Όταν τον Φεβρουάριο άρχισαν τα κρούσματα του Covid να πολλαπλασιάζονται στην Κίνα, η Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ και η Ταϊβάν, για να μη ξαναζήσουν τις ιστορίες του 2003 με τον ιό SARS έβαλαν μπροστά κάθε πλάνο.

Η Σιγκαπούρη ήταν πρότυπο και έλαβε τρομερά αυστηρά μέτρα - και όταν λέμε αυστηρά το εννοούμε - έκλεισαν τα σύνορα, έλεγχοι γίνονταν σε 24ωρη βάση, επιστρατεύτηκε η αστυνομία, έγιναν συνεντεύξεις στους ασθενείς και άλλα.  Η κυβέρνηση διασφάλισε πλήρη αποζημίωση σε όσους έμπαιναν σε καραντίνα, απαγορεύοντας στους εργοδότες να χρεώνουν στους υπαλλήλους την κανονική άδειά τους αν έμεναν στο σπίτι. Αν παραβίαζες τα μέτρα, τότε έχανες την υπηκοότητά σου.

Μέχρι τις 13 Μαρτίου, η πόλη-κράτος είχε 178 κρούσματα και κανέναν θάνατο. Όλα καλά. Και στο δεύτερο κύμα, όταν επαναπατρίστηκαν οι φοιτητές και οι πολίτες της που ζούσαν σε Ευρώπη και Αμερική η Σιγκαπούρη ήξερε πώς να τα καταφέρει.

Ωστόσο, κάτι δεν υπολόγισαν. Τους μετανάστες εργάτες από την Ινδία και το Μπαγκλαντές που ζούσαν στοιβαγμένοι σε κοιτώνες, ο ένας δίπλα στον άλλο.

Από τα χιλιάδες νέα κρούσματα που άρχισε να μετρά ξαφνικά η χώρα, μόλις 16 είναι μόνιμοι πολίτες της Σιγκαπούρης. Όλα τα υπόλοιπα συνδέονται κάπως ή προέρχονται από αυτούς τους κοιτώνες σύμφωνα πάντα με όσα λένε οι τοπικές αρχές.

Ο μη κυβερνητικός οργανισμός TWC2, προειδοποιούσε συνεχώς για το πόσο ευάλωτοι είναι στον κορωνοϊό όταν δεν μπορούν να κρατηθούν οι αποστάσεις ασφαλείας, και  οι αρχές μεταφέρουν τώρα εσπευσμένα τους εργάτες σε άδειες και δημόσιες εργατικές κατοικίες και στρατόπεδα.

Μέσα σε μερικές μόνο μέρες, ολόκληρη η δουλειά μηνών καταστράφηκε.