Ο Αντώνης Λουδάρος μας μίλησε για τα παιδικά του χρόνια και την κλίση του στα καλλιτεχνικά - πριν χάσει τη μητέρα του και χρειαστεί να αλλάξει επίσης και τη ζωή του.

Θυμάται πως ήταν το τελευταίο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας και αρκετά μικρότερο από τα αδέλφια του. Αυτό τον έκανε, όπως λέει, και λίγο «χαϊδεμένο», αλλά και κάπως μοναχικό. Με μεγάλη ηλικιακή απόσταση από τους υπόλοιπους, μεγάλωσε κυρίως στο σπίτι με τους γονείς του, την ώρα που τα αδέλφια του είχαν ήδη ανοίξει τα δικά τους φτερά.

Αυτή η θέση του μικρότερου –ανάμεσα σε προστασία και παρατήρηση– φαίνεται πως επηρέασε τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο και τις ιστορίες γύρω του.Ο ηθοποιός μας εξιστορεί πώς βρέθηκε από μικρούς ρόλους στις μεγάλες σκηνές, και έπειτα στην τηλεόραση.

Μάλιστα περιγράφει ότι γύρω στα έξι του χρόνια έβγαινε στο παράθυρο του σπιτιού, κρατώντας κατσαρόλες και τηγάνια που του έδινε η μητέρα του για να απασχολείται, και έστηνε το δικό του «θέατρο». Έκανε πως ήταν μάγειρας, κάτι ανάμεσα σε φούρναρη και ταβερνιάρη, και χαιρετούσε τον κόσμο που περνούσε από τον δρόμο, διασκεδάζοντας τους περαστικούς.

Στο σχολείο η δημιουργικότητά του βρήκε άλλους δρόμους έκφρασης. Στο δημοτικό άρχισε να γράφει ποιήματα και μικρά θεατρικά σκετσάκια, ενώ η αγάπη του για τη σκηνή φαινόταν όλο και περισσότερο. Ωστόσο, η ζωή του άλλαξε απότομα όταν, σε ηλικία περίπου 12-13 ετών, έχασε τη μητέρα του. Η απώλεια αυτή τον ανάγκασε να ωριμάσει ξαφνικά και να σταθεί στα πόδια του πολύ νωρίτερα από όσο θα περίμενε κανείς.

Μετά τον θάνατο της μητέρας του πέρασε μια δύσκολη περίοδο. Ο πατέρας του δεν μπορούσε να τον φροντίσει όπως χρειαζόταν, με αποτέλεσμα ο μικρός Αντώνης να μετακομίσει αρχικά στο σπίτι της αδελφής του. Έναν χρόνο αργότερα τον πήρε κοντά της η αδελφή της μητέρας του, η οποία τελικά τον μεγάλωσε και αργότερα τον υιοθέτησε. Όπως λέει ο ίδιος, πριν φύγει και εκείνη από τη ζωή, της έδωσε τον τίτλο της «μαμάς», γιατί ένιωθε ότι τον είχε πραγματικά μεγαλώσει.

Παρά τις δυσκολίες, το θέατρο άρχισε να μπαίνει ξανά στη ζωή του. Στο λύκειο, μαζί με μια καθηγήτριά του, δημιούργησαν μια θεατρική ομάδα, η οποία έγινε για εκείνον ένα πραγματικό σχολείο. Για τρία χρόνια δεν έκαναν μόνο παραστάσεις, αλλά και μαθήματα υποκριτικής, σκηνογραφίας, χορού και τραγουδιού. Έτσι, όταν αργότερα έδωσε εξετάσεις για δραματική σχολή, ένιωθε ότι είχε ήδη αποκτήσει μια πρώτη ουσιαστική εκπαίδευση.

Τελικά πέρασε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, κάτι που στάθηκε καθοριστικό για την πορεία του, καθώς η φοίτηση εκεί ήταν δωρεάν και του έδωσε τη δυνατότητα να συνεχίσει χωρίς οικονομικά εμπόδια. Από εκεί ξεκίνησε σταδιακά η επαγγελματική του διαδρομή, μέσα από οντισιόν, μικρούς ρόλους και συνεργασίες. Όπως λέει, τίποτα δεν ήταν στρωμένο με ροδοπέταλα, όμως βήμα βήμα κατάφερε να βρει τον δρόμο του στο θέατρο και να χτίσει μια πορεία που δεν είχε καν φανταστεί όταν ξεκινούσε.