Οι πρώτες φαβέλες, από οικογένειες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, γεννιούνται στην Ελλάδα. ¶νθρωποι που δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να καταβάλουν ούτε το ενοίκιο ενός μικρού διαμερίσματος ή το χαράτσι του σπιτιού τους, να πληρώσουν το λογαριασμό της ΔΕΗ, αλλά και το πετρέλαιο, εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και ζουν πια σε τροχόσπιτα ή σκηνές σε οργανωμένα κάμπινγκ της Αττικής και της περιφέρειας, που λειτουργούν ολόκληρο το χρόνο.

Μεταξύ αυτών, πρώην ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, δημόσιοι υπάλληλοι, υψηλόβαθμοι ιδιωτικοί υπάλληλοι, νέοι που δεν βρίσκουν δουλειά, αλλά και γυναίκες με παιδιά κατέφυγαν στα κάμπινγκ για να μη βρεθούν στο δρόμο.

Το ετήσιο κόστος της ενοικίασης του χώρου δεν ξεπερνά τα 1.600 ευρώ. Το εσωτερικό ενός τροχόσπιτου περιλαμβάνει ένα μονό ή διπλό κρεβάτι, ένα WC, μια μικρή κουζίνα με γκάζι και μικρούς αποθηκευτικούς χώρους.

Η Νίκη και ο Μάκης Καβαλάρης έχουν τέσσερα παιδιά. Αγόρασαν ένα σπίτι στο Κερατσίνι με δάνειο και τώρα χρωστούν τις δόσεις. Πλέον ζουν μόνιμα σε κάμπινγκ στην Κινέττα, προκειμένου να μειώσουν τα μηνιαία έξοδά τους.

«Είμαι ταμίας σε σούπερ μάρκετ και ο σύζυγός μου εργάζεται ως χειριστής μηχανημάτων. Έχουμε χάσει το 30% των μισθών μας και με αυτά που απέμειναν, ίσα που τρέφουμε τα παιδιά μας», δηλώνει στο «Πρώτο Θέμα» η Νίκη Καβαλάρη, η οποία συμπληρώνει ότι «πλέον η αγορά ενός παιχνιδιού ή καινούργιων ρούχων ανήκει στο παρελθόν».

Παρόμοια είναι η κατάσταση και για τον Γιώργο Ντούπρη, που εργάζεται ως διανομέας και ζούσε σε ένα διαμέρισμα 45 τ.μ. στην Κηφισιά. Τώρα όμως, χωρισμένος από τη σύζυγό του και με το εισόδημα να πέφτει κατακόρυφα, μετακόμισε σε ένα τροχόσπιτο 7 τ.μ.: «Στο τροχόσπιτο ξέχασα τα κοινόχρηστα, τη ΔΕΗ και την κεντρική θέρμανση. Για τη διαμονή μου πληρώνω 160 ευρώ το μήνα, από 450 που κόστιζε το διαμέρισμά μου», δηλώνει στην εφημερίδα.