Ήμουν φανατικός του Championship Manager. Το έπαιζα από την δεκαετία του ’90 ακόμα. Νομίζω ήταν το 2001/02, όταν είδα για πρώτη φορά τον Άριεν Ρόμπεν στην Γκρόνινγκεν. Αν θυμάμαι καλά είχε ήδη κλείσει στην Αϊντχόφεν αλλά έμεινε μέχρι το τέλος της σεζόν στην πρώτη του ομάδα. Το αριστερό πόδι του Ρόμπεν είχε ανακαλυφθεί από τότε. Έπαιρνα επίτηδες την Γκρόνινγκεν για να τον έχω έστω και για μια σεζόν. Επειδή είχε αριστερό πόδι τον έβαζα στα αριστερά. Που να ήξερα ότι τα περισσότερα από τα επόμενα 18 χρόνια της καριέρας του θα έπαιζε δεξιά, κάνοντας συνεχώς μια κίνηση που θα έπρεπε να φέρει το όνομα του. Όπως το πέναλτι του Πανένκα...
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο από τα 5, στην τοπική ομάδα της γενέτειρας του, την μικρή πόλη – δορυφόρο του Γκρόνιγκεν, το Μπέντουμτων 10.000 κατοίκων. Στα 12 πήγε στην μεγάλη ομάδα της περιοχής. Και 6 χρόνια αργότερα, λίγο μετά τα 18α γενέθλιά του, ήταν περιζήτητος στην Ολλανδία. Εκείνη την εποχή η Αϊντχόφεν έκανε ότι ήθελε στην χώρα. Πήρε λοιπόν έτσι και τον Ρόμπεν.
@ad.nl
Σε άλλες χώρες, ενας 18χρονος θα ήθελε αρκετά χρόνια για να φανεί προς τα έξω. Οι Ολλανδοί δεν έχουν τέτοια προβλήματα. Σε δυο χρονιές πέτυχε 18 γκολ με την ομάδα του, παρόλο που την δεύτερη χρονιά είχε προβλήματα τραυματισμών.
@ad.nl
Ταξίδεψε στο Λονδίνο και είχε ραντεβού με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Η πρόταση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όμως ήταν χαμηλή. Ο Αμπράμοβιτς αμέσως προσέφερε 18 εκατομμύρια ευρώ. Και ο Ρόμπεν πήγε στην Τσέλσι, όπου έμεινε για τρία χρόνια. Εκεί ξεκίνησε να παίζει στα δεξιά, γιατί η Τσέλσι είχε στα αριστερά τον Ντάμιεν Νταφ. Έτσι ξεκίνησε σιγα σιγά η κίνηση που πολλοί έκαναν αργότερα αλλά κανείς σαν αυτόν. Κάθοδος από δεξιά, σύγκλιση προς τα μέσα, αριστερό σουτ με καμπύλη και η μπάλα στο γάμα. Αν πάλι δεν του έβγαινε, έβγαζε σέντρα με το δεξί, που δεν ήταν βέβαια το ίδιο καλό, αλλά πολλές φορές κατέληγε σε ασιστ. Οι αμυντικοί δεν ήξεραν τι ακριβώς να κάνουν.
@bleacherreport.com
Επόμενη στάση η Ρεάλ Μαδρίτης. Τα ίδια και εκεί. Για δυο χρόνια. Ο Ρόμπεν βρήκε τελικά την ποδοσφαιρική του Ιθάκη στην Μπάγερν το 2009. Κι αυτό γιατί έμεινε στην Βαυαρία για μια δεκαετία. Εκεί ξόρκισε και τον τίτλο του loser που του είχαν φορτώσει, με την κατάκτηση του Champions League το 2013, όταν στον τελικό απέναντι στην Ντόρτμουντ του Κλοπ, πέτυχε το νικητήριο γκολ στο 89’, χαϊδεύοντας την μπάλα με το αγαπημένο του αριστερό πόδι.
Με την εθνική έφτασε μέχρι τον τελικό του Μουντιάλ του 2010 στη Νότια Αφρική, όπου η Ολλανδία ηττήθηκε από την Ισπανία με γκολ του Ινιέστα στην παράταση. Άγγιξε τις 100 συμμετοχές με το εθνόσημο και θα τις είχε φτάσει, αν οι τραυματισμοί του δεν ήταν τόσοι πολλοί. Ο Άριεν Ρόμπεν αν δεν είχε τους τραυματισμούς, θα είχε ακόμα μεγαλύτερη καριέρα, ίσως ανάλογη με του Κριστιάνο Ρονάλντο. Οι συχνοί του όμως τραυματισμοί, δεν του το επέτρεψαν, αν και η καριέρα του έφτασε τα 19 χρόνια. Άλλοι στη θέση του, θα είχαν αποχωρήσει πολύ νωρίτερα.
Ο Ρόμπεν στις 23 Ιανουαρίου έκλεισε τα 36. Πριν από μερικούς μήνες πήρε την απόφαση να αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο. Κατέκτησε το πρωτάθλημα με όποια ομάδα κι αν έπαιξε μετά την Γκρόνιγκεν. Πήρε και το Champions League πού τόσο ήθελε. Η καριέρα του ήταν γεμάτη επιτυχίες. Και η κίνηση που συγκλίνει από τα δεξιά προς τα μέσα, έχοντας συνεχώς την μπάλα στο αριστερό του πόδι πρέπει να πάρει το όνομά του. Κάποιος μου είπε ότι μια φορά την έκανε σε κενό τέρμα. Μπορεί. Ήταν τόσο δικιά του, που την έκανε όποτε και όπως ήθελε...
