Ο Μπεμπέκος, ένα γλαροπούλι που βρέθηκε μόνο του, αποκομμένο από το σμήνος των γλάρων, βρήκε μια μεγάλη οικογένεια στα Χανιά. Το μικρό γλαροπούλι το βρήκε, μεγάλωσε και περιέθαλψε η εκπαιδευτικός, κάτοικος Καλυβών, Ειρήνη Καλαϊτζάκη. «Πριν 2 περίπου χρόνια το γλαράκι αυτό, μικρό ακόμα, με πλησίασε ψάχνοντας τροφή. Δυστυχώς, σαν αρπαχτικό πουλί ήταν πολύ δύσκολο να εξημερωθεί. Έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα το ημέρωνα και τα κατάφερα μέχρι ένα σημείο. Ακούει στο όνομα "Μπεμπέκος", αναγνωρίζει 2–3 άτομα που το ταΐζουν καθημερινά και φτάσαμε στο σημείο να δεθούμε τόσο πολύ, ώστε να τρώει φαγητό από το στόμα μου. Αδιάψευστοι μάρτυρες οι φωτογραφίες».

Τον γνωρίζουν όλοι οι κάτοικοι και τον ταΐζουν!

Ώσπου, όπως είπε η κυρία Καλαϊτζάκη, «πριν 4 περίπου μήνες οι άνθρωποι τού έπαιξαν ένα πολύ άσχημο παιχνίδι. Προσπάθησε να φάει ψάρι που είχε πιάσει καλαμίδι με πολλά αγκίστρια, στημένο μόνο του πάνω σε ένα βράχο. Επέστρεψε στο σπίτι μου και σαν άνθρωπος ζητούσε βοήθεια. Ήταν γεμάτο αγκίστρια στο κορμί, στο στόμα και ένα στο πόδι. Με τη βοήθεια ενός ακόμα ανθρώπου που το ταΐζει καταφέραμε και τον πιάσαμε με μια πετσέτα και του τα αφαιρέσαμε όλα. Το αγκίστρι όμως του ποδιού είχε κάνει ανεπανόρθωτη ζημιά».

Όταν το γλαράκι γιατρεύτηκε, έφυγε, και όλοι νόμιζαν πως πέθανε. Όμως μια μέρα, τέσσερις μήνες μετά, ο μικρός γλάρος επέστρεψε με ένα πόδι νεκρωμένο.

«Ήρθα σε επαφή με κέντρο περίθαλψης πτηνών, με την Ορνιθολογική Εταιρεία και με κάποιους στα Χανιά. Κανείς δεν μπόρεσε να με βοηθήσει. ¶λλωστε γλάροι υπάρχουν πολλοί και, όπως υποστηρίζουν κάποιοι, αν χαθεί ένας, δεν τρέχει και τίποτα. Σε μια βδομάδα το γλαροπούλι έχασε το πόδι του, δυστυχώς, από το ύψος που το είδατε. Δεν έπαψε όμως να παλεύει για να ζήσει. Είναι πολύ περήφανο πουλί και αγωνιστής. Ένας είναι ο γλάρος χωρίς πόδι. Δεν υπάρχει άλλος στις Καλύβες», ανέφερε η κυρία Καλαϊτζάκη.