Μέχρι και το 1922, ο διαβήτης τύπου 1 ήταν πάντα θανατηφόρος. Ο ασθενής έπεφτε σε κώμα και ο αθάνατος ερχόταν μερικές ημέρες ή εβδομάδες αργότερα. Κάποια στιγμή παρατηρήθηκε πως η ζάχαρη χειροτέρευε την κατάσταση οπότε η ζωή του ασθενούς μπορούσε να παραταθεί για 1-2 χρόνια, βγάζοντας όλους τους υδατάνθρακες από την δίαιτά του. Ωστόσο αυτό δεν έσωζε τον ασθενή, απλά του έδινε λίγο περισσότερο χρόνο, μέχρι που ο οργανισμός του γινόταν ακόμα πιο αδύναμος λόγω της κακής διατροφής.

Το 1920 ο Καναδός γιατρός Frederick Banting είχε την ιδέα της απομόνωσης της ινσουλίνης, την οποία θεωρούσε ως αντιδιαβητικό φάρμακο. Ισχυριζόταν πως αν η ινσουλίνη γινόταν με ένεση σε διαβητικούς, τότε οι ασθενείς δεν θα υπέφεραν πλέον από τα συμπτώματα του διαβήτη. Στις 22 Ιανουαρίου του 1922, του επετράπη να κάνει χρήση του εμβολίου μαζί με τον συνεργάτη του Charles Best. Ο πρώτος ασθενής ήταν ένα 14χρονο αγόρι. Οι γονείς του θεωρούσαν πως δεν είχαν πια τίποτα να χάσουν και επέτρεψαν στον Banting και τονBest να κάνουν την ένεση. Προς έκπληξη όλων, το αγόρι ξύπνησε σχεδόν αμέσως από το κώμα και έδειχνε απολύτως υγιές.

@facebook.com/diabeteshopefoundation/

Ο Banting ήθελε να το δοκιμάσει σε περισσότερους ασθενείς. Το «θαύμα» που είδαν όλοι συνέβη λίγο αργότερα στο νοσοκομείο του Τορόντο. Εκεί βρίσκονταν 50 παιδιά σε διαβητικό κώμα. Οι γονείς που βρίσκονταν εκεί είχαν πάρει απόφαση πως τα παιδιά τους θα πεθάνουν. Ο Banting μαζί με τον Best έφτασαν στο νοσοκομείο και ξεκίνησαν να εμβολιάζουν με ινσουλίνη τα παιδιά ένα – ένα. Όλοι κοίταζαν με τα μάτια ορθάνοιχτα.

Τη στιγμή που οι επιστήμονες εμβολίαζαν το τελευταίο παιδί, το πρώτο παιδί ξύπνησε. Και σιγά σιγά ξύπνησαν όλα. Ένα «ιατρικό θαύμα» όπως είπαν εκείνη την εποχή είχε μόλις γίνει μπροστά στα μάτια των συγγενών των παιδιών.

Ο Βanting την επόμενη χρονιά τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ. Χάρισε τα λεφτά σε ιατρικές έρευνες και πούλησε την πατέντα του φαρμάκου για μισό καναδικό δολάριο. Το έκανε αυτό για να σιγουρευτεί πως όλοι όσοι είχαν ανάγκη την ινσουλίνη θα είχαν πρόσβαση σε αυτή.

Μετά από 100 χρόνια βέβαια, αυτό δεν ισχύει απόλυτα, αφού πολλοί άνθρωποι στον πλανήτη δεν έχουν τα χρήματα για να αγοράσουν ινσουλίνη. Η πρόθεση του Banting ήταν εντελώς διαφορετική. Παρολ’ αυτά, η προσφορά του στην ανθρωπότητα είναι τεράστια. Τις περισσότερες φορές άλλωστε η επιστήμη αυτή την πρόθεση έχει, να βοηθήσει. Η δυσπιστία δεν μπορεί να βοηθήσει, όταν η επιστήμη ευθύνεται που το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί δραματικά τον τελευταίο αιώνα. Για σκεφτείτε, τι θα γινόταν αν οι γονείς των παιδιών στο νοσοκομείο του Toronto έδιωχναν τους επιστήμονες λέγοντας τους πως δεν θέλουν να τους κάνουν κανένα εμβόλιο;