Όταν ακούς ότι ένας άνθρωπος έζησε μόλις 34 χρόνια αλλά πρόλαβε να εμπνεύσει ένα μεγάλο κομμάτι του 20ου αιώνα και αμέτρητους πασίγνωστους καλλιτέχνες, τότε μάλλον αισθάνεσαι άσχημα. Γιατί μάλλον δεν θα το καταφέρεις ποτέ. Αυτός ο κύριος ήταν ο Αλφρέ Ζαρρύ, ένας Γάλλος από το Λαβάλ, που κατάφερε να κατακτήσει το Παρίσι της Μπελ Εποκ και να κάνει τον Πικάσο να αποκτήσει εμμονή μαζί του.
Γεννήθηκε το 1873. Πήγε σχολείο στην Ρεν, όπου στα 15 του άρχισε να πειράζει και να αμφισβητεί τον καθηγητή της φυσικής μαζί με τους φίλους του. Αγαθός και ιδιαίτερα αδέξιος, ο καθηγητής δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στην αμφισβήτηση και στην πλάκα του ευφυούς Αλφρέ.
Μαζί με ένα φίλο του, έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο στο λύκειο, το οποίο παρουσίασε στους φίλους του χρησιμοποιώντας μαριονέτες. Μετακόμισε στο Παρίσι στα 17 και στα 20 είχε εκδώσει ήδη την πρώτη του ποιητική συλλογή. Εκείνη την χρονιά πέθαναν και οι δυο γονείς του, αφήνοντάς του μια μικρή περιουσία, την οποία ξόδεψε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Έπινε αρκετά και λάτρευε το παραισθησιογόνο αψέντι , το οποίο έλεγε «πράσινη θεά». Μια μέρα αποφάσισε μετά από πολύ αψέντι, να βάψει το πρόσωπό του πράσινο και να κάνει βόλτα στο Παρίσι με το ποδήλατο. Ήταν ιδιαίτερος άνθρωπος και σίγουρα ήξερε να τραβά την προσοχή.
Μετά το σύντομο πέρασμά του από το στρατό, τον οποίον βρήκε πολύ αστείο, επέστρεψε στο Παρίσι και άρχισε πάλι το ποτό. Ήταν σίγουρα στα όρια του αλκοολισμού. Εκεί έγραψε το θεατρικό έργο «Καίσαρ - Αντίχριστος», όπου ο χαρακτήρας Ύμπυ (ή Ούμπου), έκανε την πρώτη εμφάνισή του. Αργότερα έγραψε ακόμα τέσσερα θεατρικά έργα με πρωταγωνιστή τον Ύμπυ, έναν αντι-ήρωα με τον οποίο σατίριζε την μεσαία τάξη.
Αν και συσχετίστηκε με το κίνημα του Συμβολισμού, θεωρείται ο πατέρας των μεγαλύτερων καλλιτεχνικών κινημάτων του 20ου αιώνα, όπως αυτά του σουρεαλισμού, του φουτουρισμού και του μεταμοντερνισμού. Ταυτόχρονα επινόησε την επιστήμη της Παταφυσικής, μια παρωδία της τότε σύγχρονης επιστήμης που είχε στόχο την μελέτη των φαινομένων πέρα από το μεταφυσικό. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του «Πράξεις και απόψεις του δόκτορος Φάουστρολλ», η Παταφυσική είναι η «επιστήμη των φανταστικών λύσεων, που αποδίδει συμβολικά σε γενικές γραμμές τις ιδιότητες των περιγραφομένων αντικειμένων από την πιθανότητα τους».
Με λίγα λόγια μιλάμε για μια επιστήμη που αναζητά χωρίς τέλος την φανταστική λύση. Το 1948 μάλιστα, ιδρύθηκε το κολλέγιο της Παταφυσικής στο Παρίσι, το οποίο έκλεισε ύστερα από 27 χρόνια και άνοιξε πάλι το 2000. Ο φαντασιόπληκτος Αλφρέ Ζαρρύ, χωρίς να είναι αυτή η πρόθεσή του, είχε ιδρύσει ένα κίνημα, ενώ έδωσε τροφή και σε πολλά άλλα.
Πέθανε στα 34 του χρόνια από φυματίωση. Το αλκοόλ και ο αιθέρας είχαν εξασθενίσει αρκετά τον οργανισμό του. Ο Πικάσο τότε ήταν 26 ετών. Επηρεασμένος από το έργο του Ζαρρύ, απέκτησε το πιστόλι του, πολλά από τα συγγράμματα του και φυσικά, του αφιέρωσε έναν πίνακα.
Ο Ζαρρύ δεν έζησε πολύ. Και όσο έζησε δεν πέρασε και πολύ χρόνο με τον πραγματικό κόσμο. Βρισκόταν πάντα μεταξύ φανταστικού και πραγματικού, έχοντας σαφέστατη προτίμηση για το πρώτο. Το σύγχρονο θέατρο αλλά και πολλά καλλιτεχνικά κινήματα του χρωστούν πολλά. Και ίσως η επιστήμη που επινόησε, η ατέρμονη αναζήτηση του φανταστικού, να είναι πολλές φορές προτιμότερη από την πεζή πραγματικότητα…
