Μια δασκάλα στην Αμερική αποφάσισε να βοηθήσει τους μαθητές της να ανοιχτούν και να μιλήσουν για τα προβλήματά τους έτσι ώστε να έρθουν όλοι κοντά μεταξύ τους και να τους διδάξει πως πρέπει να κατανοούμε και να αποδεχόμαστε τον διπλανό μας γιατί δεν ξέρουμε ποτέ τι μπορεί να κουβαλά μέσα του.

"Χθες ήταν πιθανώς μια από τις πιο σημαντικές μέρες που έζησα ποτέ στο σχολείο.

Ζήτησα από τους μαθητές μου να γράψουν σε ένα κομμάτι χαρτί τι τους ενοχλούσε, τι τους χαλούσε τα κέφια, τι ήταν βαρύ στην καρδιά τους, τι τους έβλαπτε, κ.λπ. Φυσικά ανώνυμα. Έπειτα έπρεπε να βάλουν το χαρτάκι μέσα σε μια σακούλα. Σε δεύτερη φάση, ανακατέψαμε τα χαρτιά και ο καθένας πήρε από ένα για να διαβάσει τυχαία τη φράση καποιου συμμαθητή του - φυσικά κανείς δεν ήξερε ποιανού είναι.

Πράγματα όπως αυτοκτονία, γονείς στη φυλακή, ναρκωτικά στην οικογένειά τους, το να πεθαίνει κάποιος γονιός, αρρώστιες, ακούστηκαν όλα. Κάποια παιδιά έβαλαν τα κλάματα, κάποιοι θέλησαν να πουν ποιο χαρτάκι αντιστοιχούσε σε αυτούς, 

Ήταν μια απίστευτα δύσκολη (ψυχολογικά) μέρα, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι τα παιδιά μου θα κρίνουν λίγο λιγότερο, θα αγαπήσουν λίγο περισσότερο και θα συγχωρήσουν λίγο πιο γρήγορα. 

Αυτή η σακούλα κρέμεται στην πόρτα της τάξης για να τους υπενθυμίσει ότι όλοι κουβαλάμε το δικό μας χαρτάκι με το δικό μας βάσανο. Θα το αφήσουμε στην πόρτα. Καθώς έφυγαν, τους είπα, δεν είναι μόνοι, ότι όλοι τους αγαπάμε και ότι θα έχουμε ο ένας τον άλλον".