Το θέμα που θα διαβάσετε είναι προσωπική άποψη, και λέγεται προσωπική γιατί καθένας βιώνει διαφορετικά μια κατάσταση, αντιδράει διαφορετικά, χειρίζεται διαφορετικά κάτι καινούργιο πρωτόγνωρο.

Η δραματική περιπέτεια που βιώνει αυτή τη στγμή ο πλανήτης μας, περιπέτεια που δεν ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς, μαύρους και άσπρους, ψηλούς και κοντούς, θα είναι μια ιστορία για τους ιστορικούς και αναλυτές του μέλλοντος, που δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Μερικοί λένε ότι ο κόσμος μετά από αυτή τη περιπέτεια θα αλλάξει, άλλοι λένε ότι μόλις ξεχαστει και περάσει ο φόβος θα ξαναγίνουμε όπως πριν, άπληστοι, κατα φαντασία άτρωτοι.

Εγώ θα σας μεταφέρω αυτά που έχω μάθει από αυτή την ιστορία.

Ας ξεκινήσουμε ανάλαφρα, για αρχή έμαθα να πλένω σχολαστικά τα χέρια μου. Έμαθα ότι η χλωρίνη δεν είναι μόνο για τα νοσοκομεία και τους δημόσιους χώρους, αλλά είναι απαραίτητη και στα σπίτια. Αντίο πολύχρωμο καθαριστικό πατώματος σε νίκησε η χλωρίνη...

Δεύτερον έμαθα ότι ο άνθρωπος προσαρμόζεται ευκολότερα από ότι φανταζόμαστε. Φανταζόταν ποτέ ότι ο Ελληνάρας θα πειθαρχούσε και θα έμενε σπίτι; Και μη μου πείτε για τους 300, 400, 500 που βγήκαν για περίπατο, είμαστε 10.000.000 και οι περισσότεροι μείναμε σπίτι, σκεφτήκαμε τους γονείς μας, τους παππούδες μας, βάλαμε πλάτη έστω και από το καναπέ του σαλονιού μας για να μη θρηνήσουμε απώλειες.

Τρίτον έμαθα τη σημασία του χειροκροτήματος. Ναι μπορεί οι γείτονες μας, Ιταλοί να βγήκαν περισσότερες φορές στα μπαλκόνια από εμάς, αλλά βιώνουν και τραγικότερες καταστάσεις, αλλά αισθάνθηκα εθνικά υπερήφανος, και είχα να το νιώσω από το Euro 2004, που όλοι οι Έλληνες αναγνώρισαν την υπερπροσπάθεια που κάνουν γιατροί και νοσηλευτές και κρατάν ακόμα όρθια τα νοσοκομεία μας.

Έμαθα τι θα πει αλληλεγγύη. Από το σούπερ μάρκετ που μια κυρία ηλικιωμένη δίστασε να μπει στην ουρά μαζί μου, περιμένοντας να περάσουν 7 άτομα για να μη τους θέσει σε κίνδυνο, και έδωσε τη κάρτα στο ταμείο, αφού πρώτα τη σκούπισε με απολυμαντικό χαρτομάντηλο. Πριν τη σταυρώσετε τα παιδιά της ήταν μακριά, και ο άντρας της κατάκοιτος. Μέχρι το παιδί από το φούρνο που πηγαίνει κατ' οίκον τα ψωμιά στους ηλικιωμένους, χωρίς να είναι υποχρεωμένος.

Έμαθα πως ένα τηλεφώνημα μπορεί να κάνει χαρούμενους τους γονείς μας. Για την ακρίβεια δύο την ημέρα, καθώς η δική μου μητέρα αγχώνεται λίγο περισσότερο. Ήμουν από αυτούς τους κυνικούς που στην μητρική γκρίνια "Ένα τηλέφωνο δεν παίρνεις να δεις τι κάνουμε", απαντούσα αν είχε συμβεί κάτι κακό θα το μάθαινα. Το θέμα δεν είναι να μάθω το κάτι κακό, αλλά το αίσθημα αγαλλιάσης που νιώθω όταν ακούω ότι όλοι είναι καλά. Δεν είναι δεδομενό παιδιά, και το μάθαμε τώρα. Πήραμε εντατικά μαθήματα, γιατί πριν δύο μήνες νόμιζαμε ότι ο ιός είναι κάτι που απασχολεί τους Κινέζους.

Έμαθα να είμαι υπεύθυνος. Θα μου πεις δεν ήσουν; Ήμουν για τον εαυτό μου, τώρα έμαθα να σκέφτομαι φίλους, γνωστούς, οικογένεια. Κάθε μέρα, γιατί κάθε μέρα είναι διαφορετική, απρόβλεπτη...

Έμαθα να λέω ευχαριστώ. Ναι στο παιδί που φέρνει το ντιλίβερι, στο κορίτσι που είναι στο ταμείο με μάσκα και γάντια, και φοβάται. Φοβάται το ίδιο με σένα, για αυτό την επόμενη φορά χαμογέλασε τους και πες τους κουράγιο, σας ευχαριστούμε.

Τέλος έμαθα ότι όλα μπορούν να αλλάξουν στο δευτερόλεπτο. Ποιος φανταζόταν έναν κόσμο χωρίς εξόδους, χωρίς αθλητικές οργανώσεις, χωρίς τη δυνατότητα να φλερτάρεις, να γνωρίσεις καινούργιο κόσμο. Κανείς. Και όμως το ζούμε, και αν όλα πάνε καλά, θα το αφήσουμε πίσω, αλλά να μη ξεχάσουμε αυτές τις στιγμές που ζήσαμε. Που γελάσαμε με φίλους από το skype, που απολαύσαμε τη μικρή μας βόλτα μέχρι το σούπερ μάρκετ, που βγήκαμε στο μπαλκόνι και νιώσαμε ευτυχία, που κοιτάξαμε τον ουρανό και μας έφτανε...

Καλή δύναμε σε όλους. Μένουμε σπίτι, μένουμε ενωμένοι, μένουμε δυνατοί.