Επτά χρόνια από τον μυστηριώδη ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου του 28χρονου Τάσου Ντούπη στο κέντρο της Αθήνας και η σύζυγος του Γεωργία Δρόλα, ακόμα αναζητά να μάθει όλη την αλήθεια, αναφορικά με τα τελευταία δραματικά λεπτά της ζωής του πατέρα της κόρης της, η οποία αντιμετωπίζει σοβαρά θέματα ψυχολογικής αστάθειας από την απώλεια του.

Τις απαντήσεις αυτές η 31χρονη μητέρα ίσως καταφέρει να τις μάθει αυτή την φορά την ερχόμενη Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, όπου στο Εφετείο της Αθήνας θα συζητηθεί ξανά η υπόθεση σε δεύτερο βαθμό μετά από αναίρεση στην καταδικαστική απόφαση που κατέθεσε η πλευρά του ηθικού αυτουργού, ο οποίος καταβάλει προσπάθειες να μειώσει την ποινή του.

Κατηγορούμενοι για τον φρικτό θάνατο του 28χρονου άνδρα από το Μαζαράκι Πηνείας εμφανίζονται, ως ηθικός αυτουργός ένας 43χρονος αλλοδαπός ιδιοκτήτης εστιατορίου επί της οδού Γερανίου στην Ομόνοια, ο οποίος σύμφωνα με την δικογραφία κατά την διάρκεια της παρουσίας του Τάσου Ντούπη, ενός φίλου του και της πρώην εργαζόμενης στο κατάστημα του, κάλεσε για ενισχύσεις τον φυσικό αυτουργό της δολοφονίας, έναν 39χρονο Τσετσένο πρώην παλαιστή που ευθύνεται για τα εννέα θανατηφόρα χτυπήματα στο κεφάλι του νεαρού πατέρα.

Στα δικαστήρια που έγιναν οι δυο άνδρες κρίθηκαν ένοχοι με τον 39χρονο Τσετσένο πρωτόδικα να καταδικάζεται σε 20 χρόνια φυλακή, ενώ στο Εφετείο η ποινή του μειώθηκε στα 12 χρόνια. Σχετικά με τον 43χρονο αν και πρωτόδικα του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης μόλις τρία χρόνια με αναστολή, στην συνέχεια ασκήθηκε έφεση από τον εισαγγελέα, με αποτέλεσμα στο Εφετείο η ποινή να αυξηθεί στα 10 χρόνια.

Όπως αναφέρει στο newsit.gr η δικηγόρος της συζύγου του Τάσου Ντούπη, Φωτεινή Βερνέζη η υπόθεση θα απασχολήσει ξανά τις δικαστικές αίθουσες, ενώ τόσο η πελάτισσα της όσο και η ίδια, έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη πως για μια ακόμη φορά θα αποδοθεί δικαιοσύνη.
«Δικάζεται σε δεύτερο βαθμό μετά από αναίρεση ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του 28χρονου Τάσου Ντούπη. Πρωτόδικα στην κακουργηματική πράξη της ανθρωποκτονίας είχε καταδικαστεί κατά πλειοψηφία με σχετικά μικρή ποινή, για την οποία ασκήθηκε έφεση από τον εισαγγελέα. Η υπόθεση δικάστηκε σε δεύτερο βαθμό, όπου του αποδόθηκε μεγαλύτερη ποινή και μετά από αναίρεση δικάζουμε την υπόθεση ξανά από την αρχή. Θέλω να πιστεύω ότι το εφετείο και πάλι θα επιβάλει την αρμόζουσα ποινή, σ έναν άνθρωπο ο οποίος οδήγησε στον θάνατο το σύζυγο της εντολέως μου, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη για ένα αδίκημα που έχει γίνει από το 2013. Ο ίδιος σύμφωνα με την δικογραφία ισχυρίζεται ότι δεν έχει καμία σχέση με το αδίκημα, ότι δεν είχε δώσει καμία εντολή, ότι όλα έγιναν ερήμην του. Στον πρώτο βαθμό οι κατηγορούμενοι παραδέχτηκαν αρκετά πράγματα καθώς υπήρξαν και μάρτυρες, ωστόσο κάποιοι άλλοι θεωρούνται πιο σημαντικοί δεν εμφανίστηκαν ποτέ να καταθέσουν».

“Για πάντα θα με τρώει το γιατί”

Τραγική φιγούρα μέχρι και σήμερα η 31χρονη Γεωργία Δρόλα, η οποία αισθάνεται λες και η ζωή της έχει σταματήσει στην “μαύρη” εκείνη μέρα του Νοεμβρίου του 2013. Η γυναίκα όπως περιγράφει εξακολουθεί να βιώνει δύσκολες στιγμές με τον χρόνο να μην μπορεί με τίποτα να επουλώσει το τραύμα της, καθώς εκτός από την απώλεια του συζύγου της έχει να διαχειριστεί και τις ψυχολογικές αστάθειες της κόρης της, την οποία παρακολουθούν ειδικοί ψυχολόγοι.

«Έχουν περάσει επτά μαρτυρικά χρόνια για μένα και την κόρη μου και το ερώτημα που θα καίει για πάντα το μυαλό μου θα είναι ένα και μοναδικό “γιατί σκότωσαν τον άνδρα μου;” “Τι συνέβη εκείνη την ημέρα;”. Το παιδί μου με ρωτάει και δεν έχω να του δώσω απαντήσεις. Η ζωή μου έχει σταματήσει σ εκείνη την ημέρα. Δεν φεύγουν στιγμή από το μυαλό μου τα όσα ζήσαμε γι αυτό και εξακολουθώ να παλεύω για την δικαίωση του άνδρα μου. Ήμουν 25 χρονών τότε. Το παιδί εξακολουθεί να το βλέπει ειδικός παιδοψυχολόγος γιατί ακόμα δυσκολεύεται να διαχειριστεί το μέγεθος της απώλειας του πατέρα της. Από την άλλη για μένα είναι ακόμα δύσκολο να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα».

Προσπαθεί να την βγάλει “καθαρή”

«Ο υπεύθυνος του εστιατορίου ακόμα και τόσα χρόνια μετά κάνει προσπάθειες να την βγάλει καθαρή, να μειώσει όσο μπορεί την ποινή του και να αποφυλακιστεί. Ακόμα υποστηρίζει πως δεν έστειλε εκείνος τον μπράβο για να σκοτώσει, όμως αυτό δεν είναι η αλήθεια. Ο μπράβος θα μπορούσε αν είχε συμβεί το παραμικρό να βγάλει τον άνδρα μου έξω από την επιχείρηση ή τουλάχιστον να καλέσει την αστυνομία που ήταν σχεδόν δίπλα. Ένας μάρτυρας που ήταν μπροστά στο περιστατικό και γνωρίζει τα πάντα δεν ήρθε ποτέ στο δικαστήριο. Βγήκε δημόσια και μίλησε για το ειδικό γάντι με την άμμο που φορούσε ο μπράβος την ώρα που χτυπούσε τον άνδρα μου. Είπε ότι άνδρα μου έχανε αίμα, είχε δεχτεί πολλά χτυπήματα στο κεφάλι και πως το ασθενοφόρο άργησε να έρθει, τόσες λεπτομέρειες που δεν ακούστηκαν ποτέ. Όπως γνωρίζω κλήθηκε να έρθει στο δικαστήριο κι όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ».

Η κατάθεση του φίλου του

«Ο υποτιθέμενος φίλος του άνδρα μου με τα χίλια ζόρια ήρθε να καταθέσει, αλλά και πάλι είπε αυτά που ήθελε εκείνος. Δεν έδωσε καμία περιγραφή, λες και δεν ήταν μπροστά στο συμβάν. Ό,τι και καλά δεν είδε τίποτα. Πήγαν μαζί με τον άνδρα μου και την κοπέλα στο μαγαζί να ζητήσουν τα δεδουλευμένα της, έγινε ό,τι έγινε και αυτός δεν είδε τίποτα. Αυτό είπε στο δικαστήριο ότι δεν είδε τίποτα…πόση ντροπή. Τα ερωτηματικά εξακολουθούν να είναι πολλά δεν έχω πεισθεί πως έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα. Δεν είναι δυνατόν στα καλά καθούμενα ο άλλος να σε σκοτώνει».

Θανατηφόρα χτυπήματα

«Ο εστιάτορας είχε φέρει στο δικαστήριο κοντά στους 20 Πακιστανούς, προκειμένου να καταθέσουν ψέμματα. Σύμφωνα με την ιατροδικαστή την κυρία Σουλτάνα Μαριαννού ο άνδρας μου έφερε 9 θανατηφόρα χτυπήματα στο κεφάλι, ενώ στο σώμα του δεν είχε ούτε μια γρατζουνιά. Δυστυχώς θα ζήσω για μια ακόμη φορά την αγωνία, όμως για όσο ζω έχω ορκιστεί πως θα ζητάω την δικαίωση του άνδρα μου και της κόρης μου. Το παιδί ακούει Ομόνοια και τρέμει. Θέλω να μάθω γιατί τον σκότωσε αυτό αναζητάω τόσα χρόνια. Δεν έχω λάβει καμία απάντηση μέχρι σήμερα».

Μάλλον είδε κάτι που δεν έπρεπε

«Εγώ πιστεύω πως όντως κάτι υπήρχε εκεί, κάτι παράνομο γινόταν. Κάτι που είδε μόνο ο άνδρας μου και αποφάσισαν να τον βγάλουν με αυτό τον τρόπο από την μέση, γιατί αν γνώριζαν και οι άλλοι δυο θεωρώ πως θα είχαν την ίδια κατάληξη με τον άνδρα μου. Δεν ξέρω αν ο άνδρα μου είχε πάει ξανά στο παρελθόν στο μαγαζί αυτό, αλλά και από την άλλη δεν ήξερε την Αθήνα. Εμείς είχαμε έρθει για μια επέμβαση που θα έκανε ο πατέρας μου».

Το παιδί έχει φοβίες

«Εδώ και τρία χρόνια έχω έρθει στην Αθήνα για το καλό της κόρης μου γιατί έχει ψυχολογικές διαταραχές από την απώλεια του μπαμπά της. Το παιδί αν και ήταν 3 ετών τότε, ωστόσο εξαιτίας της κατάστασης που επικρατούσε τότε απέκτησε φοβίες και παιδικά τραύματα. Δεν του έκανε πλέον καλό γι αυτό αποφάσισα να φύγουμε από το Μαζαράκι ώστε να ξεπεράσει ότι την πλήγωνε. Τώρα πια μένω στα αδέλφια του μπαμπά μου που μας φροντίζουν και κάνουν τα πάντα για το καλό του παιδιού μέχρι να βρω μια δουλειά».