Το ξέσπασμα της γενικής γραμματέως της Νεολαίας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, η οποία κατηγόρησε τον Γιώργο Παπανδρέου και τα υπόλοιπα ηγετικά στελέχη της οργάνωσης για σπατάλες και πολυτελή διαβίωση, έφερε στη μνήμη τις υπερβολές του πρώην πρωθυπουργού και του περιβάλλοντός του, υπερβολές που στη σημερινή επώδυνη περίοδο περικοπών και ορθολογισμού των δημοσίων οικονομικών αποτελούν όχι μόνον παράδειγμα προς αποφυγήν, αλλά και υπενθύμιση μιας εκ των πολλών αιτιών που συνετέλεσαν στη δημοσιονομική κατάρρευση της χώρας.

«Πώς θέλουμε να κάνουμε την επανάσταση από ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων, φτάνοντας εδώ με πολυτελή αυτοκίνητα; Αναρωτιέμαι αν μπορούμε να δώσουμε στους πολίτες μιαν απάντηση όταν εσείς λέτε ότι τους καταλαβαίνετε, ότι υποφέρετε ως σοσιαλιστές», τόνισε η νεαρή Ισπανίδα στη διάρκεια της πρόσφατης συνεδρίασης της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που διεξήχθη στο Κασκάις της Πορτογαλίας. Κατήγγειλε δε τους σοσιαλιστές ηγέτες για πομπώδεις διακηρύξεις, αυτοπροβολή από τα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά αδυναμία εξεύρεσης λύσεων στα προβλήματα των πολιτών, και ζήτησε «να μη μας κάνετε εμάς τους νέους να ντρεπόμαστε». Έκανε έκκληση να υπάρξει μια νέα τάξη πολιτικών, ενώ προκάλεσε αμηχανία στα στελέχη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και στον Έλληνα πρόεδρό τους όταν ζήτησε διαφάνεια στα οικονομικά της οργάνωσης.

Η απάντηση που επιχείρησε να δώσει ο κ. Παπανδρέου δεν ήταν απλώς ατυχής. ¶γγιξε τα όρια της κοροϊδίας: «Δεν είμαστε το ΔΝΤ ή η Παγκόσμια Τράπεζα», τόνισε ο πρώην πρωθυπουργός και υποστήριξε ότι «εμείς που είμαστε εδώ δεν δίνουμε μάχη από ξενοδοχεία πέντε αστέρων. Δίνουμε μάχη στους δρόμους, στα συνδικάτα, στις χώρες μας». Η τοποθέτησή του εξοργίζει κάθε καλόπιστο παρατηρητή της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Ο κ. Παπανδρέου είτε πιστεύει ότι κάποιοι –το ελληνικό κράτος, το ΠΑΣΟΚ, η Σοσιαλιστική Διεθνής– οφείλουν να του εξασφαλίζουν πολυτελή διαβίωση, είτε δεν γνωρίζει πώς ζουν οι απλοί άνθρωποι και θεωρεί ότι είναι ένας από αυτούς. Πιθανώς, δε, να ισχύουν και τα δύο.

Κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του στην πρωθυπουργία, αλλά και, κυρίως, της πολυετούς παρουσίας του στο υπουργείο Εξωτερικών, ο κ. Παπανδρέου δεν σεβάσθηκε προϋπολογισμούς. Τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες του λάτρευαν τα πεντάστερα ξενοδοχεία με τις πολυτελείς σουίτες και τα υπερσύγχρονα γυμναστήρια, όπως και τα ακριβά εστιατόρια. Υπήρξαν μάλιστα και περιπτώσεις όπου επειδή προφανώς το ελληνικό κράτος είχε τεράστια πλεονάσματα –«λεφτά υπάρχουν»– τα οποία οι υπεύθυνοι δεν ήξεραν πού να διοχετεύσουν, έκλειναν περισσότερα πανάκριβα δωμάτια ξενοδοχείων από αυτά που χρειάζονταν, με αποτέλεσμα να χρεώνονται στον προϋπολογισμό του υπουργείου Εξωτερικών, και κατΆ επέκτασιν του ελληνικού κράτους, έξοδα για δωμάτια που παρέμεναν άδεια.

Ο κ. Παπανδρέου, που σίγουρα δεν έδωσε «μάχη στους δρόμους», είναι, δυστυχώς, το κατΆ εξοχήν παράδειγμα ενός ηγέτη που δεν είχε επαφή με την πραγματικότητα, ενός πρωθυπουργού που ενώ η χώρα του βίωνε δραματικές καταστάσεις, αυτός ταξίδευε στον... ¶γιο Δομίνικο για να προεδρεύσει της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Η αλόγιστη σπατάλη δεν ήταν, φυσικά, αποκλειστικό «προνόμιο» του Γιώργου Παπανδρέου. Οι περισσότεροι κορυφαίοι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., όπως και άλλων κομμάτων όταν τους δινόταν η ευκαιρία, ξόδευαν το δημόσιο χρήμα σαν να ήταν προσωπική τους περιουσία. Η ασυδοσία προσέβαλε τους πολίτες και έπληξε την οικονομία. Η σεμνότητα και η χρηστή διαχείριση των δημοσίων οικονομικών στην καθημερινή διαβίωση πρέπει να αποτελούν, και θα αποτελούν πλέον, ένα από τα κριτήρια με τα οποία οι πολίτες θα επιλέγουν τους πολιτικούς.

Tου Αθανάσιου Έλλις