Ποιος μπορεί να έχει ανοσία στον νέο κορωνοϊό, αναρωτιέται ο καθηγητής επιδημιολογίας Marc Lipsitch σε άρθρο του στους New York Times. Σύμφωνα με τον εν λόγω καθηγητή αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αβεβαιότητες αναφορικά με τον Covid-19 καθώς από αυτήν την απάντηση θα κριθεί η εξέλιξη της πανδημίας.

Σύμφωνα με τον Δρ Lipsitch η καλύτερη προσέγγιση είναι να κατασκευαστεί ένα συνολικό μοντέλο - ένα σύνολο υποθέσεων για το πώς μπορεί να λειτουργεί η ανοσία - με βάση τις τρέχουσες γνώσεις του ανοσοποιητικού συστήματος και με πληροφορίες από άλλους ιούς και, στη συνέχεια, να προσδιορίσουμε τη μεθοδολογία του μοντέλου. Πού κάνουμε λάθη και πού είμαστε σωστοί. Στη συνέχεια, οι επιστήμονες θα πρέπει να εργαστούν για να κατανοήσουν περισσότερα για τον ιό με την παρατήρηση και το πείραμα.

Το ιδανικό σενάριο – δηλαδή όταν μολυνθεί, ένα άτομο να παρουσιάσει ανοσία για την υπόλοιπη ζωή του - ισχύει για ορισμένες μολύνσεις. Ο Δανός γιατρός Peter Panum το κατανόησε για την ιλαρά όταν επισκέφτηκε τα Νησιά Φερόε (μεταξύ Σκωτίας και Ισλανδίας) κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας το 1846 και διαπίστωσε ότι οι κάτοικοι άνω των 65 που ήταν ζωντανοί κατά τη διάρκεια μιας προηγούμενης επιδημίας το 1781 είχαν ανοσίας

Αυτή η εντυπωσιακή παρατήρηση βοήθησε να ώστε να ξεκινήσουν τα επιστημονικά πεδία της ανοσολογίας και της επιδημιολογίας - και από τότε, όπως σε πολλούς άλλους κλάδους, η επιστημονική κοινότητα έχει μάθει ότι συχνά τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα.

Ένα παράδειγμα «πιο περίπλοκου» είναι η ανοσία έναντι των κορωνοϊών , μια μεγάλη ομάδα ιών που μερικές φορές μεταφέρονται από ζώα ξενιστές στον άνθρωπο: Το SARS-CoV-2 είναι η τρίτη μεγάλη επιδημία κοροναϊού που προσβάλλει τον άνθρωπο τα τελευταία χρόνια, μετά το ξέσπασμα του SARS του 2002 -3 και το ξέσπασμα MERS που ξεκίνησε το 2012 .

Μεγάλο μέρος της κατανόησής μας για την ανοσία του κορωνοϊού δεν προέρχεται από SARS ή MERS, που έχουν μολύνει συγκριτικά μικρό αριθμό ανθρώπων, αλλά από τους κορωνοϊούς που εξαπλώνονται κάθε χρόνο προκαλώντας αναπνευστικές λοιμώξεις που κυμαίνονται από κοινό κρυολόγημα έως πνευμονία. Σε δύο ξεχωριστές μελέτες, οι ερευνητές έχουν μολύνει εθελοντές με κοροναϊό και περίπου ένα χρόνο αργότερα τους εμβολίασαν ξανά με τον ίδιο ή παρόμοιο ιό για να παρατηρήσουν εάν είχαν αποκτήσει ανοσία.

Σύμφωνα με τον καθηγητή στην πρώτη μελέτη οι ερευνητές επέλεξαν 18 εθελοντές που εμφάνισαν συμπτώματα αφού εμβολιάστηκαν με ένα στέλεχος κορωνοϊού το 1977 και το 1978. Έξι από τα άτομα εμβολιάστηκαν ξανά με τον ίδιο ιό έναν χρόνο αργότερα και κανείς τους δεν παρουσίασε συμπτώματα ενδεχομένως λόγω της ανοσίας. Οι άλλοι 12 εθελοντές εκτέθηκαν σε ένα ελαφρώς διαφορετικό στέλεχος κοροναϊού ένα χρόνο αργότερα, και η ανοσία τους ήταν μόνο μερική.

Σε μια άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε το 1990, 15 εθελοντές εμβολιάστηκαν με κορωνοϊο 10 μολύνθηκαν. Δεκατέσσερις εμβολιάστηκαν εκ νέου και παρουσίασαν λιγότερο σοβαρά συμπτώματα.

Όπως υποστηρίζει ο επιστήμονας, παρόλο που δεν έχουν διεξαχθεί πειράματα για την ανοσία στον SARS και το MERS οι μελέτες δείχνουν ότι κάποια αντισώματα παραμένουν στους ασθενείς δύο χρόνια για το SARS και σχεδόν τρία χρόνια για το MERS. Σύμφωνα λοιπόν με τον ίδιον υπάρχει ένα μοντέλο με το οποίο ενδέχεται να κατανοήσουν και τον νέον ιό.

Παρά ταύτα η μεγαλύτερη ανησυχία έχει να κάνει με την πιθανότητα επιμόλυνσης. Ο εν λόγω καθηγητής υποστηρίζει ότι καθώς τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων της Νότιας Κορέας ανέφεραν πρόσφατα ότι 91 ασθενείς που είχαν μολυνθεί με SARS-CoV-2 και ενώ βρέθηκαν αρνητικοί στον ιό, αργότερα βρέθηκαν ξανά θετικοί έάν ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις ήταν πράγματι επαναμολύνσεις, θα δημιουργούσαν αμφιβολίες σχετικά με τη δύναμη της ανοσίας που είχαν αναπτύξει οι ασθενείς.

Μια εναλλακτική πιθανότητα , την οποία πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ως πιθανή, είναι ότι αυτοί οι ασθενείς είχαν ένα ψευδώς αρνητικό τεστ στη μέση μιας συνεχιζόμενης λοίμωξης ή ότι η λοίμωξη είχε υποχωρήσει προσωρινά και στη συνέχεια επανεμφανίστηκε.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Marc Lipsitch προς το παρόν, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι μόνο μια μειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού είναι απρόσβλητη από το SARS-CoV-2, ακόμη και σε περιοχές που έχουν πληγεί.

Όπως υποστηρίσει ο καθηγητής, μια άλλη πρόσφατη μελέτη (η οποία δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί) υποδηλώνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ανοσία της αγέλης , μέσω της έκθεσης στο ιό. Από τους 175 Κινέζους ασθενείς με ήπια συμπτώματα Covid-19, το 70% ανέπτυξε ισχυρές αποκρίσεις αντισωμάτων, αλλά περίπου το 25% ανέπτυξε χαμηλή απόκριση και περίπου το 5% δεν ανέπτυξαν καθόλου ανιχνεύσιμη απόκριση.

Η ήπια ασθένεια, με άλλα λόγια, μπορεί να μην δημιουργεί πάντα προστασία. Ομοίως, θα είναι σημαντικό να μελετηθούν οι ανοσολογικές αντιδράσεις των ατόμων με ασυμπτωματικές περιπτώσεις λοίμωξης SARS-CoV-2 για να προσδιοριστεί εάν τα συμπτώματα και η σοβαρότητά τους, προβλέπουν εάν ένα άτομο γίνεται ανοσοποιητικό.

Ο Δρ. Lipsitch υπογραμμίζει την ανάγκη πραγματοποίησης περισσότερων ερευνών καθώς ακόμα οι επιστήμονες μαθαίνουν για τον ιό,. Και τότε, σύμφωνα με τον ίδιον, υπάρχει το ζήτημα της ενίσχυσης του ανοσοποιητικού συστήματος : Μέσα από μια ποικιλία μηχανισμών, η ανοσία σε έναν κορωνοϊό μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να επιδεινώσει τη μόλυνση παρά να την αποτρέψει ή να την μετριάσει. Αυτό το φαινόμενο είναι πιο γνωστό σε μια άλλη ομάδα ιών, τους φλαβοϊούς και μπορεί να εξηγήσει γιατί η χορήγηση εμβολίου κατά του δάγκειου πυρετού, μιας λοίμωξης από φλαβοϊούς, μπορεί μερικές φορές να επιδεινώσει την ασθένεια .

Η αποφυγή μιας τέτοιας πιθανότητας είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι επιστήμονες που προσπαθούν να αναπτύξουν εμβόλια για το Covid-19. Τα καλά νέα είναι ότι η έρευνα για το SARS και το MERS έχει αρχίσει να διευκρινίζει πώς λειτουργεί η ανοσία και οι ειδικοί βρίσκονται σε ένα καλό σημείο στην προσπάθεια παρασκευής εμβολίου και συνεπώς απαιτείται περισσότερη έρευνα σχετικά με τον νέον αυτόν ιό.