Ήταν 31 Μαρτίου του 1970, όταν οκτώ μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης «Γιαπωνέζικος Κόκκινος Στρατός» κατέλαβαν αεροπλάνο των Ιαπωνικών Αερογραμμών με 129 επιβαίνοντες (122 επιβάτες και 7 μέλη του πληρώματος), με σπαθιά σαμουράι και μία χειροβομβίδα.

Αρχικά απελευθέρωσαν 21 άτομα στο αεροδρόμιο Fukuoka. Ύστερα προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο της Σεούλ, στη Νότια Κορέα. Οι αρχές είχαν με κάποιον τρόπο μεταμορφώσει στο αεροδρόμιο, ώστε οι αεροπειρατές να νομίζουν ότι προσγειώθηκαν στη Βόρεια Κορέα, η οποία είχε κομμουνιστικό καθεστώς, όπου ήθελαν να φτάσουν για να βρουν άσυλο. Θα τη χρησιμοποιούσαν ως βάση για να εξαπλώσουν την επανάσταση και στο νότιο τμήμα της Κορέας.

Ο Ιάπωνας υφυπουργός Μεταφορών Shinjiro Yamamura, τους πρότεινε να αφήσουν όλους τους ομήρους και να κρατήσουν στη θέση τους τον ίδιο. Εκείνοι δέχθηκαν και η ομηρία κράτησε για άλλες 48 ώρες.

Ο εγκέφαλος της επιχείρησης δεν βρισκόταν μαζί με την ομάδα των αεροπειρατών Συνελήφθη στην Ιαπωνία και αποφυλακίστηκε 19 χρόνια αργότερα, για λόγους υγείας. Έπιασε δουλειά ως παρκαδόρος και δήλωνε πως σκοπός της ομάδας ήταν να φτάσει στην Κούβα μέσω της Βόρειας Κορέας.

Αλλά επί 4 δεκαετίες, σε ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πιονγιάνγκ, τα μέλη της αριστερής ένοπλης ομάδας, έχουν βρει το καταφύγιο τους. Οι ντόπιοι το ονόμασαν «χωριό των επαναστατών». Εννέα μέλη του «Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού» μετακόμισαν εκεί. Τα οκτώ από αυτά μαζί με τις συζύγους τους, ενώ απέκτησαν και 18 παιδιά.

Πλέον από τους επαναστάτες έχουν απομείνει μόλις 4, με τους δυο από αυτούς να ζουν με τις συζύγους τους. Πολλοί από αυτούς πέθαναν υπό ύποπτες συνθήκες, ενώ και τα 18 παιδιά έχουν μετακομίσει στην Ιαπωνία.

Οι 4 σύντροφοί, ζουν μαζί σε ένα τριώροφο κτίριο. Έχουν διάφορα προνόμια, που σπάνια συναντάς στη Βόρεια Κορέα. Δορυφορική τηλεόραση, πρόσβαση στο ίντερνετ αλλά και δυνατότητα κλήσεων στο εξωτερικό. Είναι ακόμα καταζητούμενοι για αεροπειρατεία, κι αν διαφύγουν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, θα συλληφθούν.

Ζουν μια ήρεμη ζωή. Η Πιονγιάνγκ έχει γίνει το σπίτι τους, παρόλο που η πρώτη τους επιλογή ήταν η Κούβα του Φιντέλ Κάστρο τότε. Τελικά, η φιλοξενία έλαχε να πέσει στη διακριτική ευχέρεια του Κιμ Ιλ Σονγκ, του ιδρυτή της Βόρειας Κορέας. Πλέον είναι φιλοξενούμενοι του εγγονού του Κιμ Γιονγκ Ουν, ο οποίος όπως έχει αποδείξει σε πάμπολλες περιπτώσεις, δεν θα διστάσει να τους χρησιμοποιήσει για λόγους προπαγάνδας, όποτε τον βολέψει. Οι ίδιοι φάνηκε να αλλάζουν σιγά - σιγά γνώμη για το καθεστώς, κυρίως από τη δεκαετία του 2000.

Παρόλα τα προνόμια, η ζωή τους δεν είναι και η πιο ρόδινη. Μπορεί να δίνουν συνεντεύξεις να επικοινωνούν με το εξωτερικό τηλεφωνικά και ηλεκτρονικά, αλλά οι κρατικές υπηρεσίες της Βόρειας Κορέας τους έχουν κατηγορήσει πολλές φορές ότι δεν είναι ένθερμοι υποστηρικτές του καθεστώτος. Άλλωστε ο μυστηριώδης θάνατος μερικών εξ αυτών, έχει εγείρει διάφορα ερωτηματικά. 

Δυο από τους Ιάπωνες πέθαναν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες με μια δεκαετία διαφορά, το 1985 και το 1995. Ένα ζευγάρι σκοτώθηκε από εργατικό ατύχημα, ωστόσο πολλοί ήταν εκείνοι που υποστήριξαν πως δολοφονήθηκαν επειδή προσπάθησαν να διαφύγουν στη Νότια Κορέα.

Παραδέχονται ότι θα ήθελαν να επιστρέψουν στην Ιαπωνία αλλά φοβούνται τη δικαιοσύνη. Ένας μέλος του «Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού» το έκανε αυτό το μακρινό 1985, αλλά καταδικάστηκε σε 5ετή φυλάκιση. Ένα άλλο, συνελήφθη στην Ταϊλάνδη, έχοντας πάνω του πλαστά χαρτονομίσματα. Καταδικάστηκε στην Ιαπωνία, αλλά πέθανε πριν εκτίσει την ποινή του. Η ζωή των Ιαπώνων αεροπειρατών δεν ξέρουμε αν ακόμα υφίσταται. Η τελευταία τους συνέντευξη δόθηκε το 2014, ενώ τον Δεκέμβριο του 2017, έφτιαξαν μια ιστοσελίδα με την οποία ζητούσαν να επιστρέψουν στην Ιαπωνία. Λογικά ο Κιμ Γιονγκ Ουν θα είχε διαφορετική γνώμη...