Η Αθηνά Σιαμίδου, εκπαιδευτικός, μοιράζεται στιγμές και σκέψεις από την πόλη Avilés στη βόρεια Ισπανία, όπου ζει τον τελευταίο χρόνο με τον άντρα της και τα δυο της παιδιά. 

"Η πανδημία με βρήκε στην πόλη Avilés στη βόρεια Ισπανία. Αν έχουμε πολλά κρούσματα; Ποιος ξέρει; Αν δε γίνονται μαζικά τεστ πως θα ξέρουμε;

Μόλις σήμερα ανακοινώθηκε ότι τα πρώτα κρούσματα στην Ισπανία είχαν ξεκινήσει από το Φεβρουάριο, αλλά οι Ισπανοί το συνειδητοποίησαν λίγες μέρες μετά από τους Έλληνες. Θανάτους έχουμε πολλούς, αλλά κυριως στη Μαδρίτη, στη Βαρκελώνη και στην Καστίλλη και Λεόν.

Νιώθω εγκλωβισμένη, μερικές φορές φοβισμένη, απογοητευμένη, κάποιες φορές αισιόδοξη... νομίζω ότι περνάω από μεγάλη γκάμα συναισθημάτων καθημερινά!

Η περιοχή γενικά νομίζω ότι δεν ξέρει από πού της ήρθε αυτό το χτύπημα. Ο κόσμος εδώ ζει στην καθημερινότητά του έξω και τώρα αναγκάζεται να κλειστεί στο σπίτι του. Δεν τους αρέσει, αλλά σέβονται τις αποφάσεις που πάρθηκαν. Φοβούνται πάρα πολύ για τις οικονομικές συνέπειες αυτής της κατάστασης. Τέλος πιστεύουν πολύ στο σύστημα υγείας τους και το στηρίζουν. Κάθε βράδυ στις 20:00 βγαίνουν και χειροκροτούν το νοσηλευτικό προσωπικό και πιέζουν όσο μπορούν για να δοθούν περισσότερα χρήματα κλπ.

Τα μίντια λένε λίγο πολύ ότι και στην Ελλάδα. Επειδή ακολουθώ διάφορες σελίδες ενημέρωσης τόσο εδώ όσο και ελληνικές, καμιά φορά νομίζω ότι απλά διαβάζω τα ίδια σε δύο γλώσσες. Ακόμα και τα σχόλια στα σοσιαλ μίντια επαναλαμβάνονται. Υπάρχουν οι συνωμοσιολόγοι, οι έλα μωρέ δεν πειράζει, οι για όλα φταίει το κράτος, οι εσείς τα φάγατε κλπ κλπ.

"Ο κόσμος εδώ είναι πολύ της αγκαλιάς και των φιλιών, της οικογένειας, του να βγαίνουν έξω. Ακόμα λοιπόν και αν τηρούν τα μέτρα τώρα, δεν πιστεύω ότι θα αντέξουν για πολύ".

Στην Ισπανία επιτρέπεται κάποιος να βγει από το σπίτι αν έχει άδεια για να πάει στη δουλειά του, στο φαρμακείο, στο σούπερ μάρκετ, βόλτα το κατοικίδιο στα 200μ από το σπίτι και να βοηθήσει κάποιον συγγενή που δεν τα καταφέρνει μόνος του. Δεν επιτρέπονται οι γυμναστικές και οι βόλτες ακόμα.

Λένε ότι από Δευτέρα θα επιτρέψουν μάλλον μια ώρα βόλτα, την ημέρα, σε απόσταση 1χλμ. από το σπίτι, σε παιδιά κάτω των 14 με συνοδεία ενός ενήλικα.

Η ταυτότητα των Ισπανών έχει γραμμένη πάνω τη διεύθυνση κατοικίας σε αντίθεση με την ελληνική, οπότε τα τσεκ είναι πιο συχνά και πιο αυστηρά.

Αυτό που με αποθαρρύνει περισσότερο είναι πως δεν υπάρχουν διεθνείς πτήσεις. Βρέξει χιονίσει δεν μπορώ να έρθω να δω την οικογένεια μου στην Ελλάδα. Ακόμα και να ανοίξουν μέσα στο καλοκαίρι δεν ξέρω αν θα πάρω το ρίσκο να γυρίσω για διακοπές μιας και μπορεί να μας ξανακλεινουν στα σπίτια μας ανά πάσα στιγμή και δε θα ήθελα να εγκλωβιστώ ούτε στην Ελλάδα.

Γενικά ο κόσμος προσπαθεί να είναι προσεκτικός με τα μέτρα προστασίας, αλλά δε βοηθάει η κουλτούρα πολύ. Ο κόσμος εδώ είναι πολύ της αγκαλιάς και των φιλιών, της οικογένειας, του να βγαίνουν έξω, του να αγοράζουν κάθε μέρα φρέσκο ψωμί λες και δεν μπορούν να το καταψύξουν. Ακόμα λοιπόν και αν τα τηρούν τώρα δεν πιστεύω ότι θα αντέξουν για πολύ.

Περισσότερο φοβάμαι να μην αρρωστήσει κάποιος στην οικογένεια μου εδώ ή στην Ελλάδα. Αν είναι στην Ελλάδα ξέρω ότι δε θα μπορέσω να έρθω να βοηθήσω με όποιο τρόπο. Αν αρρωστήσει κάποιος εδώ δε θέλω να βρεθούμε σε νοσοκομείο μιας και καλώς η κακώς είμαι σε ξένη χώρα και δε νιώθω 100% κομμάτι της. Ελπίζω όλο αυτό να τελειώσει αργά η γρήγορα και να επιστρέψουμε στις παλιές καλές μας συνήθειες. Ξέρετε άλλωστε για τι πράγμα μιλάω. Καφέδες, ταβέρνες, πανηγύρια, εκδρομές και όλα τα συναφή...".