Σύμφωνα με απόφαση του εργατικού τμήματος του Αρείου Πάγου, τη νόμιμη αποζημίωση 32.495 ευρώ θα πρέπει να καταβάλει αγροτική συνεταιριστική οργάνωση σε εργαζόμενο που απολύθηκε χωρίς αποζημίωση λόγω διάλυσης της επιχείρησης.

Ο εργαζόμενος δούλευε ως οδηγός σε αγροτική συνεταιριστική οργάνωση στο χώρο της γαλακτοκομίας, η οποία συνεργαζόταν με γαλακτοκομική εταιρεία. Ο άντρας απολύθηκε όταν διακόπηκε αυτή η συνεργασία και η εταιρεία επικαλέστηκε χρέη, ενώ δεν έδωσε αποζημίωση στον εργαζόμενο.

Ο οδηγός προσέφυγε στη Δικαιοσύνη και το Πρωτοδικείο τού επιδίκασε το ποσό των 32.495 ευρώ ως αποζημίωση απολύσεως, απόφαση η οποία ανατράπηκε από το Εφετείο. Τελικά, όμως, ο ¶ρειος Πάγος αποφάνθηκε ότι το Εφετείο έσφαλε στην κρίση του, αφού τα αποτελέσματα των οικονομικών προβλημάτων «θα μπορούσαν εκ των προτέρων να ληφθούν υπόψη ως ενδεχόμενα κατά την κοινή πείρα και συνεπώς να αντιμετωπιστούν με άλλες ενέργειες, όπως εξεύρεση άλλων πελατών ή αλλαγή της επιχειρηματικής δραστηριότητας».

Ο ¶ρειος Πάγος (υπ αριθμ. 172/2013 απόφαση) ξεκαθαρίζει πως «ανώτερη βία δεν συντρέχει στην περίπτωση που τα επικαλούμενα από τον εργοδότη περιστατικά ανάγονται στον κύκλο της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και στη σφαίρα κινδύνου αυτού, αφού αυτά θα μπορούσαν εκ των προτέρων να ληφθούν υπόψη ως ενδεχόμενα κατά την κοινή πείρα και συνεπώς να αντιμετωπιστούν. Ούτε, όμως, συνιστά ανώτερη βία, χωρίς την συνδρομή άλλης περιστάσεως, η κακή πορεία της οικονομικής καταστάσεως της επιχειρήσεως και ειδικότερα η δυσαναλογία μεταξύ των εξόδων αυτής, μεταξύ των οποίων και οι αποδοχές των εργαζομένων και των από την επιχειρηματική δραστηριότητα εσόδων, αφού είναι γεγονός προβλέψιμο δια καταβολής της συνήθους επιμελείας, κείμενον εντός του συνήθους επιχειρηματικού κινδύνου».

Αυτή η απόφαση αποτελεί σταθμό στα εργασιακά, αφού μπαίνουν όρια στην αποκαλούμενη «ανωτέρα βία» που επικαλούνται επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο, για να μη χρειαστεί να πληρώσουν αποζημιώσεις στους εργαζομένους.