έναν τροχό ή έχει περάσει πάνω ένα 24ωρο εκτεθειμένο στο ύπαιθρο. Αυτή η σάρκα πρέπει να κοπεί σε μικρά κομμάτια και να πασπαλιστεί με σκόνη μύρου και αλόης πριν μουλιαστεί στο κρασί. Στη συνέχεια θα πρέπει να «κρεμαστεί για να στεγνώσει στον αέρα», και μετά «θα είναι σαν σάρκα σκληρυμένη στον καπνό» και «χωρίς βρώμα».