Ο Μπομπ Γκουτσιόνε ήταν Αμερικανός φωτογράφος και ιδρυτής του περιοδικού ενηλίκων Penthouse το 1965. H ιστορία του θα έπρεπε να γίνει ταινία.

Η Μπομπ Γκουτσιόνε κυκλοφόρησε το Penthouse στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1965 ενώ εργαζόταν στο Λονδίνο ως σκιτσογράφος και part time αρθρογράφος. Το πρώτο τεύχος εξαντλήθηκε σε λίγες μέρες και η επιτυχία του περιοδικού τον οδήγησε να επιστρέψει στην Αμερική το 1969 για να ξεκινήσει το πρώτο τεύχος των ΗΠΑ, προκαλώντας το αντίπαλο δέος, το Playboy του Χιου Χέφνερ.

Τότε το σeξ και η επανάστασή του ήταν στα πολύ πάνω του, και εκείνος αποφάσισε πως θα ξεκινήσει έναν άτυπο πόλεμο με το  Playboy για ολοένα και πιο αποκαλυπτικές φωτογραφίες του! Ενώ τα pinup girls του Χιου Χέφνερ ονομάστηκαν Playmates, τα κεντροπλάσια μοντέλα του Penthouse - τα οποία μερικές φορές φωτογράφησε - ονομάστηκαν Penthouse Pets. Δεν φοβήθηκε να δείξει τα γεννhτικά όργανα των κοριτσιών ούτε τις απεικονίσεις της σeξουαλικής πράξης

Στην αρχή (επειδή δεν υπήρχαν λεφτά) ο ίδιος ο Γκουτσιόνε έκανε τις φωτογραφίσεις των νεαρών κοριτσιών με τον... τρόπο του και όπως έλεγε ο ίδιος είχε επιλέξει ως τεχνική τη ματιά του ηδονοβλεψία! Οι φωτογραφίες, δηλαδή, δεν ήταν στημένες αλλά τα κορίτσια ήταν φυσικά κάνοντας διάφορα πράγματα ή κοιτώντας αλλού - αφού δεν μπορούσε να ενταγωνιστεί τους επαγγελματίες φωτογράφους έπρεπε να βρει έναν τρόπο να περάσει το δικό του στυλ.

Παράλληλα, μέσα από τις φωτογραφήσεις έστελνε και πολιτικά ή κοινωνικά μηνύματα. Έκανε το Penthouse "το περιοδικό για το σeξ, την πολιτική και τη διαμαρτυρία".

To περιοδικό ξεπέρασε τα 5 εκατ. τεύχη με τα έσοδα να υπολογίζονται στα 6 δισ. δολάρια και αυτός έγινε ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στις ΗΠΑ με περιουσία που έφτανε τα 400 εκατ. δολάρια.

Αγόρασε έργα τέχνης και σπίτια, και μετά αποφασίζει να επενδύσει σε τουλάχιστον τέσσερα ακόμα περιοδικά ποικίλης ύλης, τα οποία δεν πήγαν καλά, ενώ ικανοποιεί και μια ακόμη δική του καλλιτεχνική πτυχή ως παραγωγός συμμετέχοντας στην αισθησιακή ταινία "Καλιγούλας"! Επενδύει 17 εκατ. δολάρια αλλά η ταινία δεν έφερε κέρδη.

Και μετά, το ένα επιχειρηματικό λάθος διαδεχόταν το άλλο. Η αυτοκρατορία του, ωστόσο, άρχισε να γκρεμίζεται με τη στροφή του κοινού αρχικά στο βίντεο και στη συνέχεια στο internet. Πέθανε το 2010 ενώ το περιοδικό του, υπάρχει ακόμη.